4 - พระแสน

4 - พระแสน

โปรดปรานสะบัดร่มขึ้นกาง นัยน์ตาโชนแสงเปล่งประกายจ้าด้วยแรงโทสะ

“โต้ง ปีนี้แข่งชิงแชมป์เดือนไหน”

“เดือนธันวาครับเจ้โปรด เหลืออีกห้าเดือน”

“ของค่ายเราคัดตัวหรือยัง ใคร?” น้ำเสียงคล้ายขบคิด

“ปีนี้ตัวเต็งที่เล็งไว้สองคน ไอ้แคล้วคลาดกับไอ้รอดเพชร”

“ไม่ได้เรื่องทั้งคู่”

โปรดปรานพูดลอดไรฟันเมื่อนึกถึงนักมวยของตน แม้เรียกได้ว่าเก่งกาจไม่แพ้ค่ายมวยไหน แต่เมื่อเทียบกับค่ายมวย ส อรุณแล้วถือว่าเป็นรองอยู่หลายขุม

“แล้วเจ้ไม่คิดจะลองดูเสี่ยเป๊กหรือไง รวยดีนะ”

“ลองกับผีสิโต้ง ไอ้เป๊กมันเมียเยอะขนาดนั้น ขืนเอาเป็นผัวคงได้ปวดเศียรเวียนเกล้าไม่เว้นแต่ละวัน”

“พ่อปลื้มก็เมียเยอะ”

“นั่นมันพ่อ ไม่ใช่ผัว แกจะให้ฉันมีผัวมากเมียเหมือนพ่อหรือไง”

โต้งหน้าเจื่อนลง “โธ่! เจ้ โต้งขอโทษ” น้ำเสียงนักมวยอ่อยเบา “แต่เจ้ไม่ลองคิดดูอีกที เสี่ยเป๊กมันตามตื้อเจ้มานานแล้วตั้งแต่มัธยม มันคงชอบเจ้จริง ๆ แหล่ะ อนาคตเป็นถึงว่าที่นายก อบจ. อีกหน่อยเจ้อาจได้สายสะพายติดยศคุณหญิง”

ทั้งสองเดินมาจนเกือบถึงตัวบ้านแล้ว โปรดปรานสะบัดร่มอีกครั้งแล้วหุบ

“ฮึ เอาเป็นว่าถ้าให้ฉันแต่งกับไอ้เป๊ก หมูอ้วน เมียเป็นฝูง ฉันขอเลือกแต่งกับเฮียเสือยังดีเสียกว่า”

“งั้นเจ้ไม่ลองล่ะ อีกสองอาทิตย์ก็ถึงวันแข่งรวมค่ายแล้ว”

“ลอง? ลองอะไร”

โปรดปรานหยุดอยู่บนบันไดขั้นสูงสุดมองลงมายังนักมวยคนสนิทที่ยืนยิ้มเจ้าเล่ห์

“ก็ลองเอาเฮียเสือเป็นผัวยังไงล่ะ”

เธอจดจ้องหน้าของโต้ง นักมวยหุ่นล่ำกล้ามโตที่มีดวงหน้าหล่อสำอางยิ่งกว่าสาว ๆ ริมฝีปากแต้มลิปมันส้มอ่อนที่กำลังแย้มยิ้มจนเห็นฟัน

“โต้ง”

“ครับเจ้”

“ขอบใจนะ แกทำให้ฉันคิดหาทางออกได้แล้ว”

“ทางออก?”

“ใช่...ทางออก”

นักมวยค่ายศรเพชรยังยืนมึนงงหลังจากที่เจ้โปรดปรานทิ้งคำพูดประโยคสุดท้ายโดยไม่อธิบายอะไรเพิ่มเติมมากไปกว่ารอยยิ้มมุมปากโค้งสูง รอยยิ้มที่โต้งมองแล้วขนลุก และคิดว่าคนที่ได้รับผลกระทบจากความคิดเจ้โปรดต้องเตรียมตัวรับมือไว้ให้ดี

วัดกลาง เป็นวัดเก่าแก่ร่วมสองร้อยกว่าปี

วัดคู่บ้านคู่เมืองของจังหวัดอุบลราชธานี ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำมูล ร่มรื่นด้วยหลากหลายไม้พรรณนานาชนิด

สิวากรตวัดรถคันงามราคาแพงสีครีมของพ่อครูสถิตคุณ จอดใต้ร่มไม้ดูจนแน่ใจแล้วว่าต้นนี้ไม่มีลูกอะไรหล่นใส่

ปัง!

เขาเลื่อนสายตามองรถอีกคันของที่บ้านสีดำมันซึ่งเป็นรถของพระแสน จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย กระทั่งมองเห็นน้องสาวบุญธรรม เทียนหอม พึ่งบุญ หรือน้องส้ม เดินทอดน่องอมยิ้มปนหัวเราะมาตามทางเดินเล็กหน้ากุฎิพระแสน

“น้องส้ม”

“อ้าวเฮียเสือ”

“ส้มมาทำอะไร”

สิวากรเปิดประตูเบาะหลังหยิบกระเป๋าใส่โน้ตบุคออกพร้อมลังหนังสือ

“เอาหนังสือมาให้หลวงพี่ค่ะ”

“หนังสือ?” สิวากรวาดมือปิดประตูรถเสียงเบามือมีมารยาทผิดไปจากรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาเหี้ยมเกรียม

“ค่ะ ก็หนังสือที่เพิ่งส่งมาถึงไงคะ”

“อ้าว พี่ไม่ได้ใส่ไว้ในลังนี่เหรอ”

“ไม่รู้สิคะ ส้มไปก่อนนะคะ ต้องเตรียมตัวกลับกรุงเทพ”

สิวากรเอี้ยวหน้าตามหลังน้องสาวแล้วเลื่อนสายตาไปทางกุฎีอีกครั้งก่อนจะตะโกนถาม

“บอกพระแสนหรือยัง”

เทียนหอมรูปร่างอรชรหุ่นนางแบบในชุดน่ารักเสื้อคอปาดเอวลอยเอี้ยวดวงหน้าหวานกลับมาพร้อมรอยยิ้มแบบที่ทำให้สิวากรขนลุก

“บอกแล้วค่า เฮียเสือไปถามหลวงพี่เองดีกว่า ส้มไปน้า”

เขาจำใจพยักหน้าตอบรับมือเล็กที่กำลังยกโบกอย่างคนอารมณ์ดีสีหน้าหวานยิ้มกว้างดวงตาแพรวพราว

“หรือว่าน้องส้มจะถูกหวย”

สิวากรพึมพำคนเดียวแล้วเดินลัดทางเล็กข้างศาลาไปยังกุฎีพระแสน หรือสุดแสน อรุณ น้องชายแท้ ๆ ของเขาเอง ซึ่งกำลังบวชเรียนซาบซึ้งในรสพระธรรม แต่แท้จริงแล้วถูกบังคับให้บวชเสียมากกว่าก่อนที่จะเบียด

ก๊อก ก๊อก

สิวากรยกมือเคาะบานประตูไม้แล้วถอดรองเท้ากีฬาอีฟแซง โลรองสีขาวด้วยการนั่งยองแล้วใช้มือถอดอย่างบรรจงวางเรียงด้านหน้าเป็นระเบียบ แล้วก้าวเข้าไปในกฎีครึ่งปูนครึ่งไม้

“กราบหลวงน้อง”

สิวากรวางของลงพื้นกระเบื้องสีครีมมันเงาแล้วก้มกราบจริง ๆ ตามขนบ

“เมื่อกี้เพิ่งเจอกับเจ้าส้ม”

“อืม”

พระแสนสะบัดจีวรแล้วนั่งลงบนเบาะสีเหลืองเข้มแสร้งหยิบหนังสือในลังที่สิวากรวางไว้

“เอาโน้ตบุคกับหนังสือมาให้” เขาจ้องสีแดงบนโหนกแก้มพระแสนเขม็ง “น้องส้มมาทำไม น้องกำลังจะลงกรุงเทพ หลวงน้องรู้หรือยัง”

“รู้แล้ว โยมน้องบอกตอนที่เอาหนังสือมาให้” พระแสนตอบอ้อมแอ้ม

“หลวงน้องเป็นไข้หรือเปล่า”

“เปล่า มานี่นอกจากเอาของมาให้แล้วมีอะไร” น้ำเสียงพระแสนเริ่มหงุดหงิด

“จำได้ไหมที่เคยบอกว่าอีกสองอาทิตย์จะถึงวันรวมค่าย”

พระแสนเงยหน้าขึ้นมองแล้วอมยิ้มทันที

“จำด้ายยย ซ้อโปรดจะมา”

“ไอ้...เอ้ย! หลวงน้องอย่าพูดไป พ่อครูให้มานิมนต์หลวงน้องไปทำบุญวันรวมค่าย”

“จะดีหรือ? เด็ก ๆ มันจะไปสนุกอะไรมีพระไปสวดมนต์”

“เด็ก ๆ ก็ส่วนเด็ก ๆ ผู้ใหญ่เขาอยากให้ไปสวดพรมน้ำมนต์เสียหน่อย เห็นพ่อครูว่าทำบุญเอาฤกษ์ดี”

“ฮึ” พระแสนแค่นเสียง “ทำบุญเอาฤกษ์ดี ใครเขาพูดกันแบบนั้น”

“ถ้างั้นไม่มีอะไรแล้ว วันงานจะเอารถมารับ”

“เดี๋ยวช้าก่อนโยมพี่” พระแสนเว้นวรรคกระแอม “ฮ่ะ แฮ่ม ฝากแจ้งค่าพรมน้ำมนต์กับโยมพ่อด้วย”

“ค่าพรมน้ำมนต์” สิวากรเริ่มนิ่วหน้า นี่ถ้าไม่ติดว่าน้องชายตัวดีบวชเป็นพระอยู่คงได้โดนเขาด่าไปแล้ว

“ใช่ หลวงน้องเห็นรถโยมน้องเก่าแล้ว ซ้ำคันเล็ก” พระแสนหยุดนิ่งคล้ายครุ่นคิด คิ้วเข้มไร้ขนขมวดตรงกลางหน้าผาก “เอามาเซราติแล้วกันแต่ขอสีขาวนะ โยมน้องจะได้หน้าผ่อง ๆ”

“ไอ้....เอาเถอะหลวงน้อง ฝากมาก็จะฝากไปแล้วกัน”

สิวากรมองดวงหน้าหล่อคมสันของพระแสนยิ้มแก้มปริเมื่อได้ดั่งใจ เขาจึงยิ้มออกมา ก็พระแสนมันรักน้องส้มปานจะกลืนกิน ขนาดไปพรมน้ำมนต์ยังนึกถึงน้อง ขอให้พ่อครูซื้อรถให้

“เฮียเสือ”

เขาชะงักหยุดมือที่กำลังสวมรองเท้า เอี้ยวดวงหน้าคมสันกลับไปมองพระแสนซึ่งบัดนี้สีหน้าคล้ายคนรู้ทันแล้วยังเจือไปด้วยความเจ้าเล่ห์

“จำที่หลวงน้องบอกได้ไหม” พระแสนหยุดเพื่อยิ้มอย่างที่คนเป็นพี่ชายรู้สึกคันไม้คันมือ “รวบหัวรวบหางแล้วจะดีเอง”