ตอนที่ 4 เกมฮาเร็มงั้นหรือ

“เดี๋ยวสิเหมียวเหมี่ยว ทำไมเธอถึงร้องไห้ล่ะ” ถิงถิงมองเหมียวเหมี่ยว จิ้งจอกน้อยที่กำลังยกขาหน้าของมันขึ้นมาซับหยาดน้ำตาใสๆซึ่งหลั่งรินออกมาจากนัยน์ตาจิ้งจอกกลมโตบ๊องแบ๊วนั้น

[ตั้งแต่ฉันออกมาปฏิบัติงานจริง นี่เป็นครั้งแรกที่ได้รับคำขอบคุณ] เหมียวเหมี่ยวเอ่ยอย่างซาบซึ้งใจ ถิงถิงยกมุมปากขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่อยากจะเชื่อ

‘นี่เธอเจอระบบขี้แย ใช้งานได้จริงรึเปล่าเนี่ย’

[ได้สิเจ้านาย ฉันช่วยท่านได้อยู่แล้ว แต่ท่านต้องทำภารกิจที่ฉันมอบให้เพื่อพิชิตใจสามีสัตว์ของท่านนะ หากทำภารกิจสำเร็จท่านจะได้รับรางวัลคุ้มค่าใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในโลกใบนี้] 

หลังฟังความคิดของถิงถิง เหมียวเหมี่ยวรีบแย้งเจ้านายใหม่ของมันทันที มันปรับคำเรียกขานเธอให้คุ้นปากมากขึ้นจากบอสเป็นเจ้านายเหมือนที่เรียกเจ้าของร่างเดิมก่อนหน้านี้

“แต่ฉันไม่เคยแต่งงานมีสามีมาก่อนนะ ไม่รู้ว่าจะคบหาหรืออยู่ร่วมกันยังไง” ถิงถิงเอ่ยตามตรง

โลกก่อนหน้านี้เธอเคยมีคนรักแต่ไม่ได้คบหาลึกซึ้งอะไรนักด้วยภารกิจหน้าที่ซึ่งต้องเดินทางไปมาตลอด อย่างมากก็แค่กอดจูบกันเท่านั้น

‘แต่นี่สามีเลยนะ ให้พิชิตใจสามีแล้วเป็นไง ไม่ใช่ว่าต้องอยู่ด้วยกันร่วมหอกันด้วยงั้นสิ’

[เรื่องนั้นเจ้านายไม่ต้องเป็นห่วงหรอก มีฉันอยู่รับรองว่าจะให้คำแนะนำท่านเป็นอย่างดี]

[อีกอย่างในโลกสัตว์วิเศษนี้มีเพศเมียน้อยกว่าเพศผู้ มนุษย์สัตว์จึงให้ความสำคัญต่อสตรีมาก หากท่านปรับปรุงตัว..]

[เอ่อ ฉันหมายถึงตัวท่านที่เป็นคนดีอยู่แล้วแสดงตัวตนที่ดีงามและปรับปรุงรูปร่างภายนอกให้ดีขึ้นหน่อย ฉันว่าท่านต้องหาสามีสัตว์มาเลี้ยงดูเพิ่มได้อีกเยอะเลยล่ะค่ะ]

“เธอหมายความว่าไง หาสามีสัตว์เพิ่มเนี่ยนะ พูดเหมือนกับว่าที่นี่มีสามีได้หลายคนงั้นแหละ”

[ใช่เลยเจ้านาย โลกนี้มีเพศเมียน้อยจึงสามารถจับคู่กับสามีสัตว์ได้หลายคน สิบยี่สิบคนก็มีนะ]

“หา!!” คำกล่าวของเหมียวเหมี่ยวทำเอาถิงถิงถึงกับอ้าปากค้าง

‘นี่มัน..เธอหลุดเข้ามาในเกมฮาเร็มจีบหนุ่มเสมือนจริงใช่ไหม ส่งเสริมให้มีสามีจำนวนมากเนี่ยนะ เอ๊ะเดี๋ยวก่อน..’

“เหมียวเหมี่ยวเป้าหมายของฉัน สามีสัตว์ที่เธอบอกมีกี่คน?” ถิงถิงถามระบบ ขณะเดียวกันก็เริ่มหวั่นใจในคำตอบ

[สามีสัตว์ของเจ้านายเป็นชายหนุ่มระดับพรีเมียมจำนวน 5 รายค่ะ]

            “ห๊าา!! ฉันไม่เคยมีสามีมาก่อน พอมีทีก็ห้าคนเลยเรอะ!” ถิงถิงเริ่มรู้สึกเหมือนสติตัวเองกำลังจะหลุดลอยออกจากร่างอีกครั้ง

            [ใจเย็นสิคะเจ้านาย ห้าคนยังนับว่าน้อยนะ ระดับลูกสาวหัวหน้าเผ่าทั้งที เผ่าอื่นอย่างเผ่าเสือดาวระดับหัวหน้าหรือลูกสาวหัวหน้าก็มีขั้นต่ำเป็นสิบแล้ว ยิ่งฐานะสูงยิ่งมีตัวผู้อยากผูกพันธสัญญาด้วยมาก]

            เหมียวเหมี่ยวเอ่ยเหมือนพูดเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไป แต่ผู้หญิงสมัยใหม่ในโลกปัจจุบันของเธอนิยมผัวเดียวเมียเดียวนี่นา

            [เอาน่า เดี๋ยวเจ้านายก็จะชินและฟินไปเองนั่นแหละ]

            “ฟินบ้าอะไรล่ะ ฉันเป็นพวกรักเดียวใจเดียวยะ”

            [เฮ้อเจ้านายท่านนี่ต่างจากร่างเดิมราวหน้ามือกับหลังมือจริงๆ รายนั้นมีแต่อยากหาความสุข ยิ่งรูปร่างหน้าตาตัวผู้หล่อเหลา ปริมาณเยอะเท่าไรยิ่งดี]

            “ดะเดี๋ยวนะ เธอหมายความว่าร่างเดิม เอ่อ..ร่างเดิมเคยร่วมหอกับใครมาแล้วงั้นเหรอ” ถิงถิงถามระบบอย่างหวาดหวั่นใจอีกครั้ง

            [ปิ๊งป่อง ใช่เลยค่ะ เพิ่งมีมาสดๆร้อนๆก่อนตายนี่เอง]

            “เธอหมายความว่ายังไง การตายของร่างเดิมคงไม่เกี่ยวกับการร่วมหอกับชายคนนั้นใช่ไหม” ถิงถิงรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างประหลาด

            [เยว่ถิงถิงเจ้าของร่างเดิม วางยาสามีสัตว์เงือกราชวงศ์เสิ่นมู่เฉินโดยใช้ดอกหวังลี่ซึ่งมีฤทธิ์กระตุ้นอารมณ์ ใส่ถุงหนังสัตว์แล้วมอบให้เขาบอกว่าเป็นยาสมุนไพรทำให้จิตใจสงบผ่อนคลาย]

            ‘แม่เจ้าโว๊ย คนแรกก็เป็นเงือกเลยหรือประหลาดดีแท้ แต่เงือกมีหางเป็นปลาไม่ใช่เหรอจะผสมพันธุ์กันยังไงล่ะ’ ถิงถิงถาม พร้อมนึกภาพเงือกที่ท่อนบนเป็นคนท่อนล่างเป็นหางปลา

            [...] ระบบที่ได้ยินความคิดของถิงถิง

            [เจ้านาย ฉันบอกแล้วไงคะว่านี่คือโลกสัตว์วิเศษ มนุษย์สัตว์เผ่าเงือกกลายร่างเป็นมนุษย์โดยสมบูรณ์ได้ มีขาแล้วก็มีอวัยวะสืบพันธุ์ในแบบที่ชายหนุ่มในโลกก่อนของท่านมีนั่นแหละ]

            “อ้อ งั้นเองเหรอ”

            [ก็งั้นสิ จะฟังต่อไหมคะ]

            “อืมม ฟังต่อฟังต่อ”

            [เดิมทีมู่เฉินก็ไม่ไว้ใจเจ้าของร่างเดิมอยู่แล้ว แต่กลับพลาดท่าเสียที หลังเขาตวาดขับไล่เธอออกจากถ้ำหันหลังให้แวบเดียวก็ถูกกระโจนเข้าใส่]

[เจ้าของร่างเดิมใช้ร่างหนาใหญ่ปลุกปล้ำกอดรัดสามีสัตว์ไว้แน่น เอาถุงหนังดอกหวังลี่โปะจมูกเขาทันที ทำให้โดนฤทธิ์ยาเล่นงาน]

            “งั้นร่างนี้ก็เสียตัวให้เงือกนั่นแล้วเหรอ?” ถิงถิงถามราวกับตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ในร่างเยว่ถิงถิงงั้นแหละ ทำเอาระบบต้องกลอกตาจิ้งจอกไปทีหนึ่ง

            [เกือบ..แค่เกือบน่ะ อีกนิดเดียว นิ๊ดดเดียวจริงๆ] เหมียวเหมี่ยวเหมือนจงใจย้ำจนถิงถิงต้องยกมุมปากและเป็นฝ่ายกลอกตามองบนบ้าง

            “เรื่องเป็นไง เล่ามาอย่าลีลา” ถิงถิงกดเสียงเอ่ยกับเหมียวเหมี่ยวที่กำลังยกขาขวาขึ้นมาเลียทำความสะอาดอย่างสบายอารมณ์

            [ได้ค่ะ มู่เฉินที่เจอฤทธิ์ดอกหวังลี่กลายร่างเป็นมนุษย์สัตว์พร้อมสืบพันธุ์ ใช้พลังวิญญาณอันแรงกล้ากดข่มความต้องการ จ้องมองเยว่ถิงถิงด้วยสายตาเกลียดชัง..]

            “เข้าประเด็นหลัก!” ถิงถิงเอ่ยเตือนระบบ

            [เขากางกรงเล็บของตัวเอง..]

            “ทำร้ายถิงถิง?”

            [โลกนี้มีกฎห้ามทำร้ายเพศเมีย ยิ่งเป็นคู่พันธสัญญาแล้วยิ่งไม่ได้ เพราะทำอะไรลงไปตัวเองก็จะโดนผลสะท้อนกลับอย่างเดียวกันแต่สาหัสกว่าเท่าตัว]

            “แล้วตกลงมู่เฉินนั่นทำอะไร”

            [เขาใช้กรงเล็บกรีดต้นขาตนเองเพื่อรั้งสติเอาไว้]

            ‘อืม เป็นพวกยอมหักไม่ยอมงอสินะ’ ถิงถิงคิดพิจารณา

            [ด้วยสภาพร่างกายเจ้านายตอนนี้ ต่อให้อารมณ์พลุ่งพล่านแค่ไหน เขาก็คงยอมตายดีกว่าแหละ]

เหมียวเหมี่ยวใช้สายตาจิ้งจอกมองประเมินถิงถิง ทำให้เธอตระหนักได้ถึงความอัปลักษณ์ของเจ้าของร่างเดิม ไม่ใช่สิตอนนี้เป็นตัวเธอเองแล้ว

“ก็เข้าใจได้แหละนะ แล้วยังไงต่อ? หากไม่ได้ถูกมู่เฉินทำร้ายแล้วเจ้าของร่างเดิมตายได้อย่างไรกัน” ถิงถิงรอฟังคำตอบจากระบบอย่างใจเย็น