39 นัดชิงแชมป์

39 นัดชิงแชมป์

ณ สนามมวย

"ใช่เลยครับ! นี่คือการเจอกันครั้งแรกของสองยอดฝีมือจากสองค่ายใหญ่ ศรเพชร ชลบุรี และ ส.อรุณ อุบลราชธานี บอกเลยว่า ดุเดือดแน่นอน!"

เกร้ง ๆ

"และแล้วเสียงระฆังก็ดังขึ้น! เริ่มต้นยกแรก! บิ๊กบอยเดินเข้าหา เปิดเกมเร็วด้วยหมัดแย็บซ้ายที่ไวเหมือนสายฟ้า! โอ้ย โอ้ย อีกฝ่ายตั้งการ์ดรับ"

"แต่ยอดเพชรไม่ยอมง่าย ๆ! โต้กลับด้วยหมัดขวาตรงที่แม่นยำอย่างกับจับวาง! โอ้โฮ้! นี่แค่เริ่มต้นก็ประเดิมดุเดือดแล้ว!"

“เอาเล้ย เฮ้ย! โอ๊ย ตุบ เอ้า ต่อยเลย แย็บ แย็บ”

โปรดปรานเงยหน้าเอียงไปด้านขวาจ้องพ่อปลื้ม วันนี้ดูขึงขังจริงจังและคึกคัก สงสัยลงเล่นไปหลายบาท เธอมองตรงไปทางฝั่งตรงข้าม ตอนนี้สิวากรอยู่ชิดขอบเวทีใกล้กับชานนท์ คอยก้มหน้าพูดคุยกันตลอด

เกร้ง ๆ

"ยกแรกจบลงอย่างดุเดือด! เอาสะเหงื่อตกทั้งคู่ บอกเลย...เกมนี้สูสี ไม่มีใครเหนือกว่าใคร!"

"ใช่ครับ และนี่แค่เริ่มต้น! ใครจะอยู่ ใครจะล้ม ต้องติดตามกันต่อยกหน้า ห้ามกระพริบตา!"

โปรดปรานผุดลุกจากที่นั่ง พาร่างอวบอิ่มในชุดเดิมที่สวมใส่มาตลอดหลายปี ตรงไปยังมุมแดง ขึ้นบันไดไปยังข้างบนเวทีจนกลายเป็นจุดสนใจของทุกคนในสนามมวย เธอลอบยิ้มให้สิวากรแล้วโน้มหน้าผ่านสายคาดเชือกเวที ใกล้นักมวยของตนเอง

“ยอดเพชร ถ้าชนะ ได้แชมป์ เจ้ให้หนึ่งล้าน เงินสด”

เธอยังยิ้มจนเห็นฟันเมื่อได้ยินยอดเพชรตะโกนเสียงดังและกระโดดจนตัวลอย จึงค่อยพาร่างของตนเองลงไปยังด้านล่างเวที เลือกจะยืนอยู่ข้างโค้ชทิมและบิ๊กโต้งแทนที่จะกลับไปนั่ง ในมือคือด้ามร่มจับหัวทิ่มลงกับพื้นยันตัวไว้แทนไม้เท้า

“ดูท่ายอดเพชรดีใจมากนะเจ้”

“แน่นอน หนึ่งล้าน ไม่ได้หาง่าย ๆ ต้องต่อยอีกกี่เวที อีกอย่างแม่ยอดเพชรกำลังเข้าโรงพยาบาล ต้องใช้เงิน”

บิ๊กโต้งไม่ได้หันกลับไปมองโปรดปราน แต่เขาสัมผัสได้ว่าเจ้โปรดในวันนี้อารมณ์ดี และเข้าอกเข้าใจนักมวยมากขึ้นกว่าเมื่อก่อน อาจเป็นเพราะการมาถึงของเฮียเสือ

เขาเหลือบสายตาไปทางฝั่งตรงข้าม และเริ่มรู้สึกผิดที่กำความลับนี้ไว้ เพราะในเวลาอีกไม่เกินครึ่งชั่วโมง เฮียเสือต้องขึ้นชกกับนักมวยค่ายชนะศึก

บิ๊กโต้งเริ่มกระสับกระส่ายก้มมองเจ้โปรดที่ยืนยิ้มยามมองนักมวยตัวเองวาดลวดลายในยกสอง พอมองกลับไปหาเฮียเสือก็พบกับสายตาดุดันห้ามปรามจนต้องเผลอถอนหายใจยาวเหนื่อยอกที่ต้องแบกความลับนี้

เกร้ง ๆ

"ดูการหลบหลีกของยอดเพชรสิครับ! คล่องตัวเหมือนเสือ! แต่เดี๋ยวก่อน บิ๊กบอยตามติดไม่ปล่อย ออกหมัดแล้ว! โอ๊ย! เอาเสียเกือบล้มเลย!"

"ยอดเพชรเริ่มตั้งหลักได้แล้วครับ! เขาเปลี่ยนเกมมาเป็นการต่อยลำตัวสวนกลับ บิ๊กบอยเริ่มชะงัก แต่ยังไม่หมดแรง!"

"โอ้! โอ้ย! เอาเลย หมัดสุดแรงของยอดเพชร! บิ๊กบอยเซไปเล็กน้อย แต่ยังยืนไหวครับ! อึดจริง ๆ!"

"นี่สิครับมวยสายบู๊! ไม่มีใครยอมใคร นาทีนี้ต้องวัดใจกันแล้ว!"

“คะแนนเรานำแล้วเจ้ ยกสุดท้ายคงชนะ”

“ดีเลย นี่พ่อปลื้มจะขึ้นไปเองหรือเปล่า”

พูดจบคนทั้งสองต่างเหลียวกลับไปมองพ่อปลื้มที่ยืนยกมือเชียร์สนั่นไม่สนใจ จึงมองหน้ากันแล้วเบือหน้ากลับไปทางเวที

“คงเป็นเจ้ขึ้นไป แล้วเฮียเสือไปไหนแล้ว เขาต้องขึ้นไปถ่ายรูปพร้อมกัน”

โปรดปรานชะเง้อเหลียวมองหาจนทั่ว รู้สึกได้ว่าบิ๊กโต้งตัวเกร็ง

“โต้งเป็นอะไรไป มีปัญหาหรือเปล่า” เธอแหงนศีรษะจ้องพูดเสียงเบา สัญชาตญาณข้างในกำลังกรีดเสียง ซึ่งมันไม่ดีเอามาก ๆ

“เปล่า คือ โต้ง...”

เกร้ง ๆ

“มาต่อกันเลยกับยกสุดท้าย! มาถึงก็ใส่กันไม่ยั้ง บิ๊กบอยยังตามอยู่หลายแต้มคงต้องรีบทำคะแนน เอ้า! โอ้ย! ปล่อยหมัดสุดแรงของยอดเพชร! บิ๊กบอยเซไปเล็กน้อย แต่ยังยืนไหวครับ! อึดจริง ๆ!"”

“ยอดเพชรปรี่เข้าหาแล้วครับ ปล่อยหมัดแล้ว เอ้า โอ้ เอาเลยครับ จะล้มไหม จะล้มไหม บิ๊กบอยจะล้มไหม”

“ยังครับ บิ๊กบอยเซไปแต่ตั้งหลักได้กลับมารับแล้วครับ ตั้งการ์ดสู้ ใกล้จะหมดยกสุดท้ายแล้วครับ ระฆังตีหมดเวลา เป็นอันแน่นอนแล้วครับ แชมป์คนใหม่ของเรา ชิงแชมป์ถ้วยพระชาทานได้แก่ ยอดเพรช ค่ายศรเพช”

“เป็นมวยสูสีดุเดือนเลือดพล่านกันทีเดียว ขอเชิญตัวแทนมอบรางวัลให้แก่นักมวยหน่อยครับ เจ้าของค่ายเชิญครับ”

โปรดปรานกำลังยิ้มกว้างจนแก้มเธอปวดไปหมด การชนะในครั้งนี้เธอยกความดีความชอบทั้งหมดให้สิวากรและโค้ชทิม

“ขอบคุณมากค่ะโค้ชทิม” เธอหันไปจับมือโค้ชแล้วออกเดิน มือยังกระชับด้ามร่มไว้แก้อาการความประหม่า ยังพยายามมองหาสิวากรแต่ไม่เห็น

“เชิญทางนี้ครับเจ้โปรด มอบรางวัล ถ่ายรูปร่วมกันครับ”

นับเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีทีเดียวสำหรับค่ายมวยศรเพชร และเธอทำมันสำเร็จ ลูกสาวเจ้าของค่ายมวยยืนตรงกลางข้างนักมวยของตัวเอง ยิ้มให้กับกล้องนับร้อยที่โหมรัวชัตเตอร์ เธอยิ้มจนเหงือกแห้ง เจ็บขอบปาก แต่เธอยังไม่เห็นสิวากร

ปุง!!

ดวงหน้าแขกแหงนเงยตั้งบ่ามองเศษกระดาษเงินทองที่ทางเวทีโปรยลงมายังตรงกลาง แผ่นกระดาษสะท้อนแสงสีขาวจ้าเกิดเป็นแสงสีรุ้งงามจับตา และร่วงหล่นลงมายังใบหน้าของเธอ

นัยน์ตาเธอเริ่มรื้นด้วยน้ำ ความสุขสมเปรมปรีดิ์ ความรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเอง ซึ่งแท้จริงแล้วทั้งหมดเกิดจากฝีมือของสิวากร

โปรดปรานขยับดวงหน้าลงมาจากการแหงนเงยแล้วมองหาเขาอีกครั้ง

แต่งงาน!

ริมฝีปากอวบอิ่มในครานี้ขยับกว้างกว่าเดิมอย่างหญิงสาวที่ตั้งมั่นแน่วแน่ ตัดสินใจเด็ดขาด อย่างใบหน้าของหญิงสาวที่รู้ซึ้งถึงจิตใจตนเอง รู้ซึ้งถึงความรู้สึก...รัก

เฮียเสือ

เธอยังกวาดตามองหาชายคนที่เธอรักไปทั่วเวที ด้านล่างขอบสนาม ทุกที่ที่ไฟจากตรงกลางส่องลงไปถึง

“เอาล่ะครับ ต่อไปนี้ขอเชิญท่านผู้มีเกียรติทุกท่านลงจากเวทีก่อนนะครับ เราต้องทำความสะอาดเวทีก่อนจะเริ่มมวยคู่ถัดไป”

มวยคู่ถัดไป?

โปรดปรานโดนต้อนด้วยคนข้างบนนับสิบกว่าชีวิตลงจากเวทีแล้วยืนรอด้านล่าง เธอเดินวนจนเกือบรอบก่อนจะหยุดข้างบิ๊กโต้ง

“เฮียเสือไปไหน?”

บิ๊กโต้งและโค้ชทิมนิ่งเงียบ

“เป็นอะไรไป มีอะไรเกิดขึ้น เฮียเสือล่ะ?” เธอเริ่มเสียงแข็งขึ้น

บิ๊กโต้งและโค้ชทิมมองหน้ากันซีดเผือดจนไร้สีเลือด โปรดปรานเริ่มเอะใจ เธอจับแขนบิ๊กโต้งเขย่าเบา ๆ

“โต้ง บอกเจ้ เฮียเสือไปไหน” โปรดปรานเสียงอ่อนแรง

“โต้ง...โต้งรับปากไว้แล้ว”

“รับปาก? รับปากอะไร แล้วคู่ต่อไปคือใคร โต้ง โค้ชทิม”

โปรดปรานมองหน้าของคนทั้งคู่สลับไปมาสองครั้ง เริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างแต่ยังไม่แน่ใจนัก จึงเอี้ยวหน้ากลับไปทางเวทีพลันเสียงของพอใจดังขึ้นมาจากด้านหลัง

“เจ้โปรด”

“พอใจ”

เธอเอี้ยวหน้ากลับไปส่งสายตาสงสัยปนคำถาม จึงเห็นว่าครอบครัวของเธอทั้งหมดกำลังหย่อนร่างลงนั่งห้อมล้อมพ่อปลื้ม และทั้งหมดมีสีหน้าไม่สู้ดี กระซิบกระซาบกัน จากนั้นพ่อปลื้มพลันทะลึ่งตัวพรวดหน้าเปลี่ยนสีกว่าเดิม วิ่งไปทางค่าย ส อรุณ

“พอใจขอโทษ”

เสียงของพอใจเรียกความสนใจของเธอให้กลับมาที่น้องสาวอีกครั้ง

“ขอโทษ? เรื่องอะไร?”

“เรื่อง...” พอใจเงียบไปและเป็นครั้งแรกที่โปรดปรานเห็นว่าวันนี้น้องสาวของเธอพูดจาอ้ำอึ้ง นัยน์ตาส่อแววสำนึกผิดและเสียใจ

“เรื่องอะไรพอใจ!” เธอเริ่มเสียงแข็ง

เกร้ง ๆ

คงเพราะโชคชะตาหรือสิ่งใดก็ตามแต่ทำให้พอใจไม่ต้องตอบคำถามพี่สาว เสียงระฆังดังขึ้นดั่งช่วยชีวิตของเธอแต่ไม่ใช่กับพี่สาวคนโต เพราะดวงหน้าทั้งดวงแทบไม่มีสีเลือด ดวงตาแขกที่เคยสวยงามเบิกกว้างค้างตกตะลึงพรึงพริดเมื่อมองเห็นนักมวยฝั่งน้ำเงิน ที่กำลังเดินขึ้นเวทีมวย

“เฮียเสือ...” โปรดปรานเปล่งเสียงดั่งเสียงกระซิบ

ร่างอวบอิ่มพาตัวเองพุ่งไปยังขอบเวทีสูงจนปิดปลายคางเธอจนมิด นัยน์ตากลมโตจับจ้องที่สิวากรนั่งลงยังเก้าอี้นักมวยฝั่งตรงข้าม

“เกิดอะไรขึ้น ทำไม?” เธอถามเบา ๆ อยู่คนเดียว

“เพราะพอใจเอง พอใจกับเฮียเสือตกลงกันว่า ถ้าเฮียเสือชนะนักมวยที่พอใจจัดหามา พอใจจะไม่ห้ามเฮียเสือกับเจ้โปรดอีกต่อไป พอใจขอโทษ”

โปรดปรานเอี้ยวคอกลับไปจ้องน้องสาวตัวเอง น้องสาวที่สนิทกว่าเธอมากกว่าใครทั้งหมดในบ้าน

“ทำไม?”

“พอใจไม่อยากให้เจ้โปรดทำผิดพลาด ถ้าเฮียเสือเขา...”

“ผิดพลาด? แล้วยังไงพอใจ ไม่ว่าพี่ตัดสินใจทำอะไรแล้วผิดพลาด ย่อมเป็นความผิดของพี่ พี่รับผิดชอบตัวเองได้ พอใจมีสิทธิอะไรมาตัดสินแทนพี่ พอใจใช้สิทธิอะไรถึงมาบงการชีวิตพี่ด้วยวิธีการเดียวกับพ่อปลื้ม!”

“เจ้โปรด..พอใจขอโทษ พอใจมานี่เพราะสำนึกผิดแล้ว”

“แน่ใจหรือว่าสำนึกผิดแล้ว หรือเพราะกลัวความผิด”

“เจ้โปรด...”

เกร้ง ๆ

"และนี่คือศึกคู่พิเศษที่ทุกคนรอคอย! 'เฮียเสือ ส.อรุณ' เจ้าของค่ายมวยมือทอง ปะทะ 'เกรียงไกร ชนะศึก' นักชกดีกรีแชมป์ระดับประเทศ! งานนี้เฮียเสือไม่ได้มาเล่น ๆ แต่ดูท่าจะเหนื่อยแน่นอน! เจ้าของค่ายมวยที่ไม่มีประสบการณ์ขึ้นเวทีจริงจัง ปะทะ 'เกรียงไกร ชนะศึก' แชมป์ไร้พ่าย!"

“งานนี้สนุกแน่ครับ”

เสียงพิธีกรข้างสนามสองคนยังคงพากย์ด้วยความมันถูกใจผู้ชมนักเชียร์มวยจนเกิดเสียงโห่ร้อง

โปรดปรานมองไปทาง ส อรุณ บัดนี้พ่อครูสถติคุณนั่งไม่ติดที่ ลุกยืนหน้าซีด รวมไปถึงสุดแสนที่นั่งหน้าถมึงทึงโดยมีเทียนหอมลูบแขนปลอบใจ ดูท่าว่าครอบครัวส อรุณ เองก็ไม่ทราบเรื่องนี้

เธอตวัดสายตากลับมายังที่เดิม แต่ที่เพิ่มคือเกรียงไกร นักมวยค่ายชนะศึกเดินขึ้นมาด้านบนด้วยท่วงท่าของดีกรีแชมป์ในฝั่งแดงใกล้กับที่เธอยืนอยู่

เธอมองกล้ามเนื้อโตเต็มที่อย่างนักมวย ท่าเดิน และความมั่นใจ ทั้งสายตาข่มคู่ต่อสู้

“ไม่ ๆ จะให้เฮียเสือต่อยไม่ได้ ไม่”

โปรดปรานถลาตัวจะขึ้นเวทีแต่โดนบิ๊กโต้งรวบเอวกระชากกลับมารัดจนแน่น

“โต้ง! ปล่อยเจ้!”

“ไม่ได้ครับเจ้ เฮียเสือสั่งไว้”

เสียงโค้ชทิมพูดขึ้นเสียเองอยู่ด้านขวาขนาบข้างบิ๊กโต้งเพื่อช่วยกันไม่ให้เธอขึ้นเวที แล้วเสียงระฆังพลันดึงขึ้น ดั่งเสียงของมัจจุราชกำลังไล่ตัวเธอจากข้างใน