6 - เดี๋ยวเฮียทำให้

6 - เดี๋ยวเฮียทำให้

“อ้าว มา ๆ หนูโปรด วันนี้แม่ตรึงใจทำไข่กระทะของขึ้นชื่อไว้รอหนูโดยเฉพาะเลยนะ”

โปรดปรานมองอาหารบนโต๊ะทานข้าว นี่! ทำเลี้ยงคนทั้งกองทัพหรือไง เธอได้แต่คิด แล้วพิงร่มลงข้างเก้าอี้ทว่าสิวากรแย่งออกไปจากมือ

“เอาไปเก็บข้างนอก ถ้าลงบ้านค่อยใช้”

“แต่ว่า”

“อยู่บ้านคนอื่นควรทำตามกฎบ้านคนอื่น”

ริมฝีปากเต็มอิ่มเม้มแน่นทันที เธอเป็นใครกัน เจ้โปรดค่ายศรเพชร ไม่เคยมีใครใช้น้ำเสียงตำหนิกับเธอเช่นนี้

“มา ๆ หนูโปรด อย่าใส่ใจเจ้าเสือเลย เจ้านั่นมันเป็นคนเจ้าระเบียบ เห็นอะไรผิดที่ผิดทางเป็นไม่ได้ ลงมือทานกัน”

“หนูรอโต้งอยู่ค่ะ”

“ไม่ต้องไปรอ ขึ้นมาเดี๋ยวก็เห็นเอง” น้ำเสียงเฮียเสือคล้ายหงุดหงิดขณะเลื่อนเก้าอี้ด้านข้างเธอออกแล้วพาร่างโชกเหงื่อนั่งลง

“นี่มันที่ของโต้ง เฮียเสือไปนั่งเก้าอี้ถัดไปสิ”

“ทำไม” สิวากรเอี้ยวหน้าไปมองครู่เดียวแล้วหยิบไข่กระทะไปวางไว้ตรงหน้าโปรดปราน “ไอ้โต้งมันสลักชื่อจองเป็นเจ้าของไว้เหรอ ไม่ยักรู้”

“เสือ!” เป็นแม่ตรึงใจที่เป็นคนร้องแทรกขึ้นเพื่อห้ามศึก “ทานเถอะหนูโปรด ถ้าโต้งขึ้นมาแล้วให้นั่งข้างน้า”

โปรดปรานละสายตาอาฆาตออกจากเฮียเสือแล้วส่งรอยยิ้มฝืดอย่างคนอารมณ์เสียให้แม่ตรึงใจ

“ทาน ๆ มีแต่ของอร่อย เสือเอาขนมปังญวนให้หนูโปรดสักหน่อย”

พ่อครูรีบแทรกขึ้นช่วยแม่ตรึงใจห้ามทัพสองหนุ่มสาว เขารู้ดีทีเดียวว่าเฮียเสือชอบหนูโปรดปรานมานานแล้ว ทว่าลูกสาวไอ้ปลื้มเหมือนไม่ชอบขี้หน้าเท่าไร

โปรดปรานมองไข่ในกระทะสองฟอง มีกุนเชียงหั่นเฉียงและหมูยอรสดั้งเดิมชิ้นเล็กโรยมาด้วย กินเนยหอมจนฟุ้งขึ้นจมูก เอี้ยวหน้าไปทางขวาชำเลืองมองเฮียเสือ กำลังเยาะพริกไทยกับซอสถั่วเหลือง แถมด้วยขนมปังสองก้อน ยังกาแฟร้อน อีกข้างมีน้ำส้มคั้นสดหนึ่งแก้ว

“ไม่กินล่ะเจ้โปรด”

เธอตวัดตาขึ้นมองเขา “มันเยอะไป” เธอเลื่อนสายตาไปตรงกลางยังมียำหมูยอ ปาท่องโก๋ซึ่งดูเหมือนว่าพ่อครูจะชอบเป็นพิเศษ ส่วนแม่ตรึงใจทานเป็นโจ๊ก

“กินไม่เป็นหรือเปล่า ของดีอร่อยนะ เดี๋ยวเฮียทำให้”

เธอยังนั่งนิ่งก้มมอง ‘เดี๋ยวเฮียทำให้’ คือการเยาะพริกไทยและซอสถั่วเหลืองในไข่กระทะ จากนั้นบีบซอสมะเขือเทศเล็กน้อย

“บีบซอสในขนมปังด้วยไหม”

เธอมองขนมปังญวนในจานแล้วพยักหน้า “อย่าใส่เยอะนะ”

เฮียเสือสังเกตว่าสายตาคมอย่างคนแขกจ้องขนมปังตาไม่กะพริบ จึงบีบซอสมะเขือเทศลงไปเล็กน้อยตามด้วยซอสพริก แล้วเลื่อนจานไปตรงหน้า

“ไม่เคยกินเหรอ”

โปรดปรานส่ายหน้าแทนคำตอบ จ้องขนมปังญวนรูปร่างคล้ายขนมปังฝรั่งเศสแต่อันเล็กไม่ถึงฝ่ามือ ตรงกลางผ่าออกยัดไส้ด้วยกุนเชียงและหมูยอหั่นเป็นเส้น

กินยังไงล่ะ เอาเข้าปากเลยหรือไง

เธอขมวดคิ้วแล้วหันไปมองทางเฮียเสือ เขาหยิบขนมปังขึ้นมากัดคำไม่ใหญ่มาก รอบปากไม่เลอะซอสเลยแม้แต่น้อย

คนอะไรกินเรียบร้อยชะมัด

เธอเลื่อนสายตาลงในจานกระทะ เขาตักคำเล็กพอประมาณ ไม่มีหกเลอะเทอะซ้ำยังไม่ได้ยินเสียงช้อนกระทบจานอีกด้วย แล้วสะดุ้งเบา ๆ เมื่อเฮียเสือหยิบช้อนเธอขึ้นตักไข่กระทะยื่นมาตรงหน้า

“อ้าปากชิม เร็ว”

โปรดปรานจำใจอ้าปากรับ ก็ในเมื่อเฮียเสือยื่นมาแทบจะกระแทกหน้าเธออยู่แล้ว เลื่อนสายตาไปเจอสองสามีภรรยาค่ายมวย ส อรุณที่นั่งยิ้มหน้าบานแฉ่งจึงผลักมือเฮียเสือออกจนช้อนหล่น

เคร้ง!

“นั่น เปื้อนเลย”

คราวนี้หนักกว่าป้อนไข่กระทะ เพราะเฮียเสือหยิบทิชชูขึ้นมาซับปากให้แล้วยังปกเสื้อคอโปโล เฉียดฉิวเนินทรวงไปนิดเดียว เธอรีบคว้ามือ

หมับ!

“พอไม่ต้องแล้ว โปรดทำเอง” เธอเค้นเสียงลงหนัก ดึงเสื้อออกจากมือเฮียเสือแล้วรีบก้มหน้าเช็ดโดยมีเสียงกระแอมกระไอดังขึ้นในฝั่งตรงข้าม เลยยิ่งพาลอารมณ์เสีย

“วันนี้หนูโปรดนอนห้องเดิมนะ แม่ตรึงใจเตรียมไว้ให้แล้ว”

“ขอบคุณค่ะ”

“แม่เตรียมห้องพระแสนไว้ให้โต้งด้วย” เฮียเสือโพล่งขึ้น

“โต้งต้องนอนกับฉัน”

“ไม่ได้หรอก” เฮียเสือเอี้ยวหน้ามา ไม่มีรอยยิ้มหลงเหลืออยู่ใบหน้าเลย “อยู่บ้านคนอื่นหัดเกรงใจเสียบ้าง จะมาทำตัวเอาแต่ใจเหมือนอยู่บ้านคงไม่ได้”

โปรดปรานมือยกค้างเมื่อได้ยิน แว่วเสียงสูดลมหายใจเข้าปอดเต็มเฮือกจากพ่อครู เธอหรี่ตาลง

“นี่ เฮียเสือกำลังสั่งสอนโปรดงั้นเหรอ”

“ฮึ”

เสียงแค่นที่พ่นออกมาทำให้โปรดปรานยิ่งกว่าโกรธ เดิมแต่แรกตั้งใจพูดดีด้วยเพราะมีเรื่องขอความช่วยเหลือ ทว่าในเวลานี้ทุกสิ่งที่เตรียมมาปลิวหายวับไปกับตา

“ถ้าอย่างนั้น โปรดขอไปนอนกับเด็กในค่าย”

“ไม่ได้ โปรดเป็นแขกของเฮีย ถ้าให้โปรดไปนอนรวม เฮียและพ่อครูจะเสียหน้า”

“เสียหน้าก็เรื่องของเฮีย!” เธอพูดเสียงแข็งแล้วพลันชะงัก นี่เธอกำลังอารมณ์เสียจนพูดจาเสียดกระแทกใส่เฮียเสือ เธอรีบตวัดสายตาชำเลืองไปทางพ่อครูสถิตคุณที่เหมือนว่าจะแสร้งก้มหน้ากินขนมปังญวนทั้ง ๆ ที่หูทั้งสองข้างแดงก่ำ เธอเม้มปากแน่น

“มาเฮียป้อนอีก ปากจะได้ไม่ว่าง” เฮียเสือยื่นช้อนมาตรงหน้า

ทว่าโปรดปรานตอนนี้ใบหน้าชาไปหมดแล้ว ทั้งโกรธ อาย และเหมือนโดนสิวากรตำหนิกลาย ๆ มือปัดช้อนออกอย่างแรง นั่นแหล่ะเฮียเสือถึงได้หยุดนิ่งจ้องเธอเขม็ง ก่อนจะขยับมุมปากขึ้นจนโค้งแล้วกลายเป็นเสียงหัวเราะ หันกลับไปจัดการมื้อเช้าของตัวเองต่อ

แค่เพียงเท่านี้ก็ทำให้โปรดปราน ผู้ซึ่งโดนพ่อปลื้มตามใจมาตั้งแต่เด็ก ซ้ำยังเป็นผู้กุมชะตาของทุกคนในบ้านรู้สึกเสียหน้าอย่างแรง

“หนูโปรด...”  เสียงแม่ตรึงใจดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม

“คะ”

“ถ้าไม่ชอบไข่กระทะ รับเป็นข้าวต้มดีไหม”

เธอรู้ตัวว่าตนเองกำลังทำตัวงี่เง่า แสนจะงี่เง่า หยิ่งยโส เอาแต่ใจ แต่ไหน ๆ ทุกอย่างมันเลยเถิดจนยากจะแก้ไข เธอเลยคิดว่าเอาให้มันสุด ๆ ไปเลยแล้วกัน

“ค่ะ ขอข้าวต้มก็ดีค่ะ”

เธอตวัดตามองผ่านใบหน้าพ่อครูที่เหมือนตะลึงไปบ้าง ทว่าไม่ใช่กับเฮียเสือ

พรืด...

“เฮียหัวเราะ” เธอหันกลับไปเล่นงานเขาอีกครั้ง

“ทำไมกันเจ้โปรด เฮียจะหัวเราะในบ้านของตัวเองมันแปลกนักเหรอ” เฮียเสือยังโยนคำท้าทายเข้าใส่

“เฮีย...”

ก่อนที่โปรดปรานจะพวยพุ่งคำเผ็ดร้อนออกมาเสียงลากกระเป๋าใบโตของโต้งก็ขัดจังหวะ

ฟู่...

เสียงถอนหายใจดังเฮือกใหญ่มาจากฝั่งตรงข้ามเธอ แต่โปรดปรานไม่ต้องการหันไปมองแล้ว เธอผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที

“คุณน้าตรึงใจคะ จะรบกวนเกินไปไหมถ้าจะพาโปรดเข้าห้องพักผ่อน”

คำว่า ‘น้าตรึงใจ’ เล่นเอาคิ้วดกหนาพ่อครูสถิตโก่งสูงทีเดียว ขยับข้อศอกถองเฮียเสือเบา ๆ

“ไม่ต้องลุกหรอกแม่ เดี๋ยวเสือจัดการเอง” เฮียเสือพูดพลางลุกขึ้นเช่นกันทั้งที่ยังกินไม่เสร็จ หยิบกระดาษขึ้นเช็ดมุมปากแล้วเดินนำไปทางห้องพักโดยชำเลืองมองบิ๊กโต้งหางตา

“โต้ง ไปพักรวมกับเด็กในค่าย เดี๋ยวคืนพรุ่งนี้พระแสนจะมาค้าง”

“ไม่ต้องไปโต้ง” เธอเค้นเสียง มือดึงกระเป๋าลากออกจากมือเฮียเสือ “โต้งนอนห้องเดียวกับโปรด ไม่เกี่ยวกับพระแสนเสียหน่อย ว่าแต่.. ทำไมเรียกพระแสน แล้วเมื่อครู่เฮียยังบอกให้น้าตรึงใจเตรียมห้องพระแสนให้โต้งอยู่เลย”

 “คำถามแรก พระแสนบวชเรียนสามเดือน คำถามสอง ตอนแรกว่าจะนิมนต์มาฉันเพล รดน้ำมนต์ทำบุญค่ายแล้วกลับ แต่เฮียเปลี่ยนใจแล้ว ให้นอนค้างที่บ้านสักคืนดีกว่า”

โปรดปรานมัวแต่ตะลึงจนไม่ทันยื้อกระเป๋าใบใหญ่ซึ่งเฮียเสือลากไปไกลจนถึงหน้าประตูห้อง เธอเอี้ยวหน้าไปมองทางโต้งซึ่งเหมือนว่ารีบร้อนลงจากเรือนไปทันทีเมื่อรู้ว่าเฮียเสือไม่ต้อนรับ

“ไอ้โต้ง!”

เธอเข่นเขี้ยวพูดลอดไรฟัน จำใจเดินตามเฮียเสือที่ยังยืนรอหน้าประตูห้อง เขาผลักบานประตูออกกว้าง

“นอนห้องเดิมนะ ไม่ต้องห่วงยังมีห้องพระแสนและห้องน้องส้มคั่นกลาง”

โปรดปรานรับกระเป๋ากลับมา