โหด 9

“อ่ะ...อื้อ” สาวน้อยเบิกตากว้างตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น มันคือจูบแรก เขากำลังบังคับจูบเธอ ณปภัชดิ้นขัดขืนทุบตีอกแกร่งต่อต้าน แต่เขาก็กอดรัดเธอแน่นพร้อมกับรั้งท้ายทอยเธอให้แหงนเงยขึ้นให้รองรับปากหนาที่บดขยี้เอาแต่ใจกับปากของเธอ

       ปากน้อยที่เม้มแน่นถูกความชำนาญของเขาล่อลวงขบเม้มริมฝีปากบนของสาวน้อยจนต้องเผลอเปิดปากและจังหวะนั้นเองเขาก็ดุนดันปลายลิ้นสากเข้าไปในโพรงปากน้อย ความนุ่มนิ่มและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสาวน้อยที่ได้ขึ้นชื่อว่า ‘แม่เลี้ยง’ กำลังทำให้เขาเตลิดไปไกลจนกู่ไม่กลับในตอนนี้ หฤทย์ยกอุ้มร่างเล็กที่ดิ้นขัดขืนขึ้นนั่งบนโต๊ะด้านหลัง

       “อ่ะ...อื้อ” ยิ่งได้สอดเรียวลิ้นเข้ามาในโพรงปากเล็ก หฤทย์ก็ยิ่งหยุดตัวเองไม่ได้ หักห้ามความต้องการตัวเองที่เกิดขึ้นกับแม่เลี้ยงตัวน้อยของตัวเองไม่ได้ เรียวลิ้นสากไล่ต้อนเรียวลิ้นเล็กจนจนมุม ก่อนจะตวัดรั้งลิ้นเธอแล้วดูดคลึงควานกลืนความหวาน

       “อ่า...อื้อ” เธอพยายามดิ้นเร่าต่อต้านขัดขืน แรงที่เคยมีตอนนี้มันไม่มี ร่างน้อยของสาวน้อยวัยสิบเก้าปีอ่อนระทวยรวยแรงไปกับรสจูบดิบเถื่อน เธอได้แต่หอบหายใจและพยายามบิดเบือนเบี่ยงหน้าหลบหนีปากร้ายกาจของคนป่าเถื่อน แต่ยิ่งพยายามเขาก็ยิ่งรั้งท้ายทอยเธอแน่นไม่ยอมให้ขยับบิดหน้าหนีปากหนาของเขา

       “อ่า...หวานเป็นบ้า ให้ตายสิอีบ้า! อื้ม...” เขาถอนจูบออกมาพึมพำมองจ้องปากชมพูระเรื่อของณปภัชที่บวมเจ่อขึ้นเพราะฝีมือตัวเอง สีของมันน่าดูดเม้ม และแน่นอนเขาไม่ได้หยุด เขากระแทกปากลงไปจูบเธออีกครั้งเมื่อให้เธอได้หอบหายใจเข้าเต็มปอดแล้ว

       “อ่ะ...อื้อ” เสียงครางอู้อี้จากปากที่บดขยี้กันดังลอดออกมาอีกครั้ง และแน่นอนว่าคนที่เพิ่งเคยมีจูบแรกนั้นตั้งรับไม่ไหว ณปภัชพยายามแล้วพยายามจะหลุดจากความน่าอายนี้แล้ว แต่ก็ไม่รอดเมื่อเขานั้นแรงเยอะ

       ‘จูบแรกเหรอ?’ นี่คือเสียงที่ดังขึ้นในใจของคนเถื่อน ยิ่งได้ครอบครองปากจิ้มลิ้มแสนหวานยิ่งแน่ใจว่านี่คือจูบแรกของเจ้าหล่อน แล้วเรื่องระหว่างพ่อของเขากับเด็กนี่ล่ะ มันคืออะไรกัน ทั้งสองเป็นสามีภรรยากันงั้นเหรอ เป็นแน่เหรอ

       “อื้อ...เหมือนว่าจะจูบไม่เป็นด้วยซ้ำ ไม่รู้หลอกพ่อกูได้ยังไง” เมื่อแน่ใจว่าคนตัวเล็กไม่เคยจูบใครมาก่อนก็ผละตัวถอยห่างทันทีราวกับว่าเธอเป็นของร้อนก็มิปาน ทั้งๆ ที่ตอนนี้เลือดในอกนั้นร้อนรุ่มเหลือเกินและหัวใจก็เต้นแรงเมื่อได้มองจ้องปากบวมเจ่อเพราะจูบของตนเอง

       ฮือ!

       ไม่มีเสียงตอบกลับมีเพียงเสียงหอบหายใจของสาวน้อยที่ตอนนี้ดูไร้เดียงสาเหลือเกิน หฤทย์มองคนที่อ่อนปลวกเปียกเพราะจูบของตนแล้วอดขำเยาะเย้ยไม่ได้

       เฮอะๆๆ

       “อ่อนว่ะ! มารยาสินะ แบบนี้สินะ พ่อกูถึงได้หลงมึง” แล้วเขาก็เดินเช็ดปากตัวเองออกไปจากห้องทานอาหารทันที ส่วนณปภัชเมื่อเหลือตัวคนเดียวก็ยกมือขึ้นเช็ดถูปากตัวเองแรงๆ ด้วยความเจ็บปวดและเสียใจ ภาพที่เขาเดินออกไปคือภาพที่เขาเช็ดถูปากตัวเองอย่างรังเกียจปากของเธอที่แนบถูกับปากของเขา เมื่อเขารังเกียจเธอ เธอก็รังเกียจเขาเช่นกัน

       “คนสารเลว!” เธอได้แต่ด่าว่าเขาลับหลังแล้วก็หันมาสนใจเก็บโต๊ะอาหารต่อ ชีวิตของณปภัชไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่าการได้มาเจอหฤทย์แล้ว เธอไม่น่าตกปากรับคำทำสัญญากับคุณท่านเลย ไม่น่าเลย ไม่น่าตัดสินใจพลาดแบบนี้เลย ในเมื่อตัดสินใจมาที่นี่แล้วก็ได้แต่กัดฟันฝืนทนอยู่ต่อให้ครบสามเดือนตามสัญญา และหลังจากนั้นเธอจะมีชีวิตที่เป็นอิสระจริงเหรอ?

       “อึก! ห้ามร้องนะยัยไอซ์ ห้ามร้อง แกไม่ใช่คนอ่อนแอ” เธอสูดลมหายใจเข้าปอดตัวเองแรงๆ เมื่อก้อนสะอื้นตีตื้นมาจุกที่ลำคอจนมีเสียงสะอื้นหลุดออกมา เธอรีบแหงนเงยมองบนเพื่อไม่ให้น้ำตาที่เอ่อล้นดวงตาไหลอาบสองแก้มตัวเองพร้อมมือน้อยยกเช็ดน้ำตาที่จะไหลทิ้ง

       “สู้นะไอซ์ แค่สามเดือนเท่านั้นที่เราต้องทนอยู่กับไอ้คนหน้าโหดใจโหดต่ำทรามพรรค์นั้น” เธอบอกตัวเองแล้วเช็ดน้ำมูกที่ไหลออกมาพร้อมน้ำตาที่กำลังอาบล้นดวงตาตัวเองออกมาทั้งๆ ที่พยายามแล้ว แต่สุดท้ายก็ปล่อยเสียงร้องไห้โฮออกมาอยู่ดี

       ฮือๆๆๆ

       เธอเก็บโต๊ะอาหารไปด้วยร้องไห้ไปด้วย ยกมือเช็ดน้ำตาไปด้วย วันนี้วันเดียวเท่านั้นที่เธอจะร้องไห้ ได้แต่บอกตัวเองในใจแม้ว่าอนาคตวันข้างหน้าจะร้องไห้เหมือนตอนนี้อีกก็ได้

       ฮือๆๆ