34 เสี่ยเป๊ก

34 เสี่ยเป๊ก

เสี่ยเป๊ก แก่กว่าเธอหลายปี

เธอเห็นเสี่ยครั้งแรกคงราวมัธยมศึกษาปีที่สอง

ความรู้สึกขยะแขยงตีขึ้นจนท้องไส้ปั่นป่วน

อาการคลื่นไส้ทำเธอรีบวิ่งหนีสุดชีวิตด้วยใบหน้าแดงจัด

เธอคิดว่าคงเป็นจุดนี้ที่ทำให้เสี่ยเป๊กเข้าใจผิด

คิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอสะเทิ้นอาย คิดว่าเธอมีใจให้

“เสี่ยครับ”

เสี่ยเป๊กนั่งไขว้ห้างกระดิกเท้าอูมขาวอย่างคนจีน เอนตัวบนโซฟาหรูหราภายในบ้านหลังใหญ่ราคาหลายสิบล้าน รอบข้างคือสาว ๆ ที่เขาเรียกมาบริการเขาเพียงคนเดียวตั้งแต่เมื่อวานจนกระทั่งบ่ายวันนี้ยังคงนัวเนียไม่ห่าง

“ว่าไงไอ้สัน”

เขายกบรั่นดีแกว่งเบา ๆ ก่อนจะจิบเล็กน้อย เอียงคอไปด้านหลังเมื่อไอ้สันเงียบไม่ตอบ

“ไอ้ห่า! กูถามทำไมไม่ตอบ”

“ครับ เมื่อครู่ซ้อหวานให้ผมมาหาเสี่ย”

ซ้อหวานคือเมียอีกคนของเสี่ย อายุยังน้อยสิบเก้าปีเท่านั้น ลูกสาวคนของในตลาดพามาฝากฝังเสี่ย ให้ช่วยดูแล ซึ่งเสี่ยมันดูแลอย่างดีได้เลื่อนขึ้นเป็นเมียชั่วเวลาข้ามคืน แต่เมื่อผ่านไปได้สองสามเดือน เสี่ยเป๊กก็เบื่อ

“พูดมา!”

“ซ้อหวาน...อาเจียนเมื่อเช้าครับ”

“อาเจียน! อาเจียน แล้วยังไง พาไปหาหมอซะสิ มาบอกอะไรกู”

“คือว่า...เอ่อ....” สันอ้ำอึ้ง

เพล้ง!

มันสะดุ้งสุดตัวกระโดดหลบขวดโซดาที่เสี่ยเป๊กขว้างเฉียดหัวมันไปจนกระทบผนังด้านหลัง

“ซ้อหวานท้องครับเสี่ย” สันรีบโพล่งขึ้น

“ห๊า! ท้อง!”

เสี่ยเป๊กตาเบิกกว้างตกใจก่อนจะโกรธสุดขีด เขาให้หวานกินยาคุมกำเนิดแล้วแต่หล่อนคงต้องการมีลูกไว้เป็นโซ่ทองคล้องใจเพราะว่ากลัวจะโดนเขาเฉดหัวออกจากบ้าน

ดวงตาตี๋จีนหรี่แคบทั้งโกรธ ครุ่นคิด ซึ่งส่วนใหญ่คือเรื่องไม่ดีทั้งสิ้น เม้มปากแน่น

เขาต้องการแต่งงานกับโปรดปราน เธอเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขายกย่อง ตั้งแต่เรียนมัธยมปีที่สอง แค่ได้เห็นหน้าครั้งแรกเขาก็รู้ว่าเธอคือคนที่เขาจะเอามาแต่งเข้าบ้าน

ตอนนี้หวานดันมาท้อง อีกหน่อยข่าวคงแพร่สะพัดไปถึงค่ายศรเพรช คงยากถ้าเขาจะได้ตกลงปลงใจกับเธอ พ่อปลื้มคงไม่ชอบใจแน่ถ้าลูกสาวของเขาแต่งเข้าบ้านผู้ชายที่มีลูกแล้ว ส่วนเรื่องเมียเยอะพ่อปลื้มคงพอเข้าใจเพราะพ่อปลื้มเองก็มีเมียเยอะ

เฮียเสือ

ชื่อนี้ผุดเข้ามาทันที ผู้ชายอีกคน ศัตรูหัวใจที่เขาต้องกำจัดโดยด่วน นึกแล้วให้เจ็บใจที่หลอกให้ต่อยมวยจนต้องหามลงเวที

“ไอ้สัน”

“ครับเสี่ย”

“เด็กในค่ายศรเพชรรายงานมาบ้างไหม ช่วงนี้ในค่ายมีความเคลื่อนไหวอะไรบ้าง”

“ยอดเพชรจะได้แข่งชิงแชมป์แทนแคล้วคลาดครับ”

“ไอ้ยอดเพชร?”

“ครับ ในค่ายเขาลือกันว่าเจ้โปรดต้องได้แชมป์ปีนี้ ไม่อย่างนั้นเจ้โปรดต้องแต่งงานกับเสี่ยหรือไม่ก็เฮียเสือ”

“เจ้โปรดเลือกได้งั้นหรือ”

“ครับ ลือว่าอย่างนั้น แต่ว่าเสี่ยครับ มีอีกเรื่อง”

เสี่ยเป๊กวางแก้วเหล้าหันกลับไปหาลูกน้องคนสนิทตรง ๆ

“ทางค่ายชนะศึกเตรียมนักมวยขึ้นชกรอบพิเศษครับ”

“รอบพิเศษ? ใครว่ะ”

“เสี่ยไม่ลองโทรไปหาเฮียต่อ ค่ายชนะศึกดูล่ะครับ ผมว่าน่าจะเกี่ยวกับเจ้โปรด”

เสี่ยเป๊กถ้าเป็นเรื่องอื่นเชื่องช้า อืดอาด ขี้เกียจทำงาน แต่พอเป็นเรื่องชั่วช้า คิดไม่ดีกับคนอื่น กลับเป็นคนที่ทำอะไรได้ว่องไวทั้งกระฉับกระเฉง เพียงแค่สิบนาทีที่เขาได้คุยกับเฮียต่อค่ายชนะศึก เขาก็กระจ่างแจ้งมาอีกหนึ่งเรื่อง

พอใจ น้องสาวคนรองของโปรดปรานไม่อยากได้เฮียเสือเป็นพี่เขย ฉะนั้นจึงทำการตกลงกับเฮียต่อลับ ๆ ขอนักมวยระดับแชมป์จากเฮียต่อขึ้นชกไฟร์ทสุดท้ายหลังจากแข่งชิงแชมป์

เรื่องชั่ว ๆ มักเข้าทางเขาก่อนเสมอ เสี่ยเป๊กยิ่งคิดยิ่งหัวเราะร่ามีความสุขขึ้นมาฉับพลัน กวักมือเรียกสาว ๆ มาบีบนวดแล้วครุ่นคิดถึงแผนการ

เอาให้เฮียเสือนอนหยอดน้ำข้าวต้มสักสองสามเดือน จะได้ไม่มีเวลามายุ่งเรื่องของชาวบ้าน

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

จู่ ๆ เสี่ยเป๊กก็หัวเราะออกมาคนเดียวจนพริ้ตตี้สาวสองสามคนตกใจ เสียงลงลูกคอฟังแล้วขนลุกและน่าขยะแขยง ปากอ้ากว้างจนมองเห็นลิ้นไก่และเศษอาหารเกาะติดตามไรฟัน ทั้งพุงกระเพื่อมไหวแรง แต่ด้วยเงินหนาเป็นถุงเป็นถัง พวกเธอจึงทำตัวแสร้งหัวเราะไปด้วย รินเหล้าเอาใจผู้ชายเลว

พลั่ก! ตุบ! พลั่ก! ตุบ!

สิวากรยังคงนั่งอยู่ตรงมุมเดิมที่เคยนั่งมาตลอดเกือบสี่เดือน เก้าอี้ไม้ตัวเก่ามุมโรงยิม แผ่นหลังเอนพิงผนังปูนทาสีขาว และเขารู้ว่าเมื่อเขาลุกขึ้นสีขาวจะติดเสื้อด้านหลังตามเขาไปด้วยจนกว่าเขาจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกครั้ง

นัยน์ตาเสือจดจ้องเพ่งมองแต่ยอดเพชร ในเวลานี้บิ๊กโต้งขึ้นเป็นคู่ซ้อมให้ยอดเพชรมาร่วมเดือนแล้ว

“เฮียเสือ” โค้ชทิมยื่นขวดน้ำเย็นให้สิวากรแล้วหย่อนร่างนั่งคู่กัน “ผมคิดว่าชนะแน่ ๆ เฮียจะยอมเสียหน้าเหรอรอบนี้”

“การแข่งขันมันมีแพ้ชนะอยู่แล้วโค้ชทิม ฉะนั้นถ้าค่ายมวย ส อรุณแพ้บ้างจะเป็นไรไป” สิวากรบิดฝาขวดน้ำแล้วยกดื่ม

“เมื่อครู่พ่อครูสถิตโทรมา บอกว่าจะมาดูการแข่งขันวันพรุ่งนี้”

สิวากรโก่งคิ้วสูงข้างซ้าย “ไม่น่ามาเลย ใครมาบ้าง”

“พ่อครูกับแสน และจะแวะรับน้องส้มให้มาด้วยกัน”

“จริงสินะ ไอ้แสนลาสิกขาแล้ว ฮ่า ฮ่า ไม่รู้ว่าจะเบียดสมใจหรือเปล่า”

“เฮียเสืออย่ามัวแต่ห่วงแสนเลย โค้ชว่าเฮียห่วงตัวเองดีกว่า เฮียต่อส่งข้อความมาว่าเอาเกรียงไกรลงแข่ง”

“คงกะเล่นผมจมหมัดแน่”

“เฮีย...อย่าลืมสิ นักมวยเฮียทำเขาเสียหน้ามาหลายปี แล้วยังเสี่ยเป๊กอีก ตั้งราคาสูงลิบ ถ้าเกรียงไกรชนะน็อกเฮียได้ มันยอมจ่ายห้าแสน”

“ฮ่ะ ฮ่า ค่าตัวผมน้อยเป็นบ้าเลยโค้ชทิม เสี่ยเป๊กน่าจะจ่ายสักล้าน ค่อยสมราคาหน่อย”

“ตอนนี้ราคาต่อรองเฮียกับเกรียงไกรอยู่ที่ 7-5”

สิวากรได้ยินแล้วยิ่งโก่งคิ้วสูงเอี้ยวหน้ากลับไปทางโค้ชทิม “7-5 เลยหรือ ดูท่าทุกคนคงคิดว่าผมจะแพ้แน่นอน”

“เฮียเสือ” โค้ชทิมลากเสียง “ไอ้เกรียงไกรน่ะมันแชมป์โลก เฮียจะไปสู้มันได้ยังไง เอาแค่ยืนให้ได้สามยกนะเฮีย แพ้คะแนนยังดีกว่าแพ้น็อก”

“แล้วนี่ข่าวแพร่งพรายมากแค่ไหน เจ้โปรดรู้หรือเปล่า”

“คิดว่ายังไม่รู้ ช่วงนี้ไม่ค่อยลงมาที่โรงยิมเท่าไร คงเพราะเฮียเสือตามประกบ เจ้โปรดคงอาย”

สิวากรอมยิ้มแล้วโยนขวดน้ำลงถังขยะมุมห้อง ลุกยืนเหยียดร่างสูงใหญ่ ยกมือโบกลาโค้ชทิม ล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีนส์ ส่งข้อความหาน้องชาย

[พรุ่งนี้แวะเอาของให้หน่อย]

[เฮียเสือ]

เขาจ้องหน้าจออยู่เป็นครู่จึงเห็นว่าสุดแสนอ่านข้อความแล้ว

[ของอะไร จะช้าหรือเปล่านัดน้องหอมไว้]

[แสน]

[เดี๋ยวส่งพิกัดให้ แล้วเอาติดตัวไว้นะ]

[เฮียเสือ]

สิวากรปัดหน้าจอปิดแล้วออกเดินบนสนามหญ้านุ่มผืนใหญ่ที่ขวางกั้นระหว่างโรงยิมและคฤหาสน์ ใบหน้ายังเปื้อนด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ ยามที่นึกถึงโปรดปราน และศึกสำคัญวันพรุ่งนี้

วันชี้ชะตา เฮียเดิมพันทุกอย่าง ถ้าโปรดยังไม่เห็นใจ เฮียคงหมดหนทางแล้ว