7.4 สถานะต้องสงสัย

"งั้นเหรอ เพราะพี่ตามใจลูกมากหรือเปล่า ลูกเลยรักและชมพี่" วินพูดติดตลก ด้วยความที่เขาเป็นพ่อที่ไม่มีเวลาให้ลูกสาว เขาจึงตามใจเอเนร่าทุกอย่าง เธออยากเรียนอยากกินหรืออยากได้อะไรวินจะสนับสนุนลูกสาวเพียงคนเดียวของเขาอย่างเต็มที่

บรู๊คลินไม่ได้พูดอะไร เขาเดินลงมาหยุดยืนตรงหน้าวินเพื่อขอตัวลากลับบ้าน และบอกเขาว่าจะมาสอนเอเนร่าอีกทีวันเสาร์

"พี่ไว้ใจนายได้ไหม" คำถามของวินทำให้ชายหนุ่มหุบปากที่กำลังจะอ้าปากพูดทันที เขาแปลกใจเล็กน้อยและมีความกังวลในแววตา กลัวว่าวินจะสงสัยความสัมพันธ์ของเขากับเอเนร่า เขาไม่ได้อยากจะปกปิดหรือปิดบังเรื่องที่เกิดขึ้นใด ๆ ทั้งสิ้นเพียงแต่มันยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสมที่จะพูดเรื่องนี้ต่างหากเล่า

"คะ คืออะไรหรือครับ" บรู๊คลินถามกลับด้วยความหวาดระแวง วินเป็นพ่อที่หวงและห่วงลูกสาวมาก เอเนร่าเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของเขาแถมยังเป็นผู้หญิงที่สวยมีเสน่ห์มาก บรู๊คลินเข้าใจความรู้สึกของเพื่อนรุ่นพี่คนนี้ดี หากเขาได้เป็นพ่อคนและมีลูกสาวที่หน้าตาดีอย่างเอเนร่า เขาก็คงจะหวงมากอย่างแน่นอน

"ไม่มีอะไรหรอก เพียงแต่พี่เห็นว่าเอเนร่าเข้ากับนายได้ดี ดูแล้วลูกสาวของพี่น่าจะชอบนายนะ พี่เลยคิดว่าหากพี่ไม่อยู่พี่ขอฝากเอเนร่ากับนายได้หรือไม่บรู๊ค" วินพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า จนบรู๊คลินใจคอไม่ดี

"พี่จะไปไหน พี่มีปัญหาอะไรบอกผมได้นะ"

"ขอบคุณ พี่แข็งแรงดีเพียงแต่การทำงานของพี่มันต้องไปจีนเพื่อไปเรียนรู้งานจากบริษัทแม่ที่จีน อาจจะใช้เวลาหลายเดือนหรืออาจจะเป็นปีเลย พี่ปฏิเสธที่จะไปจีนมาสองหนแล้วครั้งนี้พี่ตัดสินใจจะไป พี่คิดเรื่องนี้มาหลายวันแล้ว"

"เอเนร่ารู้หรือเปล่า"

"ไม่ พี่ไม่ได้บอกลูก พี่ไม่รู้จะพูดกับลูกยังไงดี" วินแสดงสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ซึ่งบรู๊คลินเองไม่รู้จะพูดอย่างไร เรื่องให้ดูแลเอเนร่านั้นเขายินดีและเต็มใจมาก แต่ก็พยายามไม่แสดงอาการดีใจจนวินสงสัยได้ "พี่จะรบกวนนายมากไปหรือเปล่า"

"ไม่เลยครับ ผมเองก็ไม่มีพันธะอะไรที่ต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว อีกอย่างเอเนร่าก็โตแล้ว ผมยินดีช่วยครับ"

"ขอบคุณมากจริง ๆ ได้ยินแบบนี้แล้วค่อยสบายใจหน่อย ส่วนเรื่องเอเนร่าพี่จะหาวิธีคุยกับลูกเอง วันนี้รบกวนนายมากแล้วไปพักผ่อนเถอะ"

"ครับ ผมขอตัว"

ทำไมเขาถึงโชคดีแบบนี้ บรู๊คลินเดินยิ้มออกมาจากบ้านของวิน แต่ก็แอบรู้สึกผิดเพราะเขากำลังปิดบังวินหากวันหนึ่งวินรู้เรื่องขึ้นมา เขาไม่รู้ว่าวินจะยังไว้ใจและเห็นเขาเป็นเพื่อนอยู่ไหม ก่อนที่จะขับรถออกจากบ้านของวิน บรู๊คลินเงยหน้าขึ้นไปมองที่หน้าต่างซึ่งเป็นห้องนอนของเอเนร่า เขาฝากคำมั่นสัญญากับดวงดาวในค่ำคืนนี้ว่าจะทำถูกอย่างให้มันถูกต้องก่อนที่พ่อของเธอจะไม่ให้อภัยเขา

ด้วยความที่เมื่อคืนหลับไปตอนไหนไม่รู้ ทำให้ม่านที่หน้าต่างยังเปิดอ้ารับแสงแดดยามเช้าปลุกให้เอเนร่าต้องตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงียปวดหัวตุบ หญิงสาวกำกำปั้นทุบที่ศีรษะตัวเองเบา ๆ เพื่อไล่อาการปวด แต่เมื่อกำลังจะก้าวขาลงจากเตียงนอนอาการเย็นวาบปะทะร่างกายทันทีจึงทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง เธอถูกบรู๊คลินรังแกจนหลับไม่รู้เนื้อรู้ตัวขนาดนี้เชียวหรือ เอเนร่าห่อตัวเองกับผ้าห่มผืนใหญ่ก่อนจะเดินไปรูดผ้าม่านปิดลง อุณหภูมิในห้องเพียงนี่สิบห้าองศาเซลเซียสเท่านั้นแต่ทำไมมันหนาวเหน็บและเย็นยะเยือกเช่นนี้นะ

"เอเนร่า ดีขึ้นหรือยังลูก" เมื่อเปิดประตูออกจากห้องก็เจอกับพ่อยืนอยู่หน้าห้องพอดี หญิงสาวขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำทักทาย

"ดีขึ้น? อะไรหรือคะ"

"เมื่อคืนลูกไม่สบาย บรู๊คลินเลยอยู่เป็นเพื่อนลูกรอพ่อกลับมาไง" นี่เขากล้าโกหกพ่อเธอแบบนี้เลยหรือ เอเนร่าโมโหที่บรู๊คลินขี้ขลาดไม่กล้ายอมรับความจริง แต่เธอก็ไม่ต้องการจะบอกเรื่องนี้กับพ่อเช่นกันจึงคิดว่าจะเลิกเรียนโยคะกับบรู๊คลินแม้ว่าเธอจะเรียนกับเขาไปเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

"ไม่ไหวก็ไม่ต้องไปเรียนก็ได้นะลูก พักผ่อนดีกว่า"

"แล้วพ่อไม่ไปทำงานหรือคะ"

"พ่อเห็นว่าลูกไม่สบาย พ่อเลยลางานหนึ่งวัน" เอเนร่าตาโตเมื่อได้ยินว่าวินลางานเพื่อมาดูแลเธอทั้งที่วินไม่เคยลางานเลยด้วยซ้ำ หญิงสาวฉีกยิ้มกว้างโผเข้ากอดบิดาทันทีไม่สนใจว่าเธอจะอยู่ในชุดล่อแหลมก็ตาม