LOGIN“ไม่รู้สิ มึงรอเป็นคุณอาได้เลยไอ้ดี แล้วเนี่ยไม่ไปทำงานเหรอ?”
“ไม่ครับ วันนี้ผมว่าจะไปหาพี่เลวที่อู่สักหน่อย เห็นว่าเมื่อคืนไปกินเหล้าเมาที่ผับชกต่อยกับคนในผับจนหัวแตก” แม้ไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อถึงบอกให้ตัวเองเตรียมตัวเป็นคุณอาก็เถอะ แต่เขาก็ไม่ได้ถามต่อ “อ้อ...เมื่อคืนออกไปประกันตัวมันน่ะสิ” “ครับ สร้างแต่เรื่อง เที่ยวโรงพักแทบวันเว้นวัน” “เฮ้อ! พี่ของลูกแต่ละคนเนี่ยสมชื่อจริงๆ เลย มีแต่ดีเนี่ยแหละค่อยเป็นที่น่าภูมิใจให้พ่อหน่อย ไปเถอะ มันเย็บกี่เข็มล่ะรอบนี้” “แปดเข็มครับ” “อือ...ไปเถอะ ไปดูมันเถอะ แล้วเนี่ยกินข้าวรึยัง” “ไปกินที่อู่พี่เลวได้ครับ” “อือ...ขับรถดีๆ ล่ะลูกดีของพ่อ ดีสมชื่อจริงๆ เลยไอ้คนนี้” หึหึ เขาทำเพียงยกยิ้มขำในลำคอกับคำพูดของพ่อแล้วเดินจากไปไม่พูดตอบความท่านอีก จังหวัดสุโขทัย ณ ไร่ส้มหฤทย์ที่เปลี่ยนชื่อไร่มาเป็นชื่อของเจ้าของคนปัจจุบัน เขาสั่งให้คนงานไปจัดห้องพักแม่เลี้ยงที่มาฝึกงานกับตนเองด้วย แน่นอนบ้านหลังใหญ่เขาไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายด้วย เขาชอบอยู่คนเดียว สั่งไอ้จ้อนคนสนิทที่วิ่งมารับให้พาณปภัชไปยังห้องพักคนงานที่อยู่ห่างจากบ้านของตัวเองไปเดินไปร้อยเมตรถึง ส่วนไอ้จ้อนก็รีบหิ้วกระเป๋าของหญิงสาวแล้วพาไปทันทีโดยไม่ถามนายหนุ่มด้วยกลัวจะโดนเตะอัดเข้ามุม เพราะสีหน้าของนายมันแสดงออกชัดเจนว่าพร้อมจะเตะทุกคนที่ถาม “เชิญครับคุณ...” “ไอซ์ค่ะพี่ เรียกฉันว่าไอซ์ก็ได้ค่ะ” เมื่อเห็นคนที่เดินนำตัวเองนั้นหยุดนิ่งไป จึงเอ่ยแนะนำบอกชื่อเล่นตัวเองกับชายหนุ่มร่างอ้วนที่ดูเหมือนจะอายุมากกว่าตัวเอง “อ้อ...ครับคุณไอซ์ ว่าแต่ทำไมมากับนายได้ล่ะครับ” จ้อนชวนคุยและถามขณะเดินไปยังห้องแถวที่เป็นที่พักของคนงานของไร่ส้ม ที่พักฟรี ข้าวฟรี ใครๆ ก็รักเจ้าของไร่ส้มหฤทย์ นายของมันไม่เคยเอาเปรียบลูกน้องมีแต่ให้ ใครขัดสนค่าเทอมลูกหรือเจ็บป่วยออกให้ฟรีตลอด สวัสดิการดีใครๆ จึงรักเคารพหฤทย์ “คือ...” จะให้ตอบยังไงดีล่ะว่าเธอมากับเขาในฐานะแม่เลี้ยง และเป็นแม่เลี้ยงที่ยังเด็กด้วย เด็กจนเป็นลูกสาวของเขาก็ยังได้ “ไม่เป็นไรครับ ถึงห้องแล้ว ทำความสะอาดเองได้นะครับ” เมื่อเดินมาถึงห้องแถวที่เป็นโซนของคนงานผู้หญิง ไอ้จ้อนก็ล้วงกุญแจในกระเป๋ากางเกงออกมาเปิดไขห้องพักที่เป็นห้องว่างให้ณปภัชดูในห้องทันที ห้องพักที่พามาเป็นห้องพักของคนงานหญิงที่ยังโสดยังไม่มีครอบครัว มีห้องน้ำในตัวสะดวกสบายต่างจากห้องพักของชายที่เป็นห้องน้ำรวมที่อยู่ห่างจากตรงนี้ไปห้าร้อยเมตร “ทำได้ค่ะ ขอบคุณนะคะพี่จ้อน” “ไม่เป็นไรครับ ด้วยความยินดี งั้นพี่ไม่กวนแล้วนะครับ ทำความสะอาดห้องได้เลยครับ” จ้อนเอ่ย “ค่ะพี่ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ แค่นี้สำหรับไอซ์ก็ดีมากแล้ว” ณปภัชเดินเข้าไปในห้องเพื่อเดินสำรวจพร้อมกับจ้อนเดินจากไป เธอมองเตียงเล็กขนาดสามฟุตครึ่งและโต๊ะเครื่องแป้งขนาดเล็กที่มุมห้อง และเดินไปยังตู้เสื้อผ้าขนาดเล็กกับเดินไปส่องดูห้องน้ำ แม้จะเล็กแคบ แต่มันก็สะดวกสบายสำหรับอยู่คนเดียวแบบเธอ “ทำไมเราต้องมาอยู่ตรงนี้ด้วยนะไอซ์” เธอพึมพำกับตัวเองพร้อมกับเดินไปนั่งลงบนเตียงนอนแข็งๆ แต่มันก็พอนอนได้ ใช่ว่าไม่เคยลำบาก ก่อนหน้านี้แทบจะไม่มีที่ซุกหัวนอน แต่โชคดีที่คุณท่าน เจ้านายเก่าของพ่อให้ความช่วยเหลือ แต่ก็มีสัญญาที่บอกใครไม่ได้ และสัญญาที่ว่านั้นก็ผลักดันให้เธอมาอยู่ที่นี่ในสภาพนี้ เฮ้อ! เธอถอนหายใจแล้วลุกขึ้นเดินไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าที่จ้อนวางไว้ที่หน้าประตูมาเปิดออกแล้วจัดเสื้อผ้าเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าขนาดเล็ก เธอมีเวลาสามเดือนที่ไร่ส้มหฤทย์ เธอไม่รู้หรอกว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น เพราะตอนตัดสินใจลงนามในสัญญากับคุณท่านนั้น เธอก็ตัดสินใจดีแล้ว เพียงเพราะเห็นรูปถ่ายใบเดียวของหฤทย์ร่างอุ้ยอ้ายอวบอิ่มนอนหนุนตักสามีที่กำลังปอกส้มให้ตัวเองทาน วันนี้เธอและเขามาปิกนิกกันที่ท้ายไร่ส้ม อีกสามเดือนเจ้าตัวเล็กก็จะคลอดแล้ว ณปภัชเริ่มเดินเหินไม่สะดวก เท้าบวมจนต้องแช่น้ำอุ่นทุกวันก่อนนอนโดยมีคนตัวโตนวดให้ด้วย “ขอบคุณนะคะที่ให้โอกาสป้าสายใจ ถึงป้าเขาจะใจร้ายขายหนูให้เจ้าหนี้ แต่ป้าก็เลี้ยงไอซ์มาตั้งแต่เด็ก เพราะพ่อแม่ของไอซ์จากไปตั้งแต่ไอซ์อายุเก้าขวบ” เธอที่นอนบนเสื่อหนุนตักหนาของสามีก็อ้าปากรับเนื้อส้มที่สามีปอกป้อนให้ตัวเองเคี้ยวตุ้ยๆ เมื่อพูดจบ “ท่านเคยผิดพลาด แต่ตอนนี้ท่านกลับตัวแล้ว และตอนนี้ก็มาช่วยงานที่ไร่ของเราแล้ว อย่าคิดมากเลย ป้าสายใจมาอยู่ด้วยดีเสียอีก หนูจะได้มีคนช่วยเลี้ยงเจ้าตัวเล็ก” เขาก้มลงจูบปากอ่อนนุ่มของคนที่เคี้ยวส้มแล้วผละออกมาเอ่ยต่อ “เราจะไม่ดูเพศของลูกจริงๆ เหรอคะ” เธอถามสามี “ไม่ล่ะ รอลุ้นดีกว่าตื่นเต้นดี เพราะจะชายจะหญิง เขาก็เป็นลูกของเรา เย็นนี้พ่อกับไอ้เลว ไอ้ดีจะมาที่บ้านนะ เห็นว่าจะมาค้างสองสามวัน” “ดีเลยค่ะ หนูคิดถึงคุณพ่อ” “หืม! ตอนนี้หนูเป็นเมียฉันไม่ใช่เมียพ่อนะ” “ก็แค่คิดถึงไม่ได้คิดอะไร
“นอนกันเถอะ ฉันง่วงมากเด็กดี ตื่นแล้วค่อยกลับกรุงเทพกัน เราไปถึงกรุงเทพแล้วพรุ่งนี้ก็ไปจดทะเบียนสมรสกัน แล้วงานแต่งงานอยากจัดที่กรุงเทพหรือที่สวนส้มของเราทูนหัว” เขาเอ่ยถามความเห็นซุกหน้ากับหัวไหล่เล็กของสาวเจ้าอย่างออดอ้อน คนบอกไม่หวาน ไม่เคยมีความรัก แต่พอเอาเข้าจริงๆ แล้วหฤทย์ก็อ่อนโยนเป็นเมื่อยอมลดศักดิ์ศรีความเย่อหยิ่งของตัวเองทิ้งอย่างที่ลุงชมบอก ตอนนี้เขามีความสุขมาก ตอนขึ้นมานั้นเขากลัวมาก กลัวว่าจะไม่ได้รับการให้อภัย กลัวว่าณปภัชจะไล่อีกครั้ง “ไอซ์อยากจัดงานเลี้ยงเล็กๆ พอค่ะงานแต่งเรา จัดที่สวนส้มให้ลุงๆ ป้าๆ พี่ๆ คนงานที่สวนมาสนุกด้วย” “อือ...งั้นตามนั้น ตอนนี้ไม่ไหวแล้ว รู้ไหมนั่งอยู่หน้าตึกทั้งคืนเลยนะ ตบยุงจนเมื่อยมือ ดีหน่อยที่ลุงยามใจดีนั่งเป็นเพื่อนฉัน” เขาบอกเธอ “ต่อไปนี้เราจะไม่แยกจากกันใช่ไหมคะ” สาวน้อยถามและต้องการคำยืนยันจากคนตัวโต “แน่นอน มีไอซ์ที่ไหนมีไอ้โหดคนนี้ที่นั่น ไปปิดไฟก่อนนะ นอนกันเถอะ คืนนี้ขอนอนกอดนะทูนหัว คิดถึงมากไม่ได้กอดไม่ได้หอมสองเดือนกว่า รักนะเด็กน้อยของฉัน อือ...ชื่นใจ” ก่อนจะลุกไปปิดไฟก็หอมแก้มนุ่มนิ่มแรงๆ แล้วก็เ
“อ่า...เจ็บนะไอซ์ เธอโกรธเกลียดฉันจนไม่มีแม้แต่โอกาสเหรอไอซ์” คนถูกตบหน้าหลังจากสารภาพรักก็ปล่อยมือเล็กมาลูบไล้แก้มสากข้างที่โดนตบจนชา “จะ...เจ็บเหรอคะ” เธอถามเขาเสียงแผ่ว “เจ็บสิ แต่ฉันไม่โกรธหรอกนะ ตบอีกก็ได้” แล้วเขาก็คว้าจับมือเล็กมาบังคับให้ตบหน้าตัวเองอีก แต่เธอดึงมือกลับ “ทำบ้าอะไรของคุณโหด ที่ตบเมื่อกี้แค่อยากพิสูจน์ว่าไม่ได้ฝันเท่านั้นเองค่ะ ไอซ์ไม่ได้ฝันใช่ไหมคะ คุณรักไอซ์จริงๆ เหรอคะ?” เธอยังคงไม่อยากเชื่อว่ามันคือความจริง “ใช่ ฉันรักเธอ รักจนต้องมาที่นี่ รักจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ และรู้ไหมสองเดือนฉันทรมานแค่ไหน ฉันแพ้ท้องแทนเธอนะไอซ์ กินข้าวกินปลาไม่ได้เลย และหนักสุดฉันนอนก็ไม่หลับเพราะคิดถึงเธอ แล้วเธอล่ะ รักฉันบ้างได้ไหม อย่าเพิ่งตอบนะให้เวลาฉันทำใจก่อน เพราะฉันรู้คำตอบดีว่าเธอไม่รักฉันแน่นอน เพราะฉันมันคนเลว คนที่ฆ่าผลาญพรหมจรรย์เธอ ฉันมันเลวอย่างไม่น่าให้อภัย ฉัน...” แล้วปากหนาก็ถูกมือเล็กยกมาปิดปากไม่ให้พูดต่อ “ไม่ต้องพูดแล้วค่ะ ไอซ์เองก็ไม่ได้มีความสุข ไอซ์รักผู้ชายใจร้ายอย่างคุณโหดค่ะ รักตั้งแต่แรกเห็นรูปถ่ายที่คุณท่านยื่นข้อเสนอให้
“ครับ ผมรักไอซ์ ที่ผ่านมาผมมันไม่ดี แต่เรื่องนี้ผมขอพูดกับไอซ์เองได้ไหม และคุณช่วยผมได้ไหม คุณคงไม่อยากให้ไอซ์ลำบากอุ้มท้องคนเดียวหรอกใช่ไหมครับ” “ฉันจะเชื่อคุณ เพราะฉันสงสารน้องไอซ์ ถึงน้องไอซ์จะบอกว่าเกลียดพ่อของลูก แต่ฉันก็ดูออกว่ารักคุณ แล้วจะให้ฉันช่วยอะไร” “พาผมเข้าไปในตึกและพาไปห้องของไอซ์ครับ” “เวลานี้เนี่ยนะ” “ครับ ขอร้องล่ะคุณ ช่วยผมเถอะ ผมไม่อยากเสียเวลาอีกแล้ว ผมอยากจะคุยกับไอซ์ให้รู้เรื่อง และผมอยากขอโทษและบอกรักเธอด้วย” “ดี! ถ้าคุณทำให้น้องไอซ์เสียใจ ฉันจะเอาปังตอที่ห้องมาสับหน้าคุณ” “ไม่แน่นอน ผมไม่ทำให้เธอเสียใจแน่นอนครับ” “งั้นก็ได้ ฉันอยากเห็นน้องสาวฉันมีความสุข ถึงแม้จะเพิ่งรู้จักกัน แต่ฉันก็เอ็นดูน้องไอซ์เหมือนน้องสาวตัวเอง” แล้วเพ็ญนภาก็ยอมให้ความช่วยเหลือพ่อหนุ่มหน้าโหด ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำให้เจ้าของห้องงัวเงียตื่นขึ้นมาในความมืดแล้วคว้าหาโทรศัพท์ที่วางไว้โต๊ะข้างหัวเตียงมากดหน้าจอดูเวลา “จะตีสี่แล้ว พี่เค้กเหรอ” เธอพึมพำแล้ววางโทรศัพท์ไว้ที่เดิมแล้วลุกขึ้นเดินไปยังประตูห้
“ลูกจ๋าว่าพ่อเขาจะรักแม่ไหมจ๊ะ” เธอลูบท้องตัวเองไปมาพร้อมถามเจ้าตัวเล็กในท้องตัวเอง แม้รู้ดีว่าหนูน้อยนั้นตอบตัวเองไม่ได้ “แม่...คิดถึงพ่อหนูมากรู้ไหม ตอนอยู่ข้างล่างเมื่อกี้ใจแม่เต้นแรงมาก และดีใจมากที่ได้เจอหน้าพ่อของลูก แต่แม่ก็ต้องเก็บซ่อนความรู้สึกดีใจตัวเองไว้เพราะแม่กลัว พ่อของหนูทำให้แม่กลัว แต่แม่ก็ยังรักความน่ากลัวและความใจร้ายของเขา” เธอพึมพำกับลูกน้อยแล้วลุกขึ้นสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ เดินไปห้องน้ำเพื่อจะอาบน้ำนอน พรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดอีกหนึ่งวัน ทั้งๆ ที่ในใจคิดถึงคนที่ตัวเองตบหน้าอยู่ข้างล่าง แต่ก็หักห้ามใจตัวเองไม่ให้ใจอ่อนกับคนใจร้ายอย่างหฤทย์ ด้านหฤทย์เมื่อณปภัชไม่สนใจตัวเอง เขาก็นั่งที่เชิงบันไดหน้าตึกทางเข้ารอผู้หญิงคนที่ไปกับเธอกลับมา ซึ่งไม่รู้ว่าจะกลับมาตอนไหน เขานั่งเท้าคางหลับอยู่ตรงนั้นโดยไม่สนใจผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาและผู้รักษาความปลอดภัยของตึกก็เดินมาไล่เขา แต่พอรู้ว่าทำไมเขาถึงนั่งที่นี่ ลุงคนนั้นก็มานั่งอยู่คุยเป็นเพื่อนเขา “ขอบคุณนะครับลุง ตอนนี้ก็ตีสามแล้ว ผมว่าเธอคงไม่กลับมาแล้วแหละ” เขาบอกลุงที่มานั่งคุยเป็นเพื่อนตัวเอง “แล้วจะ
“ถ้าเธอไม่ท้อง ฉันก็จะทำแบบนั้น แต่ตอนนี้เธอมีลูกของฉันอยู่ในท้อง แล้วจะให้ฉันปล่อยเธอพาลูกฉันมาลำบากข้างนอกได้ยังไง กลับสุโขทัยด้วยกันเด็กน้อย” ‘อ้อ...ที่มาเพราะรู้ว่าเราท้องสินะ’ เธอพึมพำกับตัวเองในใจแล้วก็รู้สึกปวดร้าวในอกจนต้องหลับตาไล่ความเจ็บปวดและน้ำตาใสๆ ก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ อึก! ฮือ! “เป็นอะไรของเธอเนี่ยไอซ์” หฤทย์ถึงกับไปไม่ถูกเมื่ออยู่ๆ คนตัวเล็กที่ตัวเองบังคับกอดร้องไห้ขึ้นมาเสียดื้อๆ เขาดันเธอออกห่างพร้อมก้มหน้าลงมองหน้าที่อาบนองน้ำตาของณปภัชแล้วใช้มือหนาเชยคางมนให้แหงนเงยขึ้นแล้วอีกมือก็ยกขึ้นมาปาดป้ายเช็ดน้ำตาออกให้อย่างอ่อนโยน สิ่งที่คนพาลทำทำให้ณปภัชใจพองโต ความอ่อนโยนน้อยๆ ที่หฤทย์ปฏิบัติกับเธอทำให้ใจดวงน้อยนั้นกลับมามีชีวิตชีวา เธอไม่อยากเชื่อว่าคนที่เช็ดน้ำตาให้ตัวเองตอนนี้คือคนโฉดที่ทำร้ายหัวใจและร่างกายตัวเอง ดวงตากลมโตที่อาบคลอไปด้วยน้ำตาจ้องมองดวงตาดุดันที่จ้องมองหน้าตัวเองอย่างค้นหาคำตอบในดวงตาคู่นั้น “ร้องไห้ทำไม แค่บอกให้กลับด้วยกัน กลับไปอยู่ด้วยกัน เธอเลี้ยงลูกคนเดียวไม่ได้หรอกไอซ์ และลูกต้องมีพ่อ” มือที่เช็ดน้ำตาและ