7 - เสือรอเหยื่อ

7 - เสือรอเหยื่อ

“ยังไม่ทันได้กินข้าวเช้า ถ้าหิวให้ลงไปข้างล่าง มีป้าอุ่นอยู่ในครัวตลอด” เขาหยุดนิ่งไปครู่ “อายุยี่สิบแปดแล้ว ไม่คิดว่าเจ้โปรดจะยังดื้อขนาดนี้”

คลิก...

สิวากรไม่รอให้โปรดโปรานอาละวาดใส่อีกรอบ เขารีบปิดประตูห้องทันทีพลางอมยิ้ม เดินกระหยิ่มถึงคำพูดพระแสน รวบหัวรวบหาง

ส่วนโปรดปรานหลังจากยืนตะลึงไปเป็นพักเพราะโดนสิวากรตำหนิกลาย ๆ ก็ค่อยผ่อนลมหายใจช้า ๆ นับหนึ่งถึงสิบอย่างที่แม่ชาคริยาสอนไว้

“เอาล่ะ ๆ โปรด ตั้งสติ”

เธอพึมพำแล้วลากกระเป๋าไปยังตู้เสื้อผ้าพลันเสียงข้อความเด้งไลน์กลุ่มพี่น้อง

ติ๊ง!!

‘เจ้โปรด แย่แล้ว ไอ้เสี่ยเป๊กมันพาพ่อมันมา’

ดาหลัน

‘พิมเห็นมันยกอะไรมาด้วย พานหรืออะไร’

พิมลวรรณ

‘พี่อยู่หน้าบ้านพอดี ยังไม่ทันออกไปโรงเรียน เสี่ยเป๊กมันถือพานพุ่มมา ดูท่าจะจริงแล้ว พ่อปลื้มคงไม่โกหก’

พอใจ

โปรดปรานมองข้อความจากน้องสาวทั้งสามคน ขาดเพียงญาณินคงยังไม่ตื่น คิ้วเรียวขมวดมุ่นเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์มองออกไปทางลานกว้างโรงยิมที่เห็นไกล ๆ ของค่ายมวย ส อรุณ

ถ้าลองเป็นพอใจ ซึ่งถือว่าเป็นน้องสาวที่ดูน่าเชื่อถือที่สุดยังพิมพ์เข้ามาอย่างนี้ แสดงว่าพ่อปลื้มคงเอาจริง

โปรดปรานเม้มปากไม่พอใจ เธอรู้ว่าถ้าเธอดื้อแพ่งไม่ยอมเสียอย่าง พ่อปลื้มก็บังคับโคขืนให้กินหญ้าไม่ได้ ทว่าเธอมันเป็นพวกดื้อและทิฐิสูง จะให้เธอลงทุนอ้อนวอนพ่อตัวเอง?

ฝันไปเถอะพ่อปลื้ม โปรดจะเอาแชมป์ปีนี้มาให้ได้

โปรดปรานเบือนหน้ากลับไปทางประตูห้อง ชั่งใจชั่ววินาทีแล้วพลันสาวเท้าอย่างผู้หญิงที่มีความมั่นใจในตนเอง เปิดประตู

แอ๊ด...

โถงทางเดินโล่งสะดวก เธอหันไปทางซ้าย เป้าหมายประตูห้องถัดไปอีกสองห้อง เธอลอบสูดลมหายใจแล้วปิดประตูห้องตัวเอง

คลิก...

เสียงแผ่วเบาทว่าทำเธอสะดุ้งในใจ การตัดสินใจในคราวนี้ถือว่าเป็นการตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิต แม้ว่าตัวเธอเป็นพวกมั่นใจในตนเอง ทั้งเอาแต่ใจ การไปขอร้องสิวากรเรื่องล้มมวย มันยิ่งกว่าการเสียศักดิ์ศรีของตนเองและของเขา เพราะมันเกี่ยวพันรวมไปถึงค่ายมวยของสองค่าย

ถึงอย่างไรเธอต้องทำ เขาเสียศักดิ์ศรีแล้วอย่างไร ไม่ได้เป็นญาติกัน

ก๊อก ก๊อก

โปรดปรานข่มสติและอารมณ์ขณะที่สันนิ้วกระทบแผ่นไม้ประตูด้านหน้า เธอได้ยินเสียงสวบสาบ เสียงเดินลงแผ่นไม้ไม่ดังนักซึ่งถือได้ว่าเบากริบถ้าเทียบกับร่างอันใหญ่โตของสิวากร

แอ๊ด...

ดวงตาคมอย่างแขกเบิกกว้างเมื่อมองเห็นเรือนร่างของผู้ชายตรงหน้า เธอพูดไม่ผิด! เรือนร่าง...

สิวากรยังไม่ทันได้สวมเสื้อผ้า อันที่จริงเขายังไม่ทันได้อาบน้ำด้วยซ้ำเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูหน้าห้อง จึงคว้าเพียงผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่พันรอบเอวแล้วหยิบบุหรี่คาบในปาก ใจคิดว่าเป็นพ่อครูสถิตคุณมาเคาะเรียก ทว่าเมื่อประตูไม้ได้ถูกเปิดกว้าง คนที่ยืนอยู่หน้าห้องกลับกลายเป็นหมุดหมายที่เขาปักไว้ในใจ

“เจ้โปรด...” ไม่อยากจะเชื่อ! นี่เสียงเขาทุ้มและพร่าลงอีกหรือยังไง หรืออาจเพราะตกใจที่เห็นโปรดปรานยืนอยู่หน้าห้อง หรือเพราะว่าดวงหน้างดงามเช้านี้ลดทอนความหยิ่งยโสลงไปหลายส่วน คิ้วเข้มเริ่มขมวดทันที

เขาหลุบตาลงมองสีหน้าโปรดปรานที่เงียบงันและนิ่งขึงเอาแต่จ้องไปยังกลางอกซ้าย บนลายสักรูปเสือ เขาจึงลองเบ่งกล้ามหน้าอกก่อนจะขยับมุมปากโค้งขึ้นทั้งที่ยังคาบบุหรี่ในปากเมื่อดวงตากลมของเธอโตขึ้น แล้วตวัดสายตามองเขาได้ในที่สุด

“คะ คุณขยับนม” พวงแก้มทั้งสองข้างของโปรดปรานแดงซ่านขึ้นทันที เธอยกมือทั้งสองข้างมาตรงหน้าทำท่าแปลก ๆ “ไม่ ไม่ใช่ โปรดหมายถึง หน้าอก ทรวงอก โปรดหมายถึง...”

สิวากรลอบยิ้ม เขาไม่เคยเห็นเจ้โปรดค่ายศรเพชรไปไม่เป็นขนาดนี้ ส่วนใหญ่เธอมักไว้ตัว หน้านิ่ง หรือไม่ก็มีร่มกางบังใบหน้าตลอดเวลา เขาจึงลองเบ่งกล้ามทรวงอก ขยับให้มันเป็นลูก เคลื่อนไปทางซ้าย ทางขวา และแทบกลั้นหัวเราะไม่ไหวยามที่ลูกนัยน์ตาของเธอกลิ้งตามพร้อมปากอวบอิ่มเซ็กซี่อ้าค้าง

“เฮียไม่เคยคิดเลยว่าหน้าอกเฮียจะทำให้เจ้โปรดชอบได้มากขนาดนี้”

ได้ผล!

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กว้างจนเกือบเต็มใบหน้าของสิวากรคงทำให้โปรดปรานไม่พอใจขนาดหนัก หรืออาจเพราะเธออายที่โดนจับได้

จะไม่ให้เธออับอายได้อย่างไรกันในเมื่อในขณะที่เขายืนนิ่งทำเท่เอาข้อมือเท้ากรอบประตูจนนมแน่นกล้ามเนื้อเต่งตึงต่อหน้า เธอไม่คาดมาก่อนว่าตนเองจะมาพบเข้ากับภาพสุดเอ็กซ์คลูซีฟ เปลือยอกโชว์รอยสักรูปเสือ และยัง...เจ้าหน้าอกนั่นมันขยับได้!

ทว่าหลังจากยืนมองตกตะลึงน้ำลายหกแล้ว เธอกลับอับอายที่โดนเขาจับได้จึงออกอาการโกรธขึ้งเพื่อปิดบังอารมณ์ที่แท้จริง

“โปรดแค่จะมาคุยปรึกษาหารือเรื่องงานชกมวยชิงแชมป์” เธอยกมือกระแอม “ฮ่ะ แฮ่ม แต่โปรดอาจมาผิดเวลาขอโทษเฮียเสือด้วย”

“ไม่เลย สำหรับโปรดไม่มีผิดเวลา” สิวากรผลักประตูออกจนกว้างแล้วเบี่ยงตัว “เชิญ..”

โปรดปรานมองเข้าไปในห้องนอนอย่างไม่แน่ใจนัก

“แค่ห้องนอนเจ้โปรด” สิวากรย้ำแล้วผละร่างออกจากประตูเดินไปทางหน้าต่างเพื่อหยิบไฟแช็ก “เฮียว่าต้องเรื่องสำคัญ ขอสูบบุหรี่หน่อยแล้วกันเรียกขวัญตัวเอง”

โปรดปรานหุบปากนิ่ง มองเท้าเรียวยาวใหญ่อย่างผู้ชายทว่ากลับเดินอย่างนุ่มนวลไปทางโต๊ะหัวเตียง แล้วจึงเลื่อนสายตาไปยังเตียงคิงส์ไซส์ ตวัดสายตากลับไปทางสิวากรก่อนจะตัดสินใจก้าวเข้าไปในห้อง ปิดประตู

คลิก...

ฝ่ามือเล็กเธอชื้นเหงื่อจากความตื่นเต้น การตัดสินใจมาขอร้องสิวากรในครั้งนี้ถือว่าเป็นครั้งที่เธอยอมลดศักดิ์ศรี ลดความเป็นตัวตนลงมาก แต่คงเพราะเจ้าศักดิ์ศรีอีกนั่นแหล่ะที่ทำให้เธอต้องมายืนอยู่ในห้องของผู้ชายคนหนึ่ง

กลิ่นเผาไหม้ใบยาสูบบ่มราคาแพงโชยมาตามลม เธอมองควันสีขาวลอยคว้างออกนอกหน้าต่าง เลื่อนสายตากลับไปหาสิวากรที่มองมาทางเธอด้วยสายตาเสือล่าเหยื่อ

“โปรดต้องการขอร้องเฮียเสือหนึ่งอย่าง”

“ขอร้อง?” น้ำเสียงเฮียเสือเจือความประหลาดใจปิดไม่มิด

“ใช่ ขอร้อง” เธอหยุดนิ่งพาร่างไปใกล้อีกนิด “ชิงแชมป์ที่กำลังจะถึง โปรดขอให้เฮียเสือช่วย เออ... ที่จริงโปรดมักไม่เคยพูดจาอะไรอย่างนี้ โปรดเพียงสั่ง...”

โปรดปรานสะดุ้ง เธอมัวแต่ตั้งใจพูดจนลืมมองไปทางสิวากร ซึ่งบัดนี้เขาพาร่างใหญ่โตมาถึงตัวเธอแล้ว หางตาเธอตวัดมองบุหรี่ที่เขาวางอยู่ในจานรอง แต่อุ้งมือใหญ่ประคองหน้าเธอให้หันกลับไป

“พูดมาเจ้โปรด”

เธอขืนหน้าหนี ภาพจำวันวานสิบปีก่อน ริมฝีปากร้อนจัดและหนักหน่วงพาลทำเธอหวาดหวั่นและมันคงแสดงออกทางแววตาเพราะนัยน์ตาสีนิลจับจ้องมองเพียงตรงกลางลูกนัยน์ตา

“โปรด ต้องการให้เฮียเสือช่วย แพ้” ในที่สุดเธอก็ทำสำเร็จ

“แพ้ เจ้โปรดหมายถึงต้องการให้ค่าย ส อรุณ ล้มมวย?”

สิวากรปล่อยกรอบหน้าเธอแล้วในตอนนี้ ถอยหลังเล็กน้อยกวาดตามองเธออย่างคลางแคลงใจ

“ใช่ โปรดมีเรื่อง ถ้าเฮียเสือจะกรุณา”

“กรุณา” สิวากรเดินกลับไปหยิบบุหรี่ขึ้นสูบพ่นออกนอกหน้าต่าง “แสดงว่าเจ้โปรดคงหมดหนทาง”

“เฮียเสือ เอาจริง ๆ ในรอบหลายปีที่ผ่านมา เฮียเสือได้แชมป์มาตลอด แถมชนะน็อค แล้วเด็กในค่ายศรเพชรยังแกร่งสู้ค่ายของเฮียไม่ได้”

“ก็จริง” สิวากรยอมรับ “แล้วไง”

“เวลาแค่สี่เดือน โปรดคงทำให้เด็กในค่ายสู้เด็กของเฮียไม่ได้ ฉะนั้นมีทางเดียว”

“ล้มมวย”

“อะไรนะ คือโปรดไม่ได้หมายถึงแบบนั้น โปรด...”

“เจ้โปรดกำลังบอกให้เฮียล้มมวย”

โปรดปรานสูดลมหายใจ เอาล่ะ เธอกำลังทำให้ชายคนหนึ่งที่เชื่อมั่นในศักดิ์ศรีของตนต้องแกล้งแพ้ ล้มมวย แต่เธอต้องทำ

“ใช่ค่ะ โปรดกำลังขอให้เฮียเสือล้มมวย”

เธอยืนนิ่งรอให้สิวากรอาละวาด โวยวาย หรืออาจหัวฟัดหัวเหวี่ยงอย่างชายแท้ที่ถูกขอให้ลดทอนศักดิ์ศรี แต่เปล่าเลย ในช่วงเวลาอึดใจที่เงียบงัน ช่วงเวลาที่เธอได้ยินเพียงเสียงอัดบุหรี่และแววตาคมกล้ามองปราดไปทั่วร่าง

ช่วงเวลาอึดใจคงสักสองวินาที

“ตกลง”

“อะไรนะ”

สิวากรดับบุหรี่แล้วเอียงหน้ามอง “เจ้โปรดแปลกใจอะไรกัน เจ้โปรดเป็นคนมาขอร้องเฮีย ย่อมคาดหมายแล้วว่าเฮียต้องตกลง”

“แต่..มันง่ายไป” น้ำเสียงโปรดปรานส่อแววสงสัย

“จะว่าง่ายมันก็ง่ายนะเจ้โปรด” สิวากรวาดเท้าเดินเข้าใกล้ลูกสาวเจ้าของค่ายมวยศรเพชร ลีลาประหนึ่งเสือร้ายกำลังล่อเหยื่อ “เฮียแค่ต้องการบางสิ่ง”

เขามาถึงตัวเธอแล้วในตอนนี้ เชยปลายคางให้เธอแหงนดวงหน้าขึ้นจ้องสบตา

“อะไร”

“เจ้โปรดรู้ดีว่าเฮียต้องการอะไร หลายปีที่ผ่านมาเฮียว่า เฮียแสดงออกชัดเจน ขนาดไอ้แดงหมาในค่ายยังรู้”

โปรดปรานสะอึกเล็กน้อยส่ายหน้าแต่อุ้งมือหนายังกุมปลายคางเธอไว้

“ไม่นานหรอกเจ้โปรด อีกสี่เดือนก่อนแข่งขัน เจ้โปรดต้องย้ายตัวเองพร้อมเด็กที่ลงแข่งมาอยู่ที่ ส อรุณ”

“มาอยู่ที่นี่”

“ใช่” สิวากรใช้นิ้วหัวแม่มือลูบขอบปากเต็มอิ่มเซ็กซี่ “เด็กเจ้โปรดจะได้รับการฝึกจากโค้ชเฮียโดยตรง ส่วนตัวเจ้โปรดต้องมาอยู่กับเฮีย”

“อยู่กับเฮีย” โปรดปรานทวนคำ “ช่วยขยายความหน่อยได้ไหมเฮียเสือ โปรดอยากรู้ว่าตัวเองเข้าใจไม่ผิด”

“เฮียต้องการเจ้โปรดบนเตียง” เขาเหลือบสายตาไปยังเตียงด้านหลังแวบหนึ่ง ซึ่งมันทำให้เธอเสียวสันหลังวาบ

“แต่ว่า..” โปรดปรานคว้าข้อมือเขาไว้ “พ่อครู แม่ตรึงใจจะรู้ และนั่นหมายถึงพ่อปลื้มจะรู้”

“นี่คือสิ่งที่เฮียเสนอ ส่วนเจ้โปรดจะสนองหรือไม่ นั่นแล้วแต่เจ้”

สิวากรปล่อยมือจากปลายคางยืนสงบนิ่ง ทั้งที่ภายในทรวงอกกำลังโลดแรงตื่นเต้น  ชั่ววินาทีที่โปรดปรานตัดสินใจทำเอาสิวากรหัวใจแทบวาย รวบหัวรวบหางอย่างที่พระแสนให้คำแนะนำกำลังจะกลายเป็นจริง โดยที่เขาไม่ต้องใช้กำลังบังคับด้วยซ้ำ

“ตกลง” โปรดปรานโพล่งออกมา

สิ้นคำเสียงหวาน รอยยิ้มเสือร้ายพลันปรากฏบนใบหน้า รอยยิ้มที่ทำให้โปรดปรานชะงักงัน ประหวั่นใจว่าตนเองตัดสินใจพลาดไปหรือไม่

“ถ้างั้น เฮียขอมัดจำคืนพรุ่งนี้”

“อะไรนะเฮียเสือ”

“ทุกสิ่งมีราคาต้องจ่าย คืนพรุ่งนี้เฮียขอเรียกมัดจำ แล้วหลังจากเสร็จสิ้นวันรวมค่าย เจ้โปรดเตรียมหิ้วกระเป๋าพร้อมเด็กในค่ายขึ้นมาอยู่ที่นี่ได้เลย”

แอ๊ด...

โปรดปรานจับตามองเขม็งไปทางเฮียเสือที่ตอนนี้ยืนรอพร้อมผลักบานประตูออกจนกว้างด้วยรอยยิ้มอย่างผู้ชายที่กำลังจะได้บางสิ่ง บางสิ่งที่อยากได้มานาน

ร่างเธอถูกฝ่ามือหยาบกร้านดันให้ออกมายืนนอกห้องกลางโถงพร้อมกับเสียงประตูห้องนอนปิดลง

คลิก...

โปรดปรานยืนเซ่อเป็นพัก ‘มัดจำ’ ลอบกลืนน้ำลายแล้วพาเรือนร่างอวบอิ่มกลับไปยังห้องพักของตนเองด้วยอาการเหม่อลอยชั่วขณะ

ในชั่ววินาทีที่เธอตัดสินใจ ขณะที่เธอครุ่นคิดและจ้องหน้าเขา เธอกลับพบว่าข้อตกลงนี้มันช่างแสนง่ายดาย แฝงความเย้ายวน

และการที่เธอรู้จักเขามาหลายปี เฝ้ามองเขามาตั้งแต่ตอนที่เธอยังเด็กกว่านี้ ซึมซับข้อมูลทุกสิ่งยามนักมวยทุกคนมักพูดจายกย่องเชิดชูประหนึ่งว่าเฮียเสือคือเจ้าของค่ายมวยของตน

เด็ดขาด มุ่งมั่น และรอคอย

วันนี้เธอได้ประจักษ์แจ้งแล้วว่า เวลาเสือมันรอเหยื่อ มันมีความอดทนสูงมากขนาดไหน