โหด 3

​“ไม่รู้สิ มึงรอเป็นคุณอาได้เลยไอ้ดี แล้วเนี่ยไม่ไปทำงานเหรอ?”

​“ไม่ครับ วันนี้ผมว่าจะไปหาพี่เลวที่อู่สักหน่อย เห็นว่าเมื่อคืนไปกินเหล้าเมาที่ผับชกต่อยกับคนในผับจนหัวแตก” แม้ไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อถึงบอกให้ตัวเองเตรียมตัวเป็นคุณอาก็เถอะ แต่เขาก็ไม่ได้ถามต่อ

​“อ้อ...เมื่อคืนออกไปประกันตัวมันน่ะสิ”

​“ครับ สร้างแต่เรื่อง เที่ยวโรงพักแทบวันเว้นวัน”

​“เฮ้อ! พี่ของลูกแต่ละคนเนี่ยสมชื่อจริงๆ เลย มีแต่ดีเนี่ยแหละค่อยเป็นที่น่าภูมิใจให้พ่อหน่อย ไปเถอะ มันเย็บกี่เข็มล่ะรอบนี้”

​“แปดเข็มครับ”

​“อือ...ไปเถอะ ไปดูมันเถอะ แล้วเนี่ยกินข้าวรึยัง”

​“ไปกินที่อู่พี่เลวได้ครับ”

​“อือ...ขับรถดีๆ ล่ะลูกดีของพ่อ ดีสมชื่อจริงๆ เลยไอ้คนนี้”

​หึหึ

​เขาทำเพียงยกยิ้มขำในลำคอกับคำพูดของพ่อแล้วเดินจากไปไม่พูดตอบความท่านอีก

จังหวัดสุโขทัย

ณ ไร่ส้มหฤทย์ที่เปลี่ยนชื่อไร่มาเป็นชื่อของเจ้าของคนปัจจุบัน เขาสั่งให้คนงานไปจัดห้องพักแม่เลี้ยงที่มาฝึกงานกับตนเองด้วย แน่นอนบ้านหลังใหญ่เขาไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายด้วย เขาชอบอยู่คนเดียว สั่งไอ้จ้อนคนสนิทที่วิ่งมารับให้พาณปภัชไปยังห้องพักคนงานที่อยู่ห่างจากบ้านของตัวเองไปเดินไปร้อยเมตรถึง ส่วนไอ้จ้อนก็รีบหิ้วกระเป๋าของหญิงสาวแล้วพาไปทันทีโดยไม่ถามนายหนุ่มด้วยกลัวจะโดนเตะอัดเข้ามุม เพราะสีหน้าของนายมันแสดงออกชัดเจนว่าพร้อมจะเตะทุกคนที่ถาม

“เชิญครับคุณ...”

“ไอซ์ค่ะพี่ เรียกฉันว่าไอซ์ก็ได้ค่ะ” เมื่อเห็นคนที่เดินนำตัวเองนั้นหยุดนิ่งไป จึงเอ่ยแนะนำบอกชื่อเล่นตัวเองกับชายหนุ่มร่างอ้วนที่ดูเหมือนจะอายุมากกว่าตัวเอง

“อ้อ...ครับคุณไอซ์ ว่าแต่ทำไมมากับนายได้ล่ะครับ” จ้อนชวนคุยและถามขณะเดินไปยังห้องแถวที่เป็นที่พักของคนงานของไร่ส้ม ที่พักฟรี ข้าวฟรี ใครๆ ก็รักเจ้าของไร่ส้มหฤทย์ นายของมันไม่เคยเอาเปรียบลูกน้องมีแต่ให้ ใครขัดสนค่าเทอมลูกหรือเจ็บป่วยออกให้ฟรีตลอด สวัสดิการดีใครๆ จึงรักเคารพหฤทย์

“คือ...” จะให้ตอบยังไงดีล่ะว่าเธอมากับเขาในฐานะแม่เลี้ยง และเป็นแม่เลี้ยงที่ยังเด็กด้วย เด็กจนเป็นลูกสาวของเขาก็ยังได้

“ไม่เป็นไรครับ ถึงห้องแล้ว ทำความสะอาดเองได้นะครับ”

เมื่อเดินมาถึงห้องแถวที่เป็นโซนของคนงานผู้หญิง ไอ้จ้อนก็ล้วงกุญแจในกระเป๋ากางเกงออกมาเปิดไขห้องพักที่เป็นห้องว่างให้ณปภัชดูในห้องทันที ห้องพักที่พามาเป็นห้องพักของคนงานหญิงที่ยังโสดยังไม่มีครอบครัว มีห้องน้ำในตัวสะดวกสบายต่างจากห้องพักของชายที่เป็นห้องน้ำรวมที่อยู่ห่างจากตรงนี้ไปห้าร้อยเมตร

“ทำได้ค่ะ ขอบคุณนะคะพี่จ้อน”

“ไม่เป็นไรครับ ด้วยความยินดี งั้นพี่ไม่กวนแล้วนะครับ ทำความสะอาดห้องได้เลยครับ” จ้อนเอ่ย

“ค่ะพี่ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ แค่นี้สำหรับไอซ์ก็ดีมากแล้ว” ณปภัชเดินเข้าไปในห้องเพื่อเดินสำรวจพร้อมกับจ้อนเดินจากไป เธอมองเตียงเล็กขนาดสามฟุตครึ่งและโต๊ะเครื่องแป้งขนาดเล็กที่มุมห้อง และเดินไปยังตู้เสื้อผ้าขนาดเล็กกับเดินไปส่องดูห้องน้ำ แม้จะเล็กแคบ แต่มันก็สะดวกสบายสำหรับอยู่คนเดียวแบบเธอ

“ทำไมเราต้องมาอยู่ตรงนี้ด้วยนะไอซ์” เธอพึมพำกับตัวเองพร้อมกับเดินไปนั่งลงบนเตียงนอนแข็งๆ แต่มันก็พอนอนได้ ใช่ว่าไม่เคยลำบาก ก่อนหน้านี้แทบจะไม่มีที่ซุกหัวนอน แต่โชคดีที่คุณท่าน เจ้านายเก่าของพ่อให้ความช่วยเหลือ แต่ก็มีสัญญาที่บอกใครไม่ได้ และสัญญาที่ว่านั้นก็ผลักดันให้เธอมาอยู่ที่นี่ในสภาพนี้

เฮ้อ!

เธอถอนหายใจแล้วลุกขึ้นเดินไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าที่จ้อนวางไว้ที่หน้าประตูมาเปิดออกแล้วจัดเสื้อผ้าเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าขนาดเล็ก เธอมีเวลาสามเดือนที่ไร่ส้มหฤทย์ เธอไม่รู้หรอกว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น เพราะตอนตัดสินใจลงนามในสัญญากับคุณท่านนั้น เธอก็ตัดสินใจดีแล้ว เพียงเพราะเห็นรูปถ่ายใบเดียวของหฤทย์