تسجيل الدخول“ให้เฮียขับรถไปส่งไหม หรือว่าขับรถมาเองวันนี้ หมอนัดครั้งหน้าเดี๋ยวเฮียพาไปนะ แตงจะได้ลดความกังวลลง” “ขอบคุณนะเฮีย แตงไม่รบกวนเฮียดีกว่า พอดีแตงจะแวะซื้อของก่อนกลับบ้านด้วยน่ะเฮีย เฮียกลับไปทำงานเถอะค่ะ” “งั้นเฮียไปนะ เดี๋ยวเฮียจะจ่ายค่ากาแฟและเครื่องดื่มของแตงไว้นะ” “ไม่เป็นไร แตงเลี้ยงเฮียเองค่ะ” “งั้นขอบใจนะ วันหลังไปกินข้าวด้วยกันนะ” “ค่ะ เฮียไปก่อนเถอะ แตงขอนั่งเล่นในคาเฟ่อีกสักพักก่อนค่ะ” เธอยิ้มให้กับคู่หมั้นหนุ่มที่ลุกเดินจากไปแล้วก็นั่งถอนหายใจยกแก้วน้ำหวานตรงหน้าขึ้นดื่มให้ชื่นใจ แล้วตักเค้กมะพร้าวอ่อนของโปรดที่สั่งมาทาน “อย่างน้อยๆ ก็ไม่ได้ตัวคนเดียว” เธอพึมพำกับตัวเองแล้วก้มมองท้องน้อยตัวเองที่ยังแบนราบอยู่ และอีกไม่นานเจ้าตัวเล็กทั้งสองคงโตและตอนนั้นทุกคนก็จะรู้ว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ ครืด! เสียงลากเก้าอี้ด้านข้างดังขึ้นทำให้เธอหันมามองคนที่ดึงลากเก้าอี้ข้างๆ ออกและนั่งลงข้างๆ ตัวเอง “คุณเลว!” “ใช่ ผัวเอง” “เมื่อกี้ให้มันจับมือทำไม และร้องไห้ทำไมแตง” เขาถามพร้อมหยิบทิชชูขึ้นมาซับคราบน้ำตาที่ยังเปรอะ
“ไปกันเถอะน้องแตง” “ค่ะ เฮียโป้ง” แล้วเธอก็เดินควงแขนคู่หมั้นหนุ่มเดินผ่านหน้าลภัชดนย์ไป ไม่แม้แต่จะมองและพูดลาอีกฝ่ายสักคำ และนั่นยิ่งทำให้ลภัชดนย์เคืองโกรธน้อยใจ “เกลียดผัวมากขนาดนั้นเลยเหรอแตง” เขาพึมพำกับตัวเองแล้วเดินกลับห้องทำงานตัวเอง ส่วนแตงไทยก็พาคู่หมั้นหนุ่มแวะเอ่ยลาเพื่อนร่วมงานก่อนจะกลับไป แตงไทยยังไม่พร้อมจะแต่งงานกับเตวิชและไม่คิดจะแต่งงานกับชายหนุ่มด้วย จริงอยู่ว่าเขาไม่แคร์ไม่สนใจหากว่าเธอจะเคยตกเป็นของใครมาก่อน แต่มันไม่ใช่แค่นั้น ตอนนี้เธอไม่ได้ตัวคนเดียวแล้ว แต่เธอมีอีกหนึ่งชีวิต ไม่สิ สองชีวิตในท้อง เมื่อวันก่อนได้ไปตรวจครรภ์ฝากครรภ์ที่โรงพยาบาลโดยมีเตวิชไปเป็นเพื่อน เพราะเธอได้เล่าเรื่องราวระหว่างตัวเองกับลภัชดนย์ให้คู่หมั้นหนุ่มฟัง ในตอนแรกคิดว่าเขาจะทิ้ง แต่เขากลับทำสิ่งตรงข้ามพาเธอมาฝากครรภ์ลูกคนอื่นทั้งๆ ที่ไม่ใช่ลูกของตนเอง และหมอก็บอกว่าในท้องเธอมีเด็กสองคน นั่นทำให้หัวใจของเธอพองโตมากและเจ็บปวดในคราเดียวเช่นกัน “เฮียโป้งทางนี้ค่ะ” เธอโบกมือให้คู่หมั้นหนุ่มที่เปิดประตูเข้ามาในคาเฟ่ เตวิชหันไปตามต้นเสียงพร้อมส่งยิ้มหวานให้และก้าวเ
พาไปอับอายชัดๆ ไอ้ลูกตัวดี เขามีคู่หมั้นคู่หมายอยู่แล้วยังจะไปหน้าด้านไปสู่ขอลูกสาวเขา และมันมองไม่ออกรึไงว่าเขาไม่เต็มใจรับมันเป็นลูกเขย ไอ้ตัวดีงามหน้านัก พาพ่อไปโดนเขาถอนหงอกชัดๆ ไอ้ลูกเวรจัญไรไม่มีใครเกิน “แกเนี่ยนะไอ้เลว ทำไมไม่บอกพ่อว่าหนูแตงเขามีคู่หมั้น” “แล้วยังไงพ่อ ก็แค่คู่หมั้นเองยังไม่ได้แต่งงานกันสักหน่อย ผมก็มีสิทธิ์จะพาพ่อไปขอเธอ” “แต่เธอไม่ได้เลือกแกไอ้เลว” “แล้วไง เลือกมันแล้วไงพ่อ ก็นั่นเมียผม” “เมีย?” ศิวดลเลิกคิ้วเป็นปมอย่างสงสัยแล้วถามต่อ “มึงคงไม่ข่มเหงเขาหรอกนะไอ้เลว” “ครั้งแรกใช่ แต่หลังๆ มันก็เต็มใจด้วยกันทั้งสอง และผมก็รักไปแล้วด้วย ผมไม่ยอมหรอกนะพ่อ ยังไงแตงก็ต้องเป็นของผม” เขาไม่สนใจ ถ้าไม่ได้ก็จะฉุด ให้มันรู้ไปว่าคนอย่างลภัชดนย์จะไม่ได้แตงไทยมาครอบครอง อะไรที่เขาปักใจไว้แล้วก็ต้องเป็นของเขาและไม่มีวันจะปล่อยไปง่ายๆ ด้วย “ของมึงยังไงไอ้เลว เขาไม่เอามึง” “แต่ผมจะเอา ผมจัดการเองได้ครับเรื่องความรักของผม ผมไม่ทำให้พ่อปวดหัวเป็นห่วงเหมือนคราวไอ้พี่โหด ไอ้ดีหรอกน่า ผมรู้ดีว่าผมจะทำอะไร” แล้วเขาก็ลุกเดินหนี
“ก็ต้องเป็นเฮียโป้งอยู่แล้ว อ้อ...ไหนๆ คุณเลวก็มาแล้ว แตงก็มีเรื่องจะบอกเหมือนกันไม่ต้องรอไปบอกพรุ่งนี้ คือแตงจะลาออกจากงานที่อู่กลับมาช่วยงานที่บ้านค่ะ” เธอคิดมาดีแล้วว่าจะลาออก แม้จะรักงานที่อู่มากก็ตาม แต่เธออยู่ที่นั่นไม่ได้แล้ว เพราะอีกไม่นานเจ้าตัวเล็กในท้องก็จะโตขึ้น “ลาออกจากงานฉันพอรับได้ แต่เลือกมัน ฉันไม่ยอม!” ลภัชดนย์ลุกขึ้นหมายจะเดินไปกระชากร่างเล็กที่นั่งข้างเตวิชออกไปคุยกันข้างนอก แต่ถูกพ่อฉุดรั้งกระชากมือไว้ “นั่งลงไอ้เลว!” ศิวดลสั่งเสียงแข็งและนั่นก็ทำให้ลูกชายตัวร้ายยอมนั่งลง แต่เสียงขบกรามดังลอดออกมาให้ทุกคนได้ยิน กรอด! “วันนี้ฉันต้องขอโทษด้วยที่ลูกชายมาสร้างเรื่องให้ ฉันกับไอ้ตัวดีกลับก่อนนะนายทองแท้ หนูแตง และพ่อหนุ่มด้วยนะ ต้องขอโทษแทนลูกชายฉันด้วยนะ” ชายแก่พูดพร้อมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโดยฉุดกระชากดึงลูกชายตัวร้ายตัวเองให้ลุกขึ้นด้วย “ไม่เป็นไรครับคุณศิวดล” ทองแท้เอ่ยพร้อมลุกขึ้นยืนยกมือไหว้อีกฝ่ายที่อายุมากกว่าตนเอง ส่วนแตงไทยกับเตวิชก็ลุกขึ้นยืนพร้อมยกมือไหว้ท่านที่กระชากดึงลูกชายกลับบ้าน “มันไม่จบแค่นี้หรอกนะแตง ฉันไม่
“แต่ก็อีกไม่นานจะแต่งงานกันแล้ว แล้วทำไมหลานชายถึงได้หน้ามืดมาขอลูกสาวของอาแบบนี้ ไปปิ๊งรักมันตอนไหนกัน” ท่านถามเพราะตัวเขาเองก็ชอบถูกชะตากับหลานชายคนนี้ แต่ก็ใช่ว่าจะอยากได้มาเป็น ‘ลูกเขย’ เพราะลภัชดนย์ใช่หยอกๆ ที่ไหนกันล่ะ ได้ยินจากปากลูกชายบ่อยๆ ว่า ‘เอาไม่เลือก ผิดลูกผิดเมียชาวบ้านเป็นประจำ’ แล้วใครจะอยากยกลูกสาวให้คนแบบนี้กันล่ะ “ตั้งแต่แรกเจอครับคุณอา และที่ผมพาพ่อมาวันนี้เพื่อแสดงความจริงใจกับคุณอาว่าผมจริงจังไม่ได้ล้อเล่น” คำพูดจริงจังของหลานชายทำให้ทองแท้ยกมือขึ้นนวดขมับ ส่วนศิวดลก็ได้แต่ถอนหายใจกับความใจร้อนของลูกชาย และเขาเองก็ไม่รู้อะไร เพราะลูกชายให้พามาสู่ขอสาว ไอ้เขาก็มาด้วยใจที่ตื่นเต้น แต่พอมาแล้วมารู้ว่าลูกคนที่ลูกชายให้มาขอมีคู่หมั้นก็เป็นหนักใจ เพราะไม่รู้ว่าจะพูดยังไง อยากมีสะใภ้รองก็อยากมี แต่เหมือนว่าว่าที่พ่อตาของลูกชายจะไม่ยอมยกให้เนี่ยสิ แถมยังบอกปฏิเสธเป็นกลายๆ ด้วยในคำพูด ถึงแม้จะไม่ได้พูดตรงๆ ก็ตาม แต่ก็พอเข้าใจว่าอีกฝ่ายนั้นไม่ยกลูกสาวให้ “ไอ้เลว พ่อว่าเรากลับกันดีไหม” ศิวดลบอกลูกชาย “ไม่กลับครับ จนกว่าผมจะได้คำตอบ ผมขอคุยกับแต
เตวิชมาฝากท้องที่บ้านของคู่หมั้นสาวแต่เช้า ส่วนคู่หมั้นสาวยังนอนไม่ตื่น เขาก็ไม่ได้เร่งรีบอะไร วันนี้เป็นวันหยุด เขามีเวลาให้แตงไทยทั้งวัน พอทานมื้อเช้าอิ่มก็นั่งพูดคุยกับเจ้าบ้าน ส่วนเพื่อนรักอย่างสิงห์พอทานมื้อเช้าอิ่มก็ขอตัวกลับขึ้นไปนอนต่อ “คุณลุง ถ้าผมจะแต่งงานกับแตง คุณลุงจะว่าอะไรไหมครับ ผมเห็นว่าเราหมั้นกันมานานแล้ว และผมก็ปรึกษากับพ่อและแม่แล้วครับ ท่านทั้งสองก็เห็นด้วยว่าผมกับน้องแตงถึงเวลาต้องแต่งงานกันแล้ว” เตวิชเอ่ยปรึกษาว่าที่พ่อตาตัวเองในอนาคต “ดีสิ ลุงเองก็อยากอุ้มหลาน แต่ทั้งหมดทั้งมวลก็ขึ้นอยู่กับไอ้แตงของอาว่ามันพร้อมไหม แถมมันเพิ่งอายุสิบเก้าเองนะโป้ง มันเรียนจบแค่ช่างยนต์ไม่ได้จบสูงอะไรด้วย นี่ลุงก็อยากให้ไปเรียนต่อที่ฮ่องกง แต่มันไม่อยากไป” ทองแท้เอ่ย “เรื่องนั้นผมไม่ได้สนใจอะไรครับคุณลุง พ่อกับแม่ก็ด้วย ผมรักน้อง ผมพร้อมจะดูแลน้องแล้วครับคุณลุง” เตวิชเอ่ยอย่างจริงจัง “ลุงดีใจที่โป้งเอ็นดูน้อง แต่อย่างที่ลุงบอกนั่นแหละ ทั้งหมดทั้งมวลก็ขึ้นอยู่กับเจ้าตัวเขา ถ้าเขาพร้อม ลุงก็ไม่ว่าอะไรถ้าจะแต่งงานกันในปีนี้ เพราะลุงเองก็อยากอุ้มหลานเหมือ
“ขอบคุณฮะที่ชมแตง และปล่อยแตงได้แล้วค่ะ แตงจะกลับบ้าน”“ก็บอกแล้วไงจะไปส่ง ฉันจะกลับกับเธอด้วย” เขาบอกย้ำถึงความต้องการของตนเอง“อย่าเลยฮะ เจ้านายไปส่งลูกน้องมันดูไม่เหมาะ อีกอย่างคุณเลวไม่ควรมาวุ่นวายกับแตงอีก เรื่องเมื่อคืนแตงจะถือว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกันนะฮะ” เธอบอกเขาทั้งๆ ที่รู้ดีว่าตัวเอ
“อ่า...ฉันต้องได้เธอตอนนี้แตง อ่า...ให้ตายเถอะ ไม่ไหวแล้ว” แตงไทยไม่เข้าใจว่าคนเหนือร่างทำไมถึงเป็นแบบนี้ ปกติเขาไม่สนใจเด็กพนักงานของตัวเอง ไม่เคยข้องเกี่ยว เพราะมีพนักงานบัญชีและพนักงานต้อนรับลูกค้าสวยๆ ทั้งนั้น แต่ลภัชดนย์ก็ไม่เคยข้องเกี่ยวกับพี่สวยๆ พวกนั้น แล้วทำไมตอนนี้ถึงมาทำแบบนี้กับ
ตั้งแต่พี่ชายและน้องชายคนเล็กแต่งงานมีครอบครัว เขาก็เป็นชายโสดคนเดียวในบ้าน ส่วนพ่อของเขาไม่ถือว่าโสด เพราะมีลูกชายโทนสามคน เขาเองไม่มีลูกมีเมียให้คอยห่วงให้คอยคิดถึง และเขาไม่เคยคิดจะมีชีวิตแบบหฤทย์กับดิฐาแน่นอน ทุกครั้งที่กลับบ้านรวมตัวกันครบ เขาขัดเคืองตาทุกครั้งกับพวกมีความรัก เห็นแล้วเคืองตาไป
ลภัชดนย์มองร่างเล็กเพรียวระหงที่เดินผ่านหน้าตัวเองไปเมื่อครู่ด้วยความตกตะลึง ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองว่านั่นคือเด็กแตงไทยที่ใส่ชุดหมีเปื้อนน้ำมันในอู่ของตนเอง เขามองตามร่างเล็กในชุดเอี๊ยมยีนส์ขาสั้น แต่งหน้าเบาๆ เหมาะกับหน้าและผิวของเธอจนลับสายตาถึงหันกลับมาสนใจหญิงสาวทรวงโตที่ตนเองหิ้วมาจากหน้าร้าน







