37 วันชิงแชมป์

37 วันชิงแชมป์

 เธอเห็นคนต่อยกันมาตั้งแต่เด็ก

เธอได้ยินเสียงเวลาเนื้อกระทบกันจนชินชา

เธอเห็นนักกีฬาทั้งหัวเราะและร้องไห้ตลอดเวลา

เธอรู้ว่าคนที่ล้มนอนคว่ำลงกับพื้นเวทีคือผู้แพ้

เธอจดจ้องมองด้วยดวงตาราบเรียบ ส่งเสียงแค่นดูถูกอยู่ข้างใน

ทว่าวันนี้...ทุกสิ่งที่เธอกล่าวมาทั้งหมด ว่างเปล่าราวกับมันไม่มีอยู่จริง ราวกับว่าทุกสิ่งทั้งหมดคือจินตนาการอันฟุ้งเฟ้อ

เมื่อคนที่ล้มคว่ำกลางเวทีคือ...สิวากร

การแข่งขันชกมวยชิงแชมป์ถ้วยพระราชทาน

จัดอย่างยิ่งใหญ่อลังการด้วยสนามสร้างใหม่แบบชั่วคราวติดชายหาดพัทยา ศูนย์กลางนักท่องเที่ยว ใกล้เสียจนทุกคนได้ยินเสียงคลื่นสาดซัด ลมทะเลพัดพานำกลิ่นเค็มพื้นน้ำกรุ่นกำจายปะปนไปกับกลิ่นเหงื่อของผู้ชมนับพันในสนามแห่งนี้

สิวากรนั่งอยู่ฝั่งน้ำเงิน ค่ายมวย ส อรุณ โดยหนนี้ชานนท์ลงมาเป็นโค้ชพิเศษให้บิ๊กบอย เขาจึงวางใจนั่งเงียบหามุมสงบให้ตนเองทำสมาธิ หางตามองเห็นพ่อครูสถิตคุณ สุดแสนและเทียนหอม กำลังเดินใกล้เข้ามาจากหัวมุมทางเดินขึ้นเวทีสำหรับนักมวย จึงโบกมือให้

“เฮียเสือ สวัสดีค่ะ ทำไมวันนี้เฮียสวมเสื้อยืดคะ” เทียนหอมเอ่ยทักแปลกใจ ใช้ดวงตากลอกไปมาสำรวจสิวากรจนรอบ

“ทำไมล่ะหอม เฮียเขาจะสวมเสื้อยืดบ้างไม่ได้หรือไง” สุดแสนแย้งขึ้นแล้วกดร่างเล็กกว่าให้นั่งลงด้านหลังพี่ชาย

“แต่ปกติเฮียเสือไม่สวมเสื้อยืดออกงานนี่คะ แล้วยิ่งถ้าต้องขึ้นไปแจกรางวัลด้วย ยิ่งไม่มีทาง” เทียนหอมส่ายหน้ารัว

“เออ จริงอย่างที่ลูกส้มพูด พ่อก็สงสัยเหมือนกันตอนที่เห็น”

“อากาศริมทะเลมันชื้นเหงื่อ คิดมากกันไปได้” สิวากรรีบขัดแล้วหันไปทางสุดแสน “มึงแวะเอาของมาหรือยัง”

“อืม เอามาแล้ว” สุดแสนตั้งท่าจะล้วงออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีนส์ แต่สิวากรยกมือห้าม

“ฝากไว้ก่อนค่อยเอาให้หลังงานเลิก”

“แล้วนี่ศรเพชรส่งใคร” พ่อครูถามขึ้น ชะเง้อคอยาว “ไม่เห็นคุ้นหน้า นักมวยคนใหม่เหรอเสือ”

“ครับ ผมเป็นคนเลือกเอง” เขาตอบน้ำเสียงราบเรียบ “หมัดหนักดี แล้วว่องไว สัญชาตญาณดี มีลุ้นสูสี”

“ตายห่า ลองแกเป็นคนเลือก ไอ้บิ๊กบอยคงแพ้” พ่อครูสบถสาบานเสียงไม่ดังมาก

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก” สิวากรเอี้ยวหน้าไปทางฝั่งแดงแล้วอมยิ้มเมื่อมองเห็นคนที่อยากเห็นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนไม่รู้ตัว “เจ้โปรดมาแล้ว”

จากนั้นทุกคนจึงเพ่งความสนใจไปยังมุมแดงตรงที่คนที่ถูกกล่าวถึงกำลังหย่อนร่างลงนั่งพร้อมร่มในมือ

โปรดปรานขยับร่มแล้วนั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกสีสันสดใสข้างสนามพร้อมพ่อปลื้ม ข้างซ้ายมือคือบิ๊กโต้ง

“ค่าย ส อรุณมาแล้ว”

บิ๊กโต้งเอียงหน้ามาใกล้กระซิบข้างหู เธอจึงได้เอาร่มลงแล้วสะบัดหุบ วางบนตักตัวเองเป็นระเบียบเรียบร้อยหันไปมองฝั่งน้ำเงิน

“น้องหอมก็มาด้วย” เธอพูดเบา ๆ

“ไหน คนไหนเทียนหอม พ่อเคยเห็นแต่ในรูป” พ่อปลื้มเอี้ยวคอมาใกล้ทันทีตาวาวแสง

“คนนั้นคะ นั่งข้างสุดแสน ขาว ๆ”

“สวยขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงว่าเจ้าแสนหวงหนักหวงหนา”

“ฮ่ะ ฮ่า พ่อปลื้มเองก็ได้ข่าวมาเหมือนกันเหรอคะ เขาหมั้นกันแล้วนะ”

“อ้าว! หมั้นกันแล้ว ถ้างั้นใกล้แต่งแล้วสิ”

พ่อปลื้มยังไม่คลายสงสัย เขาเพ่งมองใบหน้าขาวจนใสเห็นเส้นเลือด เอียงคอหัวเราะพูดคุยกับสุดแสน บุตรชายคนรองของสถิตคุณ

“อีกสองปีค่ะ น้องหอมติดสัญญาเดินแบบ จริงสิ โค้ชทิมล่ะ”

“โค้ชทิมอยู่ฝั่งแดง ฝั่งเราครับเจ้ ส่วนเฮียเสือไปนั่งฝั่งค่าย ส อรุณแล้ว”

เธอมองตามนิ้วชี้ของบิ๊กโต้ง ชะเง้อซ้าย ขวา กว่าจะพ้นคน เหลี่ยมเสาเวทีจนมองเห็นเฮียเสือ ต้องเพ่งแล้วเพ่งอีก

เย็นนี้เขาเลือกสวมเสื้อยืดสีขาวผิดไปจากทุกวัน นั่งเอนตัวพิงพนักเหยียดขายาวไปด้านหน้า ก้มศีรษะลงมองแต่รองเท้าตัวเองคล้ายกำลังครุ่นคิด ดูท่าจะคิดหนักเพราะหัวคิ้วขมวดติดกัน

เธอจ้องมองกระทั่งเห็นเฮียต่อค่ายชนะศึกเดินเข้าไปตบไหล่ จึงเริ่มสงสัย

“โต้ง ทำไมเฮียต่อชนะศึกถึงมางานแข่ง นักมวยเขาไม่เข้ารอบ”

“เอ่อ...มาเช็คฟอร์มนักมวยหรือเปล่าเจ้”

“แต่ปกติดูผ่านคลิป”

“เจ้อย่าไปคิดมาก แกอาจลงพนันไว้เลยมาลุ้นติดขอบสนาม”

เธอพยักเพยิดแล้วจึงค่อยหันไปทางพ่อปลื้ม

“พ่อปลื้มไม่ไปทักทายพ่อครูสถิตเหรอคะ นาน ๆ เจอกันที”

“ไม่ดีกว่า ประเดี๋ยวพวกนักข่าวมันจะถ่ายแล้วเอาไปลงตีพิมพ์เสีย ๆ หาย ๆ รอตอนเย็นทีเดียว ก๊งยาวถึงเช้า ฮ่า ฮ่า” พ่อปลื้มหัวเราะลงลูกคอจนอกกระเพื่อม

“งั้นโปรดขอไปไหว้สวัสดีสักหน่อย”

โปรดปรานขยับตัวตั้งใจจะลุกไปทักทายครอบครัว ส อรุณ พลันโฆษกบนเวทีเดินขึ้นไปด้านบน จึงจำใจต้องนั่งลงตามเดิม นัยน์ตาชำเลืองไปอีกฝั่งเห็นเฮียเสือลุกเดินไปชิดขอบเวทีใกล้ชานนท์ จึงเบนสายตากลับไปยังเวทีแข่ง

“วันนี้บิ๊กบอยดูท็อปฟอร์มเหมือนกันนะ” โปรดปรานเสียงเบาคล้ายต้องการปรึกษา

“ไม่ต้องกังวลเจ้ ยอดเพชรตอนนี้เด่นสุดในค่ายเรา ไม่มีทางแพ้ เอาเกียร์ติเฮียเสือเป็นประกันได้เล้ยย”

“ฮ่ะ ฮ่า นั่นเขาอยู่ฝั่งตรงข้าม จริงสิ ถ้ารอบนี้ยอดเพชรคว้าแชมป์ บอกไปว่าเจ้ให้เงินสดทันทีหนึ่งล้าน”

“ว้าวววว น่าจะบอกเร็วกว่านี้ ไอ้ยอดเพชรจะได้มีแรงต่อย”

“อีกเรื่อง พนันรอบนี้ลงแทงฝั่งเราแทนเจ้ด้วย”

“ฮะ! เอาจริงเหรอ ปกติเจ้ไม่เล่นการพนัน”

“นั่นสิ อยากลองเล่นดู ปกติเขาลงกันเท่าไร ลงสักสองล้านพอได้ไหม”

“ได้ จะลงเท่าไรก็ได้ถ้าเจ้ามือรับ เดี๋ยวโต้งส่งข้อความหาโต๊ะรับแทงก่อน ราคาต่อรองยัง 3-2 ถ้ายอดเพชรชนะเจ้รับเหนาะ ๆ สามล้าน รวยเละ” บิ๊กโต้งยิ้มกริ่มรีบควักโทรศัพท์ขึ้นมา ก้มหน้าพิมพ์ข้อความส่งหาโต๊ะแทง

โปรดปรานยังยิ้มหัวเราะอารมณ์ดี นี่นับว่าเป็นครั้งแรกในหลายเรื่องของเธอ

ค่ายศรเพชรกำลังจะได้แชมป์เป็นครั้งแรกหลังจากชวดมาหลายปี ส่วนเธอลงเล่นการพนันเป็นครั้งแรก

แต่เหนือสิ่งอื่นใด เธอจะชนะ แล้วเป็นคนตัดสินใจชีวิตด้วยตัวเองว่าเธอจะเลือกสิ่งใด

เกร้ง ๆ

ระฆังในมือหนาของชายวัยกลางคนสวมเสื้อยืดสีดำ หวีผมเรียบเรียบเปล้ผิวสองสี ถูกตีขึ้นสองครั้งเพื่อเป็นสัญญาณการเริ่มต้นนัดชกชิงแชมป์ถ้วยพระราชทาน ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างรอบเวทีมวยหยุดนิ่ง พร้อมพิธีกรสวมสูทถือไมโครโฟนประกาศเริ่มต้นการแข่งขัน

"ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่ศึกสายเลือดแห่งเวทีนี้! คู่เอกที่ทุกคนรอคอย 'บิ๊กบอย ส อรุณ' ปะทะ 'ยอดเพชร ศรเพชร' มวยรุ่นใหญ่ที่ไม่มีใครยอมใคร!"

เย้ โห่ ฮู้ เอาเลย บิ๊กบอย ยอดเพชร

“แหม กองเชียร์มากันเยอะ ทั้งจาก บิ๊กบอย แชมป์ปีที่แล้วมาในฝั่งน้ำเงิน และยอดเพชร ผู้ท้าแชมป์ นักมวยหน้าใหม่เอี่ยม แต่มีดีกรีชนะมาแล้วหลายเวที”