5 การพบกันของโปรดปรานและเฮียเสือ...อีกครั้ง

5 การพบกันของโปรดปรานและเฮียเสือ...อีกครั้ง

ไม่ว่าแดดจะอ่อนแสง หรือเปรี้ยงจัด

ร่ม... คือสิ่งที่เธอขาดไม่ได้

หาใช่ว่ากลัวผิวคล้ำรักสวยรักงาม ทว่าความเย็นและแข็งในอุ้งมือทำให้เธอมั่นใจได้ว่า…

เธอคือผู้ควบคุม กุมโชคชะตาของทุกคน

รวบหัวรวบหางแล้วจะดีเอง

ประโยคเด็ดของพระแสนที่ทิ้งไว้ให้สิวากรขบคิดมาร่วมสองอาทิตย์ กระทั่งวันนี้ขณะที่เขายืนมองรถบัสคันใหญ่ สติ๊กเกอร์คำว่า ‘ค่ายศรเพชร’ สีเขียวสะท้อนแสงติดหราข้างตัวรถ แผ่กว้างจนครอบคลุมพื้นที่ปิดบังส่วนอื่นจนเกือบมิดคัน

รถของค่ายศรเพชรมาถึงแต่เช้ามืดเช่นเคย ดวงอาทิตย์ยังไม่ทันได้ส่องแสงเห็นเพียงรำไรตรงเส้นขอบฟ้า รถคันโตเลี้ยวจอดด้านหน้าโรงยิมค่ายมวย ส อรุณ

สิวากรเพิ่งเสร็จจากการวิ่งรอบเช้า แผ่นอกยังสะท้อนขึ้นลงเพราะแรงเต้นหัวใจ ยืนเท้าสะเอวมองนักมวยคณะศรเพชรลงมาจากรถทีละคนอย่างใส่ใจเป็นพิเศษ

“ขอบใจ”

เขารับขวดน้ำเย็นมาจากเด็กในค่ายทั้งที่สายตายังเพ่งมองทางประตูรถบัส ในที่สุดเขาก็เห็นเธอ โปรดปราน

เธอยังคงเป็นเหมือนที่เขาจำได้ไม่ผิดเพี้ยน แม้ว่าไม่ได้พบกันมาเกือบปี ครั้งสุดท้ายคงเป็นการแข่งแชมป์ระดับประเทศซึ่งนักมวยของเขาชนะน็อคเอาเสียนักมวยค่ายของเธอสลบเหมือดต้องหามลงเวที

รูปร่างของโปรดปรานไม่ได้บอบบางผอมดั่งนางแบบเช่นเทียนหอม ตรงกันข้ามเลยด้วยซ้ำ เรือนร่างของเธอเต็มอิ่มทรวดทรงนาฬิกาทราย หุ่นที่สามารถทำให้ใจของเขาอัดฉีดด้วยกระแสโลหิตโลดแรงมาหลายปี

มือเรียวเล็กสะบัดร่มคันโปรดแล้วยกขึ้นกางปิดบังดวงหน้าเสียครึ่งส่วน เห็นเพียงริมฝีปากอิ่มฉ่ำจากลิปสติกชาแนล

ดวงตาคมดุจเหยี่ยวดุดันของสิวากรเลื่อนสายตาลงกางเกงยีนส์ สกินนี่ อวดเรียวขาเพรียวแล้ววกขึ้นสู่เอวเล็กกิ่ว เลื่อนสูงขึ้นถึงสิ่งที่ดึงดูดใจเขารองลงมาจากริมฝีปาก - - อืม

วันนี้โปรดปรานมาด้วยมาดสาวสวยอย่างมารีลิน มอนโร ในยุคที่ภาพไปไวกว่าเสียง มัดผมรวบเป็นหางม้าเช่นเคย และเมื่อเธอเข้ามาใกล้ กลิ่นชาแนลนัมเบอร์ไฟน์ไม่ฉุนมากนักกระแทกเข้าจมูก แน่นอนว่ารวมไปถึงทรวงอกข้างซ้ายของเขาที่รัวแรงขึ้นอีกหลายจังหวะ

“ยินดีต้อนรับสู่ค่ายมวย ส อรุณ” เสียงทุ้มต่ำแฝงความยินดีปิดไม่มิดชะงักหยุดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อ “เจ้โปรด”

เขาเห็นมือเรียวเล็กขยับกำด้ามร่มแน่นขึ้น เปล่งเสียงแหบเสน่ห์ต่ำพร่าจนสิวากรต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ใบหูร้อนผ่าว

“เฮียเสือ”

“มาแล้ว มากันแล้ว”

ยังไม่ทันที่คนทั้งคู่จะได้พูดกันมากเกินไปกว่าคำทักทาย เสียงพ่อครูสถิตคุณแทรกขึ้นมาแต่ไกล พร้อมร่างอย่างนักมวยเก่าในวัยหกสิบเดินสับขาเร็วจนเกือบวิ่งมาทางหน้าโรงยิม

“หนูโปรดมาถึงแล้ว ไป ขึ้นบ้านกัน แม่ตรึงใจเตรียมมื้อเช้าไว้ให้แล้ว”

โปรดปรานขมวดคิ้วมุ่นแต่คงไม่มีคนสังเกตเห็นเพราะร่มยังบังอยู่ เธอมองท่อนขาพ่อครูซึ่งยังแต่งกายวัยรุ่นเหมือนพ่อปลื้มด้วยกางเกงยีนส์ลีวายส์ 501 ริมแดง

“สวัสดีค่ะพ่อครูสถิต” เธอทักทายเบา ๆ ยกมือไหว้ใต้ร่มคันโต

“ไหว้พระ ๆ ไปกัน เสือพาหนูโปรดขึ้นบ้านกินข้าวเช้า” พ่อครูขยับไปทางซ้ายใกล้สิวากร “ว่าแต่ว่า หนูโปรดไม่คิดจะหุบร่มสักหน่อยหรือ แดดยังไม่ทันออกเลย”

“ค่ะ ถึงเรือนไทยค่อยเก็บร่มค่ะ”

“แต่ว่ากางร่มแบบนี้ พ่อมองไม่เห็นหน้าหนูโปรด”

พูดพลางโค้งลำตัวลงเล็กน้อยเอียงศีรษะเพื่อสอดสายตาลอดมองเข้าไปใต้ร่มก่อนจะส่งยิ้มให้เมื่อมองเห็นหน้าว่าที่ลูกสะใภ้ในที่สุด

ในรอบปีที่ผ่านมา โปรดปรานเพิ่งได้พบพ่อครูสถิตคุณจึงเห็นว่าพ่อครูไว้หนวดเหมือนพ่อปลื้มเพียงแค่ว่าคนละทรง หนวดของพ่อครูสถิตคุณเป็นทรงฉัตรกาง เหมาะกับรูปหน้าพ่อครูที่กลมกว่า

“ฮ่ะ แฮ่ม วันนี้พ่อครูตื่นเช้าเป็นพิเศษนะ” สิวากรแกล้งเย้าแทรกขึ้น

พ่อครูยืดกายกลับหลังตรงตามเดิม “แหม...ก็วันรวมค่าย นาน ๆ ทีจะจัดที่อุบล พ่อครูก็ตื่นเต้นเป็นธรรมดา แล้วนี่กระเป๋าล่ะหนูโปรดให้ใครยกไป” พูดพลางออกเดินนำอย่างคนใจร้อน

“โต้งค่ะ”

“อ้าว เจ้าโต้งมันไม่ได้เป็นนักมวยแล้วนี่ มาทำไม โค้ชวีระมาไหม พูดถึงแล้วเปรี้ยวปากอยากจะก๊งด้วยสักหน่อย” พ่อครูยกมือวาดปาก

“โต้งมาในฐานะเพื่อนค่ะ”

“งั้นให้นอนรวมกับเด็ก ๆ คงได้ เจ้าโต้งเขามาบ่อย”

“รอบนี้ โปรดตั้งใจให้โต้งนอนห้องเดียวกันกับโปรดค่ะ”

คนทั้งหมดหยุดชะงักกึกทันที ยกเว้นเพียงโปรดปรานที่ยังออกเดินไม่รู้ไม่ชี้นำหน้า ปล่อยให้สองพ่อลูกมองหน้ากัน

คนพ่อสีหน้าตกตะลึงไม่ค่อยดีนัก ส่วนคนลูกโปรดปรานไม่ทันได้เห็นแต่เสียงลมหายใจหนักฟืดฟาดดังขึ้น ทำให้เธอรู้สึกพึงพอใจไม่น้อย ไม่น้อยเลยจริง ๆ

“ค่าย ส อรุณ นี่เปลี่ยนไปเยอะนะคะ โปรดไม่ได้มาเสียนาน คงเกือบสิบปีแล้ว”

โปรดปรานยังพูดต่อเนื่องเพราะคิดว่ายังไงสองพ่อลูกต้องเดินตามเธอมาอยู่แล้ว

“สร้างบ้านใหม่เหรอคะ หลังใหญ่น่าดู”

“เรือนหอ” สิวากรตอบลอย ๆ แต่คนฟังชะงักเล็กน้อย

“ของใคร เฮียเสือจะแต่งงานแล้วเหรอคะ”

“ฮึ” เขาแค่นเสียงแล้วเดินจนทันเจ้โปรดค่ายศรเพชร “ไม่สุดแสนก็เฮียนั่นแหล่ะ แต่ดูท่าแล้วคงเป็นเฮีย”

“ใครกันนะ ผู้หญิงที่โชคดี โปรดอยากเห็นจังเลย”

เขาก้มหน้ามองเธอแต่เห็นเพียงร่มคันใหญ่ เลยวาดมือยกชายร่มขึ้นจนเอียงออกไปอีกด้าน แล้วจึงเห็นว่าเจ้โปรดกระฟัดกระเฟียดเล็กน้อย คงไม่ค่อยมีคนขัดใจ

“ส่องกระจกอยู่ทุกเช้า ยังไม่เห็นอีกหรือไง”

“พรืด..” พ่อครูสถิตคุณเกือบหลุดหัวเราะ เม้มปากแน่นกลั้นขำแล้วชิงหนีเดินขึ้นเรือนไปก่อน

“เฮียเสืออย่าทำเป็นพูดเล่นไป มีผู้หลักผู้ใหญ่อยู่ด้วยจะทำให้ท่านเข้าใจผิด”

โปรดปรานพูดเสียงแข็งกระชากร่มออกจากมือเขาแล้วสะบัดหุบ ใช้ปลายร่มทิ่มลงพื้นตรงหน้าคล้ายไม้เท้า เชิดปลายคาง

“ก็ไม่ได้พูดเล่น รอมาสิบปีแล้วเนี่ย ส่วนพ่อครู..” เขาไม่ทันได้พูดจบ เสียงแหบเสน่ห์แทรกขึ้น

“รอ... โปรดเคยพูดเหรอว่าชอบเฮียเสือ หรือโปรดเคยให้ความหวัง ไม่นะ เท่าที่สมองอันชาญฉลาดของโปรดจำได้ โปรดไม่เคยให้ท่าเฮีย”

“อืม...น่าคิดนะ แต่เอาไว้ปะทะคารมกันต่อแล้วกัน เฮียหิวแล้ว”

โปรดปรานแทบถลึงตาใส่เมื่อจู่ ๆ เฮียเสือผู้ซึ่งเป็นคนเปิดประเด็นกลับเดินหนีขึ้นบ้าน แล้วเธอจะทำเช่นไรได้นอกจากขยับปากบ่นพึมขณะเดินขึ้นบันไดตามเฮียเสือไป