32 แม่ ๆ

32 แม่ ๆ

เธอรู้ดีว่าครอบครัวของเธอมันประหลาดขนาดไหน

ในช่วงวัยมัธยม เธอไม่กล้าแม้แต่จะเล่าเรื่องที่บ้านให้ใครฟัง

เธอไม่คบเพื่อนเพราะกลัวว่าคนที่โรงเรียนจะล้อเลียน

แต่ยามที่เธอเกิดเรื่อง ครอบครัวของเธอนี่แหล่ะที่อยู่ปกป้อง

ฉะนั้น...ช่างมัน มีเพื่อนหรือไม่แล้วอย่างไร

ขอแค่เธอยังมี แม่ทั้งห้า น้องสาว และแน่นอนต้องมีพ่อปลื้มด้วย

เช้าแล้ว ตื่นมารับพลัง ฮูฮา ฮูฮา ฮูฮา

ในทุกเช้าสิวากรยังคงใช้ชีวิตประจำวันเป็นปกติ แม้ว่าต้องมาอยู่ที่ค่ายศรเพชร หุ่นนักกีฬาสูงกว่านักมวยทั่วไปสวมกางเกงขาสั้นและเสื้อยืดฟิตกล้ามวิ่งพร้อมนักมวยของค่ายพ่อปลื้ม

“เฮีย” บิ๊กโต้งเป็นโค้ชฝึกแต่ยังคงออกวิ่งพร้อมเด็กในค่ายเช่นกัน

“อืม ว่าไง” เขาเอี้ยวคอไปมองแวบเดียว

“เมื่อวานนี้ระหว่างที่ผมรอรถบ้านเสี่ยเป๊กมารับ” โต้งหยุดแล้วดึงแขนเฮียเสือให้ออกห่างแถว “ผมได้ยินเสี่ยคุยโทรศัพท์ ไม่ค่อยดีเท่าไร”

“ไม่ดียังไง” ทั้งคู่พากันเดินออกนอกลู่วิ่งลานคอนกรีตจนกระทั่งถึงจุดพักวางน้ำดื่ม

“น้ำเสียงเสี่ยดูโกรธจัด”

“ฮึ” สิวากรแค่นเสียงไม่ใส่ใจยกขวดน้ำขึ้นดื่ม

“นี่เฮียฟังโต้งอยู่หรือเปล่า”

“ฟังอยู่ โต้งไม่ต้องเป็นห่วง อย่างเสี่ยเป๊ก ขี้ขลาดขนาดนั้นไม่กล้าทำอะไรหรอก”

“เฮีย! นี่มันทิ้งพัทยา ชลบุรีนะ โหด ยิง ปัง!!” บิ๊กโต้งยกมือทำนิ้วเป็นรูปปืนสั่นเล็กน้อยให้สิวากรได้เห็นว่ามันน่ากลัว แต่เขาเพียงหัวเราะ แล้วตบไหล่

“ขอบใจที่เตือนเฮียนะ ไม่ต้องกังวลไปโต้ง อย่างมากเฮียอาจหยอดน้ำข้าวต้ม หรือนอนโรงพยาบาลสักเดือน”

“เฮีย!!” บิ๊กโต้งตาเบิกกว้าง

“เฮียล้อเล่น คงไม่ได้ออกวิ่งต่อแล้ว เริ่มสาย เฮียขอตัวกลับเข้าบ้านก่อน”

“ครับเฮีย ไปไหนมาไหนระวังตัวนะครับ”

“ขอบใจอีกครั้ง”

สิวากรตบบ่าบิ๊กโต้งจนตัวโยกแล้วออกเดินกลับคฤหาสน์ พลางยกน้ำขึ้นดื่ม มองขอบฟ้ากำลังมีแสงสีส้มอมทองด้วยรอยยิ้มอย่างผู้ชายค้นพบความสุขสงบภายในตัวเอง ก้มหน้าลงมองสนามหญ้า พื้นใหญ่สีเขียวสดตัดเรียบจนสั้นนุ่มฝ่าเท้า

เขามาถึงจุดนี้ได้อย่างไรกัน คิดแล้วยังฉงนทั้งแปลกใจ เขาพร้อมทำทุกสิ่งเพื่อให้ได้เธอมาครอบครอง แต่งงานและสร้างครอบครัว

เงยหน้าขึ้นอีกครั้งก็พบว่าเขาพาร่างสูงใหญ่ของตัวเองทอดน่องลัดสนามจนขึ้นบันไดบ้านตรงไปยังห้องทานอาหาร

“อ้าวเฮียเสือ” แม่ชาคริยาเอ่ยทัก “วันนี้เลิกซ้อมเร็ว”

สิวากรพาร่างหย่อนนั่งลงเก้าอี้ใกล้ ๆ กันแล้วรับข้าวต้มทะเลจากเด็กรับใช้ในบ้าน

“ขอบใจนะ ครับเผอิญเช้านี้บิ๊กโต้งแวะคุยธุระเรื่องแข่งชิงแชมป์”

เขากำลังจะตักข้าวต้มพลันมองเห็นแม่กนกวรรณเดินเข้ามาพร้อมจานครัวซองและขนมปังปิ้ง

“อ้าวเฮียเสือ ปกติไม่ค่อยเจอตอนเช้า แสดงว่าวันนี้เลิกซ้อมเร็ว”

สิวากรอมยิ้ม “ครับ” ดูท่ากิจวัตรประจำวันของเขาเป็นที่จับตาดูอยู่

“สวัสดียามเช้าทุกคน” เสียงใสของแม่ปรียาเดินเข้ามาพร้อมกลิ่นน้ำหอมราคาแพงแบรนด์หรู “อ้าวเฮียเสือ แหมวันนี้โชคดีได้นั่งทานข้าวเช้าพร้อมเฮียเสือ”

“ครับ” สิวากรยังรับคำสั้น ๆ นิ่ง รอดูท่าที

“จริงสิชาคริยา อาทิตย์นี้เรามีนัดนะ” แม่ปรียาเอ่ยทักก่อนจะหยิบครัวซองมาปาดเนย

“อาทิตย์นี้มีใครไปบ้างล่ะ” ชาคริยาหันไปทางกนกวรรณแล้วส่ายหน้า “แม่กนกคงไม่ไปตามเคย งั้นรอถามพิมมาศ”

สิวากรทำทีตักข้าวต้มอีกมือเลื่อนไถหน้าจอโทรศัพท์แต่หูฟังทุกคำพูดของบรรดาแม่ ๆ

“พิมไปไม่ได้ ขึ้นเสาเอก” เสียงแม่พิมมาศดังลอดเข้ามาก่อนที่เขาจะเห็นเธอนั่งลงติดกับชาคริยา “หาคนอื่นไปก่อน”

“แล้วจะหาใคร เพื่อนปรียาช่วงนี้ผัวไม่ให้ออกจากบ้าน โทษฐานเอาเงินไปเปย์หนุ่มโฮสหมดเกือบสามแสน”

“สามแสน ไม่ได้เยอะเท่าไรนี่”

“พูดอะไรอย่างนั้นชาคริยา สามแสนนี่คืนเดียวนะ”

สิวากรอึ้งงันมือตักข้าวต้มค้างไว้พยายามไม่เหลือบสายตาขึ้น

“แหมะ ๆ ๆ ตอนปรียาเปย์เยอะกว่านี้อีก พี่ปลื้มไม่เห็นจะว่าอะไร”

“ชาคริยา...” ปรียาทำเสียงเหนื่อยใจ “ก็ปรียาหาเงินใช้เอง ไม่ได้ขอพี่ปลื้ม แต่ไอ้เพื่อนตัวดีมันเอาเงินผัวไปเปย์ ก็สมควรแล้ว”

“สมควรอะไรกันค๊า....” เสียงหวานของพลับพลึงมาพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมบุลการี

“แม่พลับพลึง ทำไมประโคมน้ำหอมขนาดนั้น พี่นั่งอยู่ตั้งไกลกลิ่นยังฉุนขนาดนี้ แล้วนี่ชุดพิลาทิศชุดใหม่เหรอ สวยดีนะ”

พิมมาศเอ่ยเย้า ซึ่งดูเหมือนว่าพลับพลึงไม่ได้โกรธอะไร กลับยิ้มรับแล้วนั่งลงใกล้กับสิวากรแล้วเอียงหน้าไปมอง

“อ้าวเฮียเสือ เพิ่งจะได้เจอกันตอนเช้านะคะ”

“ครับ” เขายังก้มหน้าอมยิ้ม นิ่งรอฟังทุกคน

“วันนี้พลับพลึงมีนัดไปพิลาทิศ เทนเนอร์หล่อมากกกค่ะ แล้วสรุปใครสมควรอะไรกันคะ” พลับพลึงเอี้ยวหน้าไปทางต้นเรื่อง

“เพื่อนพี่ถูกกักบริเวณเหตุเพราะเปย์ผู้ โฮสหนุ่มหนักมือไปหน่อย”

“ฮ่ะ ฮ่า ตลกดีนะคะ แก่แล้วยังโดนกักบริเวณ”

“ใช่ เลยทำให้มีปัญหาเพราะอาทิตย์นี้พี่พิมมาศไม่ว่าง”

“ไม่ว่างก็หาคนอื่นสิคะ ไม่เห็นยากเลย เฮียเสือคะ พี่พลับพลึงรบกวนหยิบจานสลัดให้หน่อยค่ะ”

“ครับ” สิวากรอยู่ใกล้กว่าจึงเอื้อมมือหยิบจานสลัดใบใหญ่ส่งให้แม่พลับพลึงแล้วพบว่าตอนนี้ทุกคนบนโต๊ะ ยกเว้นแม่กนกวรรณกำลังจ้องเขาเป็นตาเดียว

“เอาเฮียเสือนี่แหล่ะ” ปรียาพูดขึ้นพร้อมอมยิ้ม

“แน่ใจเหรอ” ชาคริยาถามซ้ำแล้วหันไปมองพิมมาศ

“ต้องลองดู เอาแบบนี้ถือสะว่าให้เฮียเสือทดลองงาน ถ้าผ่านฉลุยเราจะถือว่าเฮียเสือผ่านโปร” พิมมาศกวาดตามองเฮียเสือทั่วทั้งตัวจนเอียงลงไปยังใต้โต๊ะ “หน่วยก้านใช้ได้ ฉลาดเฉลียว”

“คิก คิก น่าสนุกค่ะ พลับพลึงว่าเฮียเสือต้องผ่านโปรแน่นอน”

“แต่ห้ามบอกเจ้โปรดนะ” ปรียาหันมากำชับ “มันเป็นความลับระหว่างเรา ว่าที่ลูกเขย”

ตอนที่สิวากรวางจานสลัดลงบนโต๊ะมือสั่นเล็กน้อย ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างเขา เฮียเสือ แห่งค่าย ส อรุณ กำลังรู้สึกขลาดกลัวทั้งหวาดหวั่น เมื่ออยู่ท่ามกลางบรรดาแม่ ๆ ของโปรดปราน

โดยเฉพาะตอนที่ทุกคนเอาแต่จ้องเขาแล้วพากันยิ้มออกมาอย่างที่พวกเธอรู้กันแค่ห้าคน

และแล้ววันอาทิตย์ นัดลึกลับกับแม่ ๆ ของโปรดปราน สถานที่ลับกำลังลอยละล่องอยู่บนพื้นน้ำทะเลสีคราม ที่ซึ่งห่างไกลจากฝั่งมาพอสมควร

“แหม....นาน ๆ จะนัดกันกลางทะเล ดีจริง ๆ” ปรียาเอนตัวในชุดว่ายน้ำสีชมพูทันสมัยสวมทับด้วยเสื้อคลุมขนหนูสีขาว ในมือคือแก้วแชมแปญ

“พลับพลึงว่า เรานัดกันเล่นบนเรือยอร์ชบ่อย ๆ ก็ดีนะคะ เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง เบื่อพวกโรงแรมเต็มทน” พูดไปมือทาโลชั่นกันแดดทั่วร่างในชุดบิกีนี่สีแดง

สิวากรยังนั่งนิ่ง ตั้งแต่ที่เขาขึ้นเรือยอร์ชมาก็ไม่กล้าส่งเสียงออกมาแม้แต่คำเดียว เสียวสันหลังวูบวาบชอบกล

“อย่ามัวแต่ห่วงสวยพลับพลึง ตั้งวงเลย พี่คันไม้คันมือมาสองอาทิตย์แล้ว ตั้งแต่เฮียเสือมาพี่ปลื้มก็กำชับไม่ให้พวกเราตั้งวงเล่นไพ่”

สิวากรหันควับไปทางแม่ชาคริยาที่วันนี้แต่งตัวแปลกไปกว่าทุกวันด้วยชุดกางเกงขาสั้นและเสื้อเชิ้ตสีขาวนวลตา มัดรวบผมหางม้าทำให้หน้าตาคล้ายคลึงกับโปรดปราน

“เล่นไพ่” เขาพึมพำเสียงเบา แต่ทุกคนได้ยินทั้ง ๆ ที่พวกเราอยู่บนเรือกลางทะเล

“ใช่ เล่นไพ่ แม่คันมือจนต้องนอนเกามาหลายคืน วันนี้แล่ะ เอาให้มันรู้ดำรู้แดงกันไปเลยว่าคราวที่พี่ชาคริยามือขึ้นเพราะโชคหรือเก่งกันแน่ ฟาดเงินจากปรียาไปตั้งเกือบล้าน”

“ล้าน!” สิวากรยังตกตะลึง เสียงที่ออกมาจึงแปร่งปร่า

“พลับพลึง สำรับไพ่ล่ะ” ปรียาตะโกนเรียกพลับพลึงที่ยังนั่งทาครีมกันแดด แล้วส่งแก้วยื่นให้สิวากรรินแชมเปญเพิ่มอีก

“มาแล้ว ๆ นี่ เอาผ้านี่ปู”

พลับพลึงจัดแจงสะบัดผ้าคลุมที่เตรียมมาอย่างดีสีแดงกำมะหยี่ ชายผ้าปลิวก่อนจะหล่นแหมะบนโต๊ะเล็ก

“สี่ขาพอดี อย่ามัวแต่บื้อนะพ่อลูกเขย เตรียมตัวให้ดี บ้านนี้เล่นจริง กินจริง”

“คะ ครับ” สิวากรขานรับเสียงเบา จะให้เขาทำเช่นไรได้ในเมื่อทั้งหมดคือว่าที่แม่ยาย แล้วเขาเป็นเพียงลูกเขย ฉะนั้นเขาจึงรับไพ่มาจากแม่ปรียาซึ่งรับบทบาทเป็นเจ้ามือในวันนี้ แล้วทอดสายตาออกไปยังขอบฟ้าสีใส หัวสมองครุ่นคิดหนักคำนวณเงินในกระเป๋า

ตอนนี้เหลือเท่าไรว่ะ