42 แต่งงาน จบบริบูรณ์

42 แต่งงาน จบบริบูรณ์

เธอไม่เคยจินตนาการมาก่อนว่างานแต่งงานของตัวเองจะเป็นแบบไหน

อาจสวยงามราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยาย

หรือธรรมดาสามัญมาก ๆ มีเพียงคนในครอบครัว

แต่ที่แน่ ๆ วันแต่งงานของเธอต้องอบอวลด้วยความรัก

ความรักของเธอและเจ้าบ่าว และที่สำคัญครอบครัวของเธอ

ในทุกวันบนโลกใบนี้จะมีคู่รักเข้าพิธีแต่งงานกันนับล้านคู่ในวันเดียวกัน  แต่ละประเพณีล้วนแตกต่างกันไปตามแต่วัฒนธรรม อย่างวันนี้ค่ายมวยศรเพชรกำลังจัดงานมงคลยิ่งใหญ่ รอยยิ้มเกลื่อนทั่วงาน เสียงหัวเราะสะท้อนอยู่ทุกมุมโถง กลิ่นดอกไม้ฟุ้งจนอบอวล และเหนือสิ่งอื่นใด ทุกคนเปี่ยมไปด้วยความสุข

“ไอ้แสน กูเกิดมาก็เพิ่งจะเคยเห็นงานแต่งงานอลังการงานช้างอย่างกับมหาราชา”

พ่อครูสถิตคุณพูดเบา ๆ เพราะอายกลัวคนอื่นได้ยินขณะที่เป็นหนึ่งในขบวนเจ้าบ่าว เดินบนถนนคอนกรีตทางขึ้นบ้านเจ้าสาว

“พ่อครู พูดดังไปอายเขา เดี๋ยวจะหาพ่อครูมาจากบ้านนอก”

“บ้านนอกอะไรว่ะ บ้านกูแค่ผูกขวัญก็เข้าหอแล้ว นี่อะไรจัดใหญ่โต วันนี้วันที่สามแล้วนะมึง”

“พ่อ! มันงานแต่งแบบฮินดู” ตรึงใจเอ่ยทักเบา ๆ เอามือหยิกท่อนแขนพ่อครู

“โอ๊ย! เจ็บนะแม่ เบามือหน่อย ไว้รอเข้าห้องค่อยหยิกพ่อ”

พ่อครูสถิตคุณพูดจบไม่ทันวินาทีพลันโดนแม่ตรึงใจตีเข้าต้นแขนไปหลายครั้ง

“ไม่ดีเหรอคะ ส้มชอบนะ ได้แต่งตัวสวยเชียว”

“ไม่แต่งเลยก็สวยนะ” สุดแสนโน้มตัวลงกระซิบข้างหูจนโดนเทียนหอมตีที่ต้นแขนแบบเดียวกับพ่อครูสถิตคุณ

“พอกันได้แล้วครับ เราถึงบันไดแล้ว” สิวากรเป็นคนพูดแทรก

งานแต่งงานตามประเพณีคนอินเดียคงคล้ายกับที่เราได้เห็นในภาพยนตร์ สวยงาม และบันเทิงเริงใจด้วยเสียงดนตรี

สิวากรแหงนดวงหน้าขึ้นไปบนบันไดขั้นบนสุด วันนี้ทุกคนแต่งกายด้วยสาหรี่หลากสีงดงาม น้องสาวของโปรดปรานทั้งหมดยืนรอเยื้องด้านหลังบรรดาแม่ ๆ และพ่อปลื้มที่วันนี้สวมชุดแขกเสื้อตัวยาวสีเหลืองสดใส

“เอาล่ะพ่อครู ขึ้นมาแลกพวงมาลัยกัน” พ่อปลื้มตะโกนเสียงดังทั้งที่ไม่จำเป็น ตื่นเต้นจนมือสั่น ขณะที่รับพวงมาลัยมาจากพอใจจากทางด้านหลัง

“เป็นทองแผ่นเดียวกันแล้วไอ้ปลื้ม”

พ่อครูเดินขึ้นบันไดไปพร้อมกับสิวากรและแม่ตรึงใจ ยื่นพวงมาลัยดอกสีแดงแลกกันเพื่อเป็นสัญลักษณ์การร่วมเครือญาติด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ทั้งหมดพากันเดินเข้าสู่ตัวบ้านไปยังห้องนั่งเล่นตกแต่งสไตล์หลุยซ์ที่วันนี้ประดับประดาไปด้วยม่านพรมสีแดง ดอกไม้และกลิ่นกำยาน

“วันนี้วันดี มา ๆ นั่งเลยพ่อครู”

พ่อปลื้มขยับตัวพาชาคริยามานั่งเคียงข้างแล้วพยักเพยิกให้ลูก ๆ นำของหมั้นหมายเข้ามาเป็นขบวนยาวเหยียด

“ตามประเพณีนะ พ่อปลื้มดีใจที่ได้สิวากรเป็นเขย ดีใจจนไม่รู้จะแสดงออกยังไง เลยเตรียมสินสอดให้พวกเขามากสักหน่อย หวังว่าพ่อครูคงไม่ถือสา”

เสียงพ่อปลื้มหัวเราะลงลูกคอทำเอาพ่อครูสถิตคุณหมั่นไส้ เพราะเขาเองมันพวกเสียหน้าไม่ได้ เสียเงินนั้นเท่าไรเท่ากัน แต่วันนี้เป็นการแต่งงานแบบอินเดียจึงจำได้ยิ้มรับฝืดเล็กน้อย

“เริ่มจากเงินก่อนแล้วกัน จะแลกเป็นก้อนมาก็คงหนักเกินที่ลูก ๆ จะยกไหว เลยเขียนเป็นเช็คเงินสด ลงวันที่วันนี้ สามสิบล้าน พอเหมาะพอควรนะพ่อครู ฮ่ะ ฮ่า”

พ่อปลื้มเหมือนกับว่าได้ทีข่มพ่อครูได้ก็คราวนี้ จึงพูดไปกลั้วหัวเราะไปด้วย ยิ่งเห็นอาการหน้าบึ้งยิ่งชอบใจ

“แล้วทอง ดาหลัน พานทองล่ะลูก”

“อยู่นี่ค่ะ”

ดาหลันคลานเข่าเข้ามาพร้อมถาดทอง เปิดผ้าออกพลันทุกคนถึงกลับผงะ แสงสีทองอร่าอร้ามส่องกระแทกเข้านัยน์ตาทุกคู่ ทั้งกำไล แหวน สร้อย กอง ๆ ระเกะระกะพะเนินสูงท่วม

“ไม่ทันได้นับ เอาเป็นว่าหมดนี่ ให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวนับเองแล้วกัน แล้วถาดนี้เป็นโฉนด”

“ถามจริง” พ่อครูโพล่งขึ้น “ใจคอไม่เหลือสมบัติให้ลูกคนอื่นบ้างหรือไง”

“ฮ่ะ ฮ่า พ่อครูพูดตลกไปได้ มา ๆ ต่อ ๆ โฉนดที่ดินตรงแถบชายหาดพัทยา แล้วภาคใต้ และยังที่ต่างประเทศนิดหน่อยไม่มากเท่าไร และพ่อปลื้มยกค่ายมวยศรเพชรให้เฮียเสือเสียเลย”

“ฮะ! เฮ้ย! นี่ไม่ได้ตกลงกันไว้นะโว้ย ถ้ายกให้เฮียเสือแล้วใครจะดูค่ายมวย ส อรุณของกู” พ่อครูเค้นเสียง สะบัดหน้าไปทางแม่ตรึงใจ “ไม่ให้แต่งแล้วโว้ย ไม่แต่ง กลับ ๆ”

“พ่อครู” สิวากรเอ่ยเสียงทอดยาว

“ไอ้เสือ นี่เอ็งจะทิ้งค่ายมวยของพ่อหรือไง”

“พ่อครูอย่าโวยวาย ไอ้แสนมันก็ยังอยู่”

“ไอ้แสน! ไอ้แสน” พ่อครูหันไปทางลูกอีกคน “อย่างมันมีหวังไล่ต่อยเตะนักมวยอย่างเดียว”

“พ่อครู” สิวากรทอดเสียงเตือนพ่อครู แล้วหันไปทางพ่อปลื้มก้มลงกราบ “ผมขอบคุณพ่อปลื้มมากครับ ผมรับปากว่าจะช่วยเจ้โปรดดูแลค่ายมวยศรเพชรอย่างดีครับ”

“ฮ่ะ ฮ่า ต้องอย่างนี้ลูกเขยของพ่อ” พ่อปลื้มตบบ่าที่ก้มลงกราบอยู่ที่พื้น “พาเจ้าสาวมาได้แล้วลูก ๆ”

สิวากรแหงนหน้าขึ้นนั่งหลังเหยียดตรง เอี้ยวคอกลับไปด้านหลัง แม้ว่างานแต่งงานล่วงเลยมาถึงวันนี้วันที่สาม แต่ในทุกวันจะพูดคุยกันแค่ไม่กี่คำเท่านั้น

โปรดปรานพาร่างในชุดสาหรี่สีทองสุกสกาว ดีไซน์แบบใหม่เป็นกระโปรงพองยาวคล้ายกระโปรงเจ้าหญิง ทรงผมเก็บรวบใต้ผ้าคลุมสีทองฉลุลูกไม้ปักด้วยเพชรนิลจินดา ดวงหน้าผุดผาดด้วยแต่งหน้าสไตล์แขก กรีดอายไลเนอร์สีดำหนาขนตายาว ริมฝีปากอวบปกคลุมด้วยสีแดงสดเต็มอิ่ม

เธอหย่อนร่างลงนั่งข้าง ๆ สิวากรที่ยื่นมือออกมาจับกันไว้ สอดนิ้วให้เธอได้ขยับกำด้วยฝ่ามือชื่นเหงื่อ

“สวมแหวนให้น้องสิเฮียเสือ” แม่ตรึงใจกระซิบมาจากทางด้านหลัง

สิวากรรับกล่องแหวนมาจากสุดแสนแล้วเปิดออก เป็นแหวนวงเดิมที่โปรดปรานเคยเห็นแล้วบนเวทีมวย

“เฮียให้เขาแก้วงมาแล้ว”

สิวากรพูดขึ้นทั้งที่ไม่จำเป็น ทำให้โปรดปรานรู้ว่าเขาเองคงตื่นเต้นเช่นกัน

“เพชรมันใหญ่เกินไป”

“ไม่เลย เฮียอยากจะให้ใหญ่กว่านี้ด้วยซ้ำ”

สิวากรจับฝ่ามือโปรดปรานที่ระบายเฮนน่าจนเต็มพื้นที่งดงาม ค่อยบรรจงเลื่อนแหวนวงเขื่องเข้าไปอย่างที่เขาเคยวาดฝันไว้ นิ้วเขาสั่นเบาๆ ในขณะที่ดันแหวนกระทั่งสุดข้อจึงยกมือเธอขึ้นจูบหลังมือ

“มา ๆ ขยับมาจ๊ะหนูโปรดแม่จะคล้องพวงมาลัย”

โปรดปรานเอี้ยวตัวไปทางแม่ตรึงใจแล้วก้มศีรษะลงให้แม่ตรึงใจคล้องพวงมาลัยสีแดง จากนั้นก้มลงกราบแทบเท้า

“เป็นแม่ลูกกันแล้วนะหนูโปรด เป็นครอบครัวเดียวกัน” ตรึงใจกล่าวเสียงสั่นยกมือปาดหางตา

ในตอนนี้โปรดปรานไม่อาจหักห้ามทำนบน้ำตาแห่งความปลื้มปีติ ค่อยรินลงอาบแก้มจนเดือดร้อนสิวากรต้องหาผ้ามาเช็ดกันวุ่นวายเป็นครู่จึงค่อยเริ่มทำพิธีต่อ

โปรดปรานจูงมือสิวากรไปยังกองไฟที่ก่อขึ้นจากเตาเล็กทำอย่างง่าย ๆ พาออกเดินนำวนรอบกองไฟในขณะที่พราหมณ์ยังสวดอยู่

เธอเอี้ยวหน้ากลับไปหาสิวากร เสือตัวใหญ่ที่กำลังโดนหนูตัวน้อยจูงอยู่ด้านหน้า

“โปรดรักเฮียเสือ” เสียงเธอสั่นเล็กน้อย “วันนี้เป็นวันที่โปรดไม่เคยคิด ไม่เคยจินตนาการถึงมันมาก่อน นับตั้งแต่โปรดเจอเฮียเสือ โปรดชอบเฮียเสือมาก มากเสียจนไม่กล้า เฮียเสือรู้ใช่ไหม”

โปรดปรานเงียบลงไป ตอนนี้เธอและเขาเดินวนรอบที่สามแล้ว

“ที่จริงเขาให้โปรดกล่าวคำสาบาน คำสัตย์ที่โปรดต้องให้คำมั่นว่าจะซื่อสัตย์และรักเฮียไปตลอดชีวิต แต่สำหรับเฮียโปรดคิดว่าน้อยเกินไป”

โปรดปรานขยับมือกำฝ่ามือกร้านที่กำลังชื้นเหงื่อ

“ยิ่งกว่าชีวิต ยิ่งกว่าลมหายใจ ทั้งหมดของโปรด ไม่ว่าจะหัวใจ ชีพจรที่กำลังเต้นอยู่ในทรวงอก ลมหายใจ เนื้อหนังเรือนร่าง ทุกสิ่งที่เป็นโปรด โปรดขอยกให้เฮียเสือ โดยที่โปรดจะขอรับทั้งหมดของเฮียเสือไว้ด้วยเช่นกัน”

ครบเจ็ดรอบพอดีเมื่อเธอหยุดพูดอีกครั้ง และยืนนิ่งประสานสายตากันด้วยความรักลึกซึ้ง

“โปรดสัญญาว่าจะรักเฮียเสือจนกว่าชีวิตของโปรดจะหาไม่ จนกว่าโปรดจะหมดลมหายใจ จนกว่า...”

โปรดปรานชะงักหยุดเมื่อนิ้วชี้ของสิวากรวางลงบนริมฝีปากอวบอิ่มขยับเลื่อนแผ่วเบา

“จนกว่าชีวิตเฮียจะหาไม่เช่นกัน ดวงใจของเฮีย”

เส้นเสียงสิวากรทุ้มจนพร่า แหบต่ำยิ่งกว่าครั้งไหน เขาหลุบดวงตาลงมองเจ้าสาว คนที่เขารักมานาน ขยับมุมปากจนกลายเป็นยิ้มที่มีความสุขในชีวิต กระชับมือเธอแน่นยามที่พ่อกับแม่เอ่ยคำอวยพร แต่ภายในหูของเราทั้งคู่อื้ออึงด้วยเสียงของหัวใจ เสียงของความรักจนเสียงอื่นใดก็ไม่อาจแทรกซึมเข้าไป

ทั้งเธอและเขากำข้าวสารดอกไม้ในขันเงินเดียวกันแล้วโปรยไปด้านหลังสู่ตัวบ้านพร้อมกับเสียงหัวเราะ

ทั้งเขาและเธอต่างพากันออกวิ่ง พร้อมกับมือที่เกาะกุมกันไว้จนแน่น วิ่งเข้าสู่ลานเต้นรำตระกองกอดโอบรัดกัน ในขณะที่ทุกสิ่งอึกทึกด้วยเสียงแห่งความสุข ความยินดี เสียงเพลง เสียงหัวเราะ

ทว่า...ภายในของโปรดปรานมีเพียงเสียงเต้นของหัวใจกำลังกระหน่ำแรง และข้างใต้แผงอกอุ่นหนาที่ดวงหน้าของเธอกำลังแนบลงซบนิ่งโลดแรงเช่นกัน

เราทั้งคู่ต่างโอบรัดกันด้วยหัวใจเดียวกัน หัวใจที่เปี่ยมด้วยความรักเต็มจนล้นปรี่ เราทั้งคู่ต่างรับรู้โดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยว่า

เราทั้งคู่จะอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า

จนกว่า...ชีพจรของเราจะอ่อนแรง

และความตายจะพรากเราจากกัน

จบบริบูรณ์

Happy Ending