40 ชี้ชะตา

40 ชี้ชะตา

เกร้ง ๆ

"เริ่มเกมแล้วครับ! เกรียงไกรเดินหน้าดุดัน ไล่บี้เฮียเสือตั้งแต่หมัดแรก! โอ้โฮ้! หมัดซ้ายเข้าเต็มหน้าท้องเฮียเสือ! แต่เฮียเสือยังยืนได้! เขาพยายามวนหนี แต่เกรียงไกรไม่ปล่อยโอกาส ซ้ำหมัดฮุก ขวาอีกครั้ง!"

"เฮียเสือถอยกรูดครับ! พยายามยกการ์ดกัน แต่หมัดของเกรียงไกรหนักเหลือเกิน! ตอนนี้คนดูเริ่มตะโกนแล้วครับ ดูท่าจะเชียร์ฝั่งเกรียงไกร!"

“ไม่น่าเชื่อนะครับ เฮียเสือลีลาไม่แพ้นักมวยดีกรีแชมป์ ตั้งรับได้อย่างดี”

โปรดปรานเนื้อตัวอ่อนแรงขาแทบยืนไม่อยู่ต้องใช้บิ๊กโต้งเป็นหลักพิงไว้

“เฮียเสือจะเจ็บหนัก ไม่ได้นะโต้ง”

บิ๊กโต้งไม่ตอบ ยืนนิ่งเงียบและรัดร่างเจ้าของค่ายไว้แน่นตามคำสั่งของสิวากร เขาเองเมื่อเห็นลีลาของเฮียเสือยังคิดว่าพอมีลุ้น แต่หมัดของเฮียเสือไม่หนักเท่าไอ้เกรียงไกร ซ้ำลูกเล่นยังไม่เหลี่ยมเท่า

เกร้ง ๆ

“แหมหมดยกเสียก่อน ให้นักมวยเราได้พักเสียหน่อยนะครับก่อนจะเริ่มยกต่อไป”

“ประเมินแล้วสูสีนะครับ”

สิวากรคายยางกันกระแทกออกจากปากดื่มน้ำแล้วพ่นทิ้ง มีเลือดออกเล็กน้อยไม่มากนัก

“เฮีย เฮียตัวสูงเกินไป ต้องระวังสีข้าง ปิดให้มิด” ชานนท์เอ่ยเตือนตอนที่ยื่นขวดน้ำไปตรงหน้า

สิวากรพยักหน้ารับ เขาไม่ต้องการมองไปอีกด้านหนึ่งแต่ยังมองเห็นอยู่ดี โปรดปรานถูกบิ๊กโต้งรัดไว้จนแน่นตามที่เขาสั่ง

“คะแนนมันนำแล้ว” เขาพูดเบา ๆ ก้มหัวดื่มน้ำเล็กน้อยเตรียมใส่ยางกันกระแทก

“ถ้ายกสองมันยังนำ คะแนนจะไหล เฮียอาจตามไม่ทัน” ชานนท์เสียงเครียด

“ไม่ทันก็ต้องชนะน็อก” เขาพูดก่อนจะงับยางเข้าไปในปาก แล้วลุกขึ้นเอาปลายน่วมสองข้างกระแทกเข้าหากันแล้วตบไหล่ชานนท์ เต้นฟุตเวิร์คออกไปยังกลางเวที

“เฮียเสือออออ”

สิวากรไม่หันไปมองแม้แต่น้อยเมื่อเสียงแหบเสน่ห์ตะโกนเสียงกร้าวโกรธจัดแทรกขึ้นก่อนที่เสียงระฆังเริ่มยกใหม่จะเริ่มขึ้น

เกร้ง ๆ

"โอ้โฮ้! เกรียงไกรต่อยหมัดฮุกซ้ายเต็มกราม! เฮียเสือล้มแล้วครับ! นอนแผ่กลางเวที! กรรมการรีบเข้ามานับ! หนึ่ง… สอง… เฮียเสือพยายามขยับตัว… สี่… ห้า! และเขาลุกขึ้นมาได้ครับ!"

"แต่ดูเหมือนแรงจะเหลือน้อยแล้ว! เฮียเสือเดินเซ แต่สายตาเขายังไม่ยอมแพ้! เสียงเชียร์เริ่มกลับมาหาเฮียเสือแล้วครับ ใจสู้จริง ๆ!"

"โอ้โฮ้! เกรียงไกรตามประกบ เฮียเสือพยายามปัดป้อง แต่หมัดขวาตรงของเกรียงไกรเข้าเป้าจัง ๆ!”

"ยัง ยังไม่หมดครับ! เกรียงไกรซ้ำด้วยฮุกซ้ายที่แรงราวกับปืนใหญ่! เฮียเสือเริ่มเสียหลัก! บอกเลยว่าแรงหมัดนี้ไม่มีใครทนได้!"

โปรดปรานไม่ต้องการดูมันแล้ว ในตอนนี้ภาพตรงหน้าพร่าเลือนเพราะหยาดน้ำที่รินออกมาเต็มทั้งสองตา เธอหยุดดิ้นยืนนิ่งในอ้อมแขนของบิ๊กโต้ง

ริมฝีปากอวบอิ่มสั่นระริกจนต้องใช้ฟันเรียวเล็กขบมันไว้ กัดจนเจ็บ สายตามองหยาดเลือดที่อาบลงข้างกรามแกร่ง ไหลลงมาจากหัวคิ้วขวา คงต้องเย็บสักสามเข็มเป็นอย่างน้อย

“ฉะ ฉันไม่อยากดูแล้วโต้ง ฮือ ไม่ ไม่อยากดู”

น้ำเสียงของโปรดปรานทำเอาบิ๊กโต้งนิ่งขึง เขายืนตึงเครียดหันหน้าไปทางโค้ชทิม

“เจ้โปรดจะเข้าไปข้างในก่อนก็ได้นะครับ” โค้ชทิมเข้าใจดี เขาพยายามบอกด้วยเสียงอ่อนลง

เกร้ง ๆ

เสียงระฆังหมดยกสองพอดี ทำให้โปรดปรานยังยืนอยู่ตรงที่เดิม เพ่งสายตามองไปทางสิวากร ใช้ดวงตาแขกของตนที่เขาเคยชมว่าสวยงาม มองเขาด้วยดวงตาอ้อนวอน ขอให้เขาหยุด

สิวากรเดินเซไปยังมุมน้ำเงินทิ้งตัวเอนร่างพิงเสามุม ยกแขนบนสายคาดเชือกรั้งตัวไว้ไม่ให้ล้มลง รู้สึกถึงแรงดึงยางกันกระแทกออกจากปากและเสียงชานนท์

“เฮีย บ้วนน้ำหน่อย”

เขาแหงนดวงหน้าให้ชานนท์กรอกน้ำเข้าปากแล้วบ้วนทิ้ง ปล่อยให้คนซับเลือด ฉีดสเปรย์หยุดเลือด

“เฮียสู้ไม่ไหวหรอก เฮียจะน็อก แผลนี่ต้องเย็บ”

“เฮียจะน็อกมันให้ได้”

“เฮียสูงกว่ามันเลยเสียเปรียบ อีกอย่างถ้าเฮียจะเสยคางมันยิ่งยาก มันตั้งการ์ดต่ำ ต่อยยังไงก็แพ้ คะแนนมันไหลแล้ว”

สิวากรนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วแหงนหน้ามองชานนท์ พร่าเลือนเต็มทนเพราะเลือดที่ไหลเข้าตา

“อย่าให้กรรมการยุติการชก จำไว้ชานนท์ ถ้าระฆังไม่หมดยก ถ้าเฮียไม่ล้มลงไปจนนับสิบ อย่าให้กรรมการยุติการชก รับปากเฮีย”

“เฮียเสือ...มันเสี่ยงเกินไป เฮียอาจตาบอด”

“รับปากเฮีย”

“แต่เฮีย ไอ้เกรียงไกรเหมือนว่าจะต่อยเฮีย เอาเฮียให้หนัก มันผิดปกติ”

“ชานนท์ รับปากเฮีย”

สิวากรเค้นเสียงอย่างคนอ่อนแรง อ้าปากรับยางกันกระแทก ตายังจ้องชานนท์เขม็งกระทั่งมองเห็นดวงหน้านักมวยหนุ่มของตนเองพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก จึงได้ลุกขึ้นแล้วกระแทกไหล่ขวาชานนท์ด้วยนวมปลอบใจ แล้วก้าวย่างฟุตเวิร์คไปยังกลางเวที

เกร้ง ๆ

"เข้าสู่ยกสุดท้ายแล้วครับ! เฮียเสือพยายามเดินหน้าบุก! แม้แต้มของเขาจะตามอยู่ไกล แต่เขาต้องการเพียงหมัดเดียวเพื่อพลิกเกม! เกรียงไกรยังคงเดินเกมเหนือกว่า รอจังหวะซัดหมัดเด็ด!"

โปรดปรานส่ายหน้าพูดเสียงเบา “ไม่โต้ง ไอ้เกรียงไกรมันจะเอาให้เฮียเสือตาย”

“เจ้ ไม่หรอก”

“ไม่ ไม่ จะบ้าเหรอโต้ง หางคิ้วแตกอีกแล้ว มันกะลูกตา”

“เจ้…”

โปรดปรานไม่เข้าใจ เธอกำลังตั้งสติหลังจากที่หลุดไปถึงสองยก เพ่งสมาธิอยู่กับการชกมวยในครั้งนี้ เธอเคยเห็นลีลาเกรียงไกรมาหลายครั้งแต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่เดินเกมออกหมัดจ้องแต่ใบหน้าเฮียเสือ

เธอกวาดตามองไปทางเฮียต่อชนะศึก เฮียต่อเองลุกยืนลุ้นตัวโก่งเช่นกันแต่ใบหน้าซีดเผือด เธอพยายามหาสิ่งผิดปกติ

"เฮียเสือสบโอกาส! โอ้โฮ้! หมัดซ้ายถนัดปล่อยออกไป! เกรียงไกรสะบัดหน้า แต่เขายังยืน! และเกรียงไกรสวนกลับด้วยหมัดขวาเน้น ๆ เข้าเต็มกกหูเฮียเสือ!"

โปรดปรานหันกลับไปทางเวทีเมื่อได้ยินเสียงพิธีกรข้างสนาม ดวงตาเบิกกว้าง บัดนี้ร่างของเฮียเสือหมุนคว้างหนึ่งรอบกลางเวที ท่ามกลางแสงสีสว่างจ้าสีขาวส่องด้านบนศีรษะ

ดวงตาเธอเบิกกว้างตื่นตระหนกอย่างแท้จริง ฉับพลันหางตาเธอมองเห็นผู้ชายคนหนึ่ง ยืนกอดอกยิ้มอย่างน่าสยดแสยง

เสี่ยเป๊ก!

ตุบ!

"โอ๊ย! เฮียเสือล้มคว่ำทันที! ล้มลงไปนอนนิ่งกลางเวที! กรรมการรีบเข้ามานับ… หนึ่ง… สอง… สาม… แต่ดูเหมือนครั้งนี้เฮียเสือจะไม่ลุกขึ้นอีกแล้วครับ!"

โปรดปรานดวงหน้าชุ่มน้ำตาสะบัดตัวจากการเกาะกุมบิ๊กโต้ง แต่นักมวยลูกน้องเธอรัดแน่น เธอมองไปทางชานนท์อ้อนวอนขอความเมตตา

“ยุติการชก ไม่นะ เราต้องยุติการชก”

“เป็นการชกที่ดุเดือดน่าดู อ้าว! ปาฏิหาริย์แล้วครับ เฮียเสือพลิกตัวกำลังจะลุก”

“รอบนี้เกรียงไกรหมัดหนักน่าดู ซัดแต่ละลูกเน้นหน้าเฮียเสือ หางคิ้วแตกยาว ถ้าแผลลึกขนาดนี้กรรมการต้องยุติการชกแล้วนะครับ”

“ใช่ครับ แต่เหมือนว่าโค้ชชานนท์เดินเข้าไปใกล้ กระซิบบางอย่าง เอาล่ะครับ ดูท่าว่าทางฝั่งสีน้ำเงินจะขอชกต่อ”

โปรดปรานเพ่งสายตาจ้องชานนท์

“เป็นไปไม่ได้ ยุติการชกเดี๋ยวนี้ ยุติการชกกกกกก”

โปรดปรานตะโกนกร้าวเสียงดัง ดวงหน้าเธอโกรธจัดดั่งปีศาจร้าย เธอโกรธทุกคน กรรมการที่เหมือนจะอยุติธรรม โกรธเกรียงไกรที่ประโคมหมัดลงบนร่างของชายคนที่เธอรัก โกรธที่ทุกคนไม่ทำอะไรเลยแม้ว่าสิวากรจะล้มคว่ำลงไปนอนแน่นิ่งอีกครั้งแล้ว

"เฮียเสือจับเชือกพยุงตัวขึ้นมา! แต่โอ้โห! ดูเหมือนแรงจะหมดแล้ว! เจ็ด… แปด… เกรียงไกรมองด้วยสายตาเยือกเย็นพร้อมปิดเกม!”