7.5 สถานะต้องสงสัย

เอเนร่าส่งข้อความหากุ๊บกิ๊บบอกว่าวันนี้ไม่ไปเรียนนะเธอไม่สบาย ก่อนจะขึ้นไปอาบน้ำแล้วลงมารับประทานอาหารมื้อเช้าฝีมือพ่อ ระหว่างนั่งเล่นอยู่กับพ่อในห้องนั่งเล่นสายตาก็เหลือบไปเห็นยางรัดสีแดงซึ่งมันไม่ใช่ของวินอย่างแน่นอนและเธอก็ไม่ใช้ยางรัดผมสีแสบตาแบบนี้หรอก ต้องมีอะไรเกิดขึ้นในบ้านตอนที่เธอไม่อยู่

 "พ่อคะ"

"ว่าไงลูกรัก" ปากก็พูดกับลูกสาว แต่สายตาไม่ได้สนใจจะหันมามองเธอเลย

"ยางรัดผมสีแดงนั่นของใครหรือคะ" เอเนร่าเอ่ยถาม สายตาของเธอจ้องจับผิดวินไม่ละสายตา วินรีบหันไปมองยางรัดผมที่ลูกสาวกล่าวถึงด้วยอาการเลิ่กลั่ก เขาจำได้ดีว่ามันเป็นของนานะ แต่ไม่เข้าใจว่านานะลืมไว้ได้อย่างไรเพราะเมื่อวานเธอไม่ได้ยุ่งกับศีรษะของตัวเอง เราอยู่ด้วยกันตลอดเวลา

"เอ่อ…." วินอึกอักไม่รู้จะหาคำแก้ตัวอย่างไร คำพูดของเขาเชื่อถืออะไรไม่ได้เลยยิ่งแก้ตัวยิ่งทำให้เอเนร่าสนใจเขามากขึ้นกว่าเดิม "พ่อ….ตั้งใจซื้อมาให้ลูก"

"พ่อรู้ใช่ไหมคะ ว่าหนูไม่ชอบให้ผู้หญิงคนไหนเข้ามาอยู่ในบ้านของแม่โดยเฉพาะผู้หญิงขายบริการพวกนั้นของพ่อ"

"เอเนร่า..." 

วินร้องเรียกลูกสาวที่เดินหนีขึ้นไปชั้นบน เขารู้สึกผิดที่พานานะมาที่บ้านอีกครั้ง และเอเนร่าก็จับได้ว่าเขาพาผู้หญิงเข้าบ้าน เขาไม่น่าพานานะมาเลย ยางรัดผมสีแดงนั่นก็คงจะเป็นฝีมือของนานะที่จงใจเอามาวางไว้ให้เอเนร่าเห็น นานะต้องการมีตัวตนในชีวิตของเขา

และครอบครัว เธอพยายามแสดงตัวให้เอเนร่าหรือคนใกล้ชิดของเขารู้ นานะทำให้เอเนร่าโกรธเขา เอเนร่ารักแม่ของเธอมากและเธอก็หวงเขามากเช่นกัน วินจึงต้องโทร.ไปต่อว่าเธอ

'นานะกำลังคิดถึงพี่วินอยู่พอดีเลย เอ๊ะ! พี่วินไม่ทำงานหรือคะ' 

"ทำแบบนี้ทำไม เธอจงใจเอายางรัดผมวางไว้บนโต๊ะให้เอเนร่ามาเห็น พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามทำอะไรให้เอเนร่ารู้เด็ดขาดว่าพี่พาเธอมาที่บ้าน"

'พี่วิน พูดอะไรคะ ยางรัดผมของนานะอยู่บ้านพี่วินเหรอคะ นานะก็คิดอยู่ว่ามันหายไปไหน' นานะไม่ยอมรับความจริง เธอยังคงตีหน้าซื่อโกหกวินต่อ

"เราคงไม่เจอกันสักพัก" 

'พี่วิน! ฮัลโหล ๆ' 

เขาไม่น่าทำให้เอเนร่าโกรธเลย เธอยิ่งไม่สบายอยู่ลูกควรจะมีความสุขไม่เครียดและคิดมากกับเรื่องไร้สาระของเขาเช่นนี้เลย วินตัดสินใจเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของลูกสาว 

ก๊อก ๆ ๆ

"เอเนร่าลูกรัก พ่อต้องการคุยกับลูก เปิดประตูให้พ่อหน่อยนะเด็กดี"

เงียบ....ไร้เสียงตอบรับ วินชั่งใจอยู่นานพอสมควรไม่รู้ว่าควรเริ่มพูดอะไรก่อนดี เมื่อครั้งที่เอเนร่าโกรธเพราะเขาพานานะมาที่บ้านครั้งแรก เอเนร่าพุ่งเข้าใส่นานะทันทีและนานะเองก็ไม่ยอม เธอบอกกับลูกสาวของเขาว่าเธอเป็นผู้หญิงของเขา นานะต้องการให้เอเนร่าเคารพเธอในฐานะที่เธอเป็นคนรักของพ่อ เอเนร่าในวัยสิบหกปีไม่ยอมแถมยังต่อว่าด่าทอนานะว่าเป็นผู้หญิงโสเภณีเป็นผู้หญิงที่ใช้ส่วนล่างหากินไม่สมควรที่จะได้รับความเคารพจากเธอและไม่สมควรที่จะมายืนอยู่ในบ้านหลังนี้ด้วย เอเนร่ายื่นคำขาดกับพ่อห้ามให้อีกะหรี่เข้ามาเหยียบบ้านแม่อีก แต่เขา...ก็ทำผิดต่อคำสัญญาที่ให้ไว้กับลูกสาว

"พ่อขอโทษที่โกหกและปิดบังลูกเรื่องเมื่อคืน พ่อเสียใจเอเนร่า"

.......

"อย่างน้อยลูกก็ควรออกมากินข้าวและกินยาหน่อยนะ พ่อเตรียมไว้ให้ข้างล่างนะลูก หรืออยากให้พ่อยกขึ้นมาให้"

แอด... เสียงเปิดประตูออกมา เอเนร่ามองหน้าวินด้วยแววตาว่างเปล่า วินทำสีหน้าไม่ถูกไม่รู้ว่าตนนั้นควรยิ้มหรือเศร้า

"พ่อเลิกกับมันได้ไหม" ผู้เป็นพ่อมองหน้าลูกสาวอย่างลำบากใจ เขาไม่คิดว่าลูกสาวจะพูดแบบนี้เพราะเธอไม่เคยเข้ามาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเขาเลย "ผู้หญิงคนนั้นต้องการมาแทนที่แม่ของหนู และมันไม่มีวันเป็นไปได้ หนูไม่ต้องการให้มันฝันกลางวันและพยายามมีตัวตนในบ้านของเรา"

"ใจเย็นลูกรัก พ่อเข้าใจความรู้สึกของลูกดี พ่อสัญญาจะไม่ให้เขามาที่บ้านของเราอีก ครั้งนี้พ่อขอโทษจริง ๆ"  แม้คำสัญญาของเขาจะเป็นคำสัญญาลม ๆ แล้ง ๆ ก็ตาม แต่เขาก็ยังอยากจะให้เอเนร่าเชื่อใจเขา

อีกครั้ง