41 ได้โปรด

41 ได้โปรด

โปรดปรานหน้าซีดแล้วซีดอีกจนไร้สีเลือด ฝ่ามือเย็นเยียบทั้งเสื้อชุ่มโชกเหงื่อกาฬที่ไหลย้อยออกมาทั่งทั้งร่าง

ทุกความโกรธที่ปะทุเดือดอยู่ภายในพุ่งตรงไปยังชายหนุ่ม สิวากร ที่ตอนนี้ยังดื้อแพ่งจะยื้อเกม ดึงร่างสะบักสะบอมเต็มทนขึ้นมาด้วยมาเอามือพาดเชือก จับแน่นพยุงตนเองจนนั่งพาดเชือกได้แล้ว

“ไอ้คนบ้า เฮียเสือ ไอ้ผู้ชายเฮงซวย” โปรดปรานกัดฟันกรอดดังจนบิ๊กโต้งตกใจ

เธอสะบัดตัวอีกครั้งแรกกว่าเดิม แต่อ้อมแขนของอดีตนักมวยยังแน่นดั่งคีมเหล็ก เธอจึงใช้ปลายร่มกระแทกลงไปยังหลังเท้าของบิ๊กโต้งอย่างแรง

ปัก!! โอ๊ยยยยย

บิ๊กโต้งปล่อยมือทันทีด้วยความเจ็บ เปิดโอกาสให้โปรดปรานสะบัดตัวได้อีกครั้งจนหลุด ทิ้งร่มแล้ววิ่งตรงไปทางบันไดขึ้นเวที คว้าเอาผ้าเช็ดหน้าของผู้ช่วยฝั่งสีแดงไปด้วย

สิวากรเกร็งไปทั้งร่างอันเจ็บปวด ดึงตัวเองจนนั่งพาดคาดเชือก แล้วพยายามพยุงตัวลุกขึ้นยืน ขยับเดินสองก้าวแล้วพลันล้มลงอีกครั้ง

ตึง!

ร่างใหญ่โตหนาหนักล้มหงายลงไปอีกครั้งอย่างคนที่ไร้เรี่ยวแรงแล้วสิ้นเชิง ภายในหัวสมองปวดจนมึน มองเห็นทุกสิ่งพร่าเลือนซ้อนทับหลากหลาย หางคิ้วเจ็บจนชา รู้สึกถึงความเปียกชื้นอาบลงปลายคาง

คงเป็นเลือด

เขาพยายามลืมตาเพ่งมองแสงสีขาว ไฟสปอร์ตไลท์ด้านบนที่ยังสาดส่องลงมายังกลางเวที ส่องลงมาที่เขาราวกับเวทีการแสดงและมีเขาเป็นตัวเอก

เขาคิดว่าสนามมวยวันนี้เงียบผิดปกติจนเกินไป เพราะเขาได้ยินเสียงคลื่นกระทบชายหาดอย่างชัดเจนท่ามกลางเสียงอื้ออึงในหู

เขาได้ยินเสียงโปรดปรานตะโกนด่าแช่งชักหักกระดูกจึงขยับมุมปาก เขาคิดว่ายังขยับได้แม้ว่ามันจะเจ็บเป็นบ้า ก่อนจะมองเห็นผ้าสีขาวปลิวอยู่ด้านบนกั้นระหว่างตัวเขาและแสงจากไฟเวที ดั่งนกพิราบขาวกำลังกระพือปีกโผบินเหนือร่าง เพียงแค่ว่ามันค้างอยู่กลางอากาศเพียงชั่วครู่ราวสองวินาทีแล้วตกลงมาบนใบหน้า ปิดบังทุกสิ่งออกจากคลองจักษุ

“ยุติการชก ยุติการชกกก ได้ยินไหม”

โปรดปรานงอตัวตะโกนจนสุดเสียงทั้งที่ใบหน้ายังอาบน้ำตา มองไปทางเกรียงไกรที่หน้าซีดลงผิดปกติ แล้วจึงตวัดสายตาไปทางเสี่ยเป๊กซึ่งหายตัวไปแล้ว

“หมอ แพทย์สนามอยู่ไหน หมออออ”

เธอตะโกนอีกครั้ง และดูเหมือนว่าเป็นเธอคนเดียวที่ตะโกน วิ่งพล่านอยู่บนเวที เธอเหลียวหาแพทย์สนามซึ่งหายตัวไปเช่นกัน

“เรื่องนี้ต้องมีคนชดใช้ เฮียต่อ!”

เธอตะโกนดังจนแม้กระทั่งเฮียต่อ เจ้าของค่ายมวยชนะศึกสะดุ้งโหย่ง หน้าเปลี่ยนสี เธอวาดท่อนแขนขึ้นเหยียดยาวแล้วชี้ตรงไปยังนักมวยเกรียงไกร

“โปรดจะร้องเรียนสมาคมว่าเกรียงไกรทำผิดกฎ ให้สมาคมสอบสวนเรื่องนี้อย่างละเอียด”

เมื่อเธอได้บรรเทาความขลาดกลัวออกไปได้บ้างแล้วจากการเล่นงานเกรียงไกรและเฮียต่อ จึงค่อยหายใจกลับมาเป็นปกติ สูดลมหายใจแล้วเดินไปทางเฮียเสือที่ยังนอนนิ่งมีเพียงเนื้อผ้าที่กระพือทำให้เธอรู้ว่าเขายังมีลมหายใจ

“โดยเฉพาะเฮียเสือ” เธอกดเสียงต่ำแล้วคุกเข่าข้าง ๆ เปิดผ้าเช็ดหน้าออกโยนทิ้งแล้วจึงเห็นว่ามุมปากของเขาโค้งเล็กน้อย

“เรื่องนี้เฮียเสือต้องชดใช้”

เขาขยับริมฝีปากแต่ไร้เสียง คำสามคำที่เขาเคยบอกเธอเมื่อคืน คำที่เธอไม่ได้ให้คำตอบ

“เฮียมันบ้า ถ้าโปรดไม่เห็นว่าเฮียเจ็บตัว โปรดจะ โปรดจะ หักคอเฮียให้ตายคามือ”

สิวากรยังยิ้มอยู่ ต้องการหัวเราะออกมาแต่หน้าอกเจ็บร้าวจนต้องการอาเจียน เขาพยายามยกมือขึ้นขยับเปลือกตา มองภาพรางเลือนด้านบน

“แสนอยู่ไหน”

“แสน? ฮึ” โปรดปรานแค่นเสียงแล้วหันไปทางสุดแสน “สุดแสน พี่ชายคุณเรียก แล้วนี่ชานนท์ แพทย์สนามอยู่ไหน ใจคุณไม่คิดจะเอาลูกพี่คุณลงจากเวทีไปหาหมอหรือไง หรือว่า...”

ในขณะที่โปรดปรานเปล่งคำพูดออกมาคำแล้วคำเล่าอย่างคนสติหลุดเมื่อเกิดอาการประหม่า สิวากรพลันวางมือที่ยังมีนวมสวมแน่นบนหน้าตักจนเธอหยุดพูดแล้วก้มลงมอง

“ถอดนวม” เขาขยับปากเปล่งเสียงเบาบางมากจนเธอต้องโน้มศีรษะลงไปใกล้จึงเข้าใจ

“บ้าบอ เวลานี้แล้วยังมีกะจิตกะใจถอดนวม เฮอะ! ไม่รู้ว่าตัวอะไรมันกินสมองของเฮียไปจนหมด หวังว่าจะไม่ใช่หมานะ”

สุดแสนสะดุ้งแทนพี่ชายเมื่อเดินขึ้นบนเวทีแล้วได้ยินประโยคนี้ พลันคิดว่าโชคดีแล้วที่เทียนหอมไม่ปากจัดเหมือนเจ้โปรด

“เฮียเสือ”

สิวากรเปิดเปลือกตาให้ลืมกว้างขึ้นอีกนิดทั้งที่มันปูดจนปิดเกือบมิด ยื่นมือที่โปรดปรานถอดนวมออกให้แล้วไปด้านหน้า

“ของ”

“เฮ้อ...ผมนี่ไม่รู้มาก่อนเลยว่าพี่ชายผมมันโคตรจะบ้า”

สุดแสนบ่นพึมขณะที่ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์แล้วหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงออกมา ค้อมตัวลงวางไปบนฝ่ามือชื่นเหงื่อที่สั่นเล็กน้อย

“เจ้โปรด” สิวากรวาดท่อนแขนไปทางโปรดปราน “เฮียเปิดไม่ไหว”

โปรดปรานจ้องกล่องกำมะหยี่ที่ลอยอยู่ตรงหน้าบนกลางฝ่ามือของสิวากรเขม็ง ไม่ต้องเปิดออกดูเธอก็รู้ว่ามันคือแหวน ทำนบน้ำตากำลังจะพังทะลายออกมาอีกรอบอย่างน่าหงุดหงิด

“เปิดสิ” เขากำชับเสียงเบาลง

โปรดปรานขบริมฝีปากตัวเองด้วยฟันเรียวเล็ก ขบจนเจ็บเพราะไม่ต้องการร้องไห้ หยิบกล่องแหวนออกมาจากมือสิวากรที่ร่วงลงทันที

“โปรด... เฮียทำแบบนี้กับโปรดได้ยังไง มัน ไม่ตลกเลย”

“เปิดสิ”

มือเรียวเล็กสั่นเทายามที่ปลายนิ้วสัมผัสพื้นผิวผ้ากำมะหยี่สีแดงนุ่มนวล เธอค่อยเปิดออกจนมองเห็นแหวนสองวง

“เฮีย...”

“อีกวงเป็นแหวนหมั้น เฮียสั่งทำไว้สิบปีแล้ว”

โปรดปรานเผยอปากที่กำลังขยับจากแรงสั่นสะท้านไปทั้งร่าง นัยน์ตาพร่าเลือนจ้องแหวนสองวงในกล่อง วงหนึ่งคือแหวนของตัวเองที่เธอลืมไว้ แหวนวงที่เธอสั่งทำในวันเกิด

ส่วนอีกวงคือแหวนเพชรเม็ดใหญ่มาก ใหญ่จนเธอคาดว่าคงปิดนิ้วเรียวเธอได้จนมิด กำลังล้อแสงไฟบนเวทีราวกับมีดวงดารามากมายนับล้านส่องสกาวอยู่ภายใน

“เฮียรักโปรด แต่งกับเฮียได้ไหม” สิวากรหยุดหอบหายใจ ขยับตาลืมขึ้นจ้องเธอ “ได้โปรด...”

เธอคาดว่าเมื่อถึงจุดนี้เธอคงไม่อาจปฏิเสธหัวใจตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว เธอคิดว่าตัวเองได้ก้าวข้ามความขลาดกลัวที่ฝังลึกอยู่ข้างในจิตใจตั้งแต่มองเห็นเขาเดินขึ้นเวทีในชุดนักมวย หรืออาจจะเมื่อสิบปีก่อน

สภาพของเธอในตอนนี้คงน่าเกลียดและหมดความยำเกรง เพราะร่างของเธอกำลังสั่นเทิ้มจนไม่อาจควบคุมตนเองได้ ก้มหน้าลงปิดตัวเองด้วยฝ่ามือและปล่อยให้น้ำตาทะลักทะลายจนเปียกชุ่ม หยาดหยดลงบนตัวเรือนแหวน ไหลลงผ่านฝ่ามือกระทั่งหยดลงบนเนื้อแกร่ง

สิวากรขยับนิ้วยืดแขนขึ้นจนถึงใบหน้าเธอ ลากน้ำตาออก

“ว่าไง ให้เฮียเป็นร่มให้โปรดได้ไหม”

โปรดปรานพยักหน้า พยักเร็วจนถี่รัว พยักจนเสียงสะอื้นหลุดออกมาจากลำคอแล้วจึงค่อยลดมือของตัวเองลง

“เรื่องนี้เฮียต้องชดใช้ให้โปรด ชานนท์ ชานนททททท์” โปรดปรานหันขวับไปทางชานนท์ที่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ไม่ไกล “พาเฮียเสือลงจากเวทีไปโรงพยาบาล ส่วนเฮีย โปรดจะไม่ไปด้วย จัดการตัวเองให้เรียบร้อย กลับไปหาโปรดในสภาพที่ดีกว่านี้”

เกร้ง ๆ

“อะไรกันครับเนี่ย ฉากขอแต่งงานของสองค่าย ไม่น่าเชื่อเลยนะครับ ถือว่าเป็นของแถมนอกเหนือจากรายการชกคู่เด็ด”

"งานนี้เฮียเสืออาจไม่ได้ชนะในเวที แต่เขาได้พิสูจน์หัวใจและศักดิ์ศรีในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง! พวกเราขอแสดงความยินดีด้วยครับบบบ”

โปรดปรานเก็บกล่องแหวนใส่กระเป๋ากางเกงยีนส์ ยืนรอกระทั่งชานนท์และสุดแสนพยุงสิวากรลงไปจากเวที แม้ว่าลำตัวจะค่อนข้างสะบักสะบอมทว่ามองแล้วไม่หนักหนาถึงขนาดกระดูกซี่โครงหักหรือร้าว ที่ดูหนักคงเป็นแผลหางคิ้ว คงเย็บสักห้าเข็ม และตาเขียวปั้ด

เธอก้มตัวมุดเชือกคาดลงบันไดจนถึงพื้น เหลือบสายตาไปทางพอใจด้วยดวงตากรุ่นโกรธ แต่ไม่มากเท่าตอนแรก แล้วจึงค่อยหันไปทางบรรดาพ่อและแม่ รู้สึกถึงความชื่นมื่นแม้ว่าพ่อครูสถิตคุณจะหน้าเสียไปบ้าง

“เจ้โปรด”

บิ๊กโต้งขยับมาใกล้ส่งร่มคืนให้ โปรดปรานก้มศีรษะลงมองร่มสีครีม ร่มที่เธอต้องพกติดตัวตลอดเวลา แล้วส่ายหน้า

“เจ้ไม่ต้องใช้มันแล้ว เรากลับกันเถอะ โต้ง พอใจ กลับบ้าน”

เรือนร่างอวบอิ่มในชุดเดิมที่สวมใส่มานับสิบปีกำลังขยับเขยื้อนพาตัวเองเดินออกจากสนามแข่งขันมวยสากล ด้วยดวงหน้าอย่างคนที่ได้ปลดปล่อย ทิ้งบางอย่างไว้ที่นี่ เหนือสิ่งอื่นใด ดวงหน้าของหญิงสาวที่กำลังรอคนรัก

“เฮ้ย!ไอ้แสน” พ่อครูสถิตคุณสะกิดลูกชาย ขณะที่กำลังเดินออกจากสนามเช่นกัน ข้างสิวากรที่นอนอยู่ในเปลสนาม

“ว่าไงพ่อครู สะกิดแล้วไม่พูดต่อ”

“กูอยากจะรู้จริงจริ๊งงงง”

สุดแสนโก่งคิ้วเอี้ยวหน้าไปทางซ้าย จ้องหน้าพ่อครูที่แม้ว่าจะซีดเซียวแต่ดีขึ้นกว่าเมื่อสักพักใหญ่ ๆ

“รู้อะไร พ่อครูยังมีเรื่องที่ไม่รู้อีกหรือไง”

“มึงนี่วอนแล้ว ลาสิกขามาแค่เดือนเดียวกลับมาปากดีเหมือนเดิมเลยนะ”

“พูดมาก โน้นรถพยาบาลมาแล้ว ผมจะขึ้นไปกับรถ พ่อกับหอมขับตามไปนะ”

“เดี๋ยวก่อน” พ่อครูรั้งเสื้อลูกสาวคนเล็กไว้ “กูอยากจะรู้ ไอ้บทละคร เจ็บตัวเพื่อสาวงามนี่ มันได้ผลจริง ๆ เหรอว่ะ”

สุดแสนขยับปากใกล้จะหัวเราะออกมาร่อมร่อ

“ทำไม พ่อครูจะไปทำกับใครอีก มีแม่ตรึงใจคนเดียวก็พอแล้วมั้ง”

“อ้าว! กูอยากรู้เฉย ๆ พวกมึงสองพี่น้องเล่นบทเดียวกันเลยว่ะ เพียงแต่เฮียเสือเล่นหนักไปหน่อยนะ คงได้นอนหยอดน้ำข้าวต้มสักหลายอาทิตย์หน่อย”

“ฮ่ะ ฮ่า ไม่รู้สิ ไม่ลองถามน้องหอมดูว่าสำเร็จไหม”

เทียนหอมสะดุ้งเบา ๆ เมื่อพี่ชายตัวดีโยนเผือกร้อนมาให้เธออีกแล้ว จึงส่งสายตาขุ่นให้

“พี่แสน หอมยอมให้เพราะพี่เป็นพี่ชายหรอก ไม่ใช่เพราะสงสาร”

“อืม...น่าคิดนะ แต่พี่ต้องขึ้นรถไปกับเฮียเสือแล้ว รอถึงโรงแรมแล้วค่อยตอบพี่อีกทีแล้วกัน”

“ไอ้แสน!”

“พี่แสน!”

“ฮ่ะ ฮ่า นับวันเทียนหอมยิ่งคล้ายพ่อครูนะ พี่ไปก่อนแล้วเจอกัน”

สุดแสนพาร่างใหญ่โตเข้าไปนั่งในรถฉุกเฉิน ก้มมองพี่ชายตัวเองแล้วยกยิ้ม

“จริงอย่างที่พ่อครูสงสัยนะเฮีย ยอมเจ็บตัวเพื่อสาวงามนี่ มันใช้ได้ผลจริง ๆ”

สิวากรอยากจะหัวเราะ อยากจะขยับมุมปากยิ้ม ทว่าในเวลานี้ความเจ็บปวดมันทวีเพิ่มขึ้นมาหลังจากที่สารอะดรีนาลีนเจือจางลงแล้ว ในขณะที่นอนมึนงง ตัวโยนเพราะแรงวิ่งของรถฉุกเฉิน เสียงเครื่องวัดชีพจรยังดังต่อเนื่องตลอดทาง กลิ่นแอลกอฮอล์ในรถฉุนกึก

ทว่าภายในของเขากลับสงบนิ่งจนเกือบราบเรียบ ในที่สุดเขาจะได้โปรดปรานมาครอบครองจริง ๆ เสียทีหลังจากที่เฝ้ารอมาเนิ่นนาน

แรงเต้นหัวใจอ่อนลง รู้สึกต้องการพักผ่อนอย่างแท้จริง จึงตัดสินใจนอนหลับ

แล้วปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามครรลองของมันอย่างที่ควรจะเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน

หวอ..........................

เสียงไฟสัญญาณขอทางของรถฉุกเฉินที่สิวากรและสุดแสนส่งเสียงเปิดทางไปตลอดจนสุดถนน เส้นที่พาพวกเขาทั้งคู่มุ่งหน้าสู่โรงพยาบาลเอกชนชั้นนำของจังหวัด

สุดแสนนั่งกอดอกแยกขาก้มหน้ามองพี่ชายด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ อย่างที่เขามักทำเสมอมา

ความรักทำให้คนเรายอมทำทุกอย่างจริง ๆ ดูอย่างพี่ชายคนโตผู้ซึ่งมีความรับผิดชอบ ระเบียบแบบแผน ผมสักเส้นยังไม่เคยเด้งออกจากการลงน้ำมันยังแทบปางตายในค่ำนี้ 

สุดแสนขยับเปลือกตาปิดลงทอดถอนใจ พวกผู้หญิงจะรู้บ้างหรือไม่ว่าตัวเองทำให้ผู้ชายเสียศูนย์ได้มากมายขนาดไหน

เทียนหอม... มุมปากสุดแสนขยับยิ้มอีกครั้ง พี่ชายของเขาโชคดีได้แต่งงานเร็วสมใจ ส่วนตัวเขาคงต้องรอไปอีกถึงสองปี

เอาน่าไอ้แสน อีกแค่สองปี รอนานกว่านี้ยังรอมาแล้ว