โหด 2

​“มึงจะทำอะไรได้ ตอนนี้พ่อจดทะเบียนสมรสกับหนูไอซ์ไปแล้ว”

​“ว่าไงนะ! พ่อจดทะเบียนสมรสกับมันไปแล้ว อย่าบอกนะว่าจะแบ่งสมบัติให้มันอีก ผมไม่ยอม! ให้ตายยังไงผมก็ไม่ยอมรับเด็กคราวลูกผมมาเป็นแม่ผมหรอก พ่อไม่อายรึไง”

​“ไม่อาย”

​“แต่ผมอาย!”

​“มึงจะอายอะไรไอ้โหด ขนาดกูพ่อมึงยังไม่อายเลย อ้อ...ไหนๆ ก็มาแล้วก็พาหนูไอซ์ไปฝึกงานที่ไร่ด้วยนะ พ่อฝากเมียพ่อด้วย และเนี่ยคือคำสั่ง มึงห้ามปฏิเสธเข้าใจไหมไอ้โหด” คนแก่เอ่ยมัดมือชกลูกชายตัวดี

​“ฮะ! ทำไมต้องเป็นผม ทำไมไม่ให้ไปทำงานฝึกงานกับไอ้ดี ไอ้เลวล่ะพ่อ”

​“ก็หนูไอซ์อยากทำไร่ ถ้าเรียนรู้งานกับมึงแล้วกูก็จะซื้อที่ให้หนูไอซ์ทำไร่ส้ม”

​“อย่าฝันไปหน่อยเลยพ่อ อย่าคิดว่านั่งเด็กนั่นจะได้ทุกอย่าง ดี...ให้ไปอยู่กับผม ใกล้มือดี ผมจะได้เฝ้าระวังเด็กนั่น”

​“หึหึ...ดูแลแม่เลี้ยงให้ดีล่ะ เอาล่ะ ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว เพราะตอนนี้กูกับหนูไอซ์ก็จดทะเบียนสมรสกันแล้ว มึงคัดค้านไปก็ไม่มีประโยชน์” ศิวดลเอ่ย

​“เดี๋ยวก็หย่ากัน ผมจะทำให้เด็กนั่นทนไม่ได้จนขอหย่าจากพ่อ เพราะทนลูกเลี้ยงอย่างผมไม่ได้” แล้วเขาก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องนั่งเล่นไปทันที

​หึหึ

​“มึงนั่นแหละจะไปไหนไม่รอดไอ้โหด อายุไม่ใช่น้อยๆ ยังพาลเหมือนเด็กอยู่ได้ ไอ้ลูกตัวดี” ศิวดลแค่นขำพึมพำกับตัวเองแล้วยื่นมือไปหยิบแก้วน้ำกลางโต๊ะตรงหน้ามาจิบดื่มอย่างอารมณ์ดี คิดย้อนไปเมื่อครั้งลูกชายทั้งสามของตัวเองเกิดนั้น ชื่อไหนก็ไม่ถูกใจ ไม่ชอบใจคนเป็นภรรยา ภรรยาชอบอ่านนิยายน้ำเน่า และเมื่อตั้งครรภ์นางจึงให้ชื่อเล่นทั้งสามของลูกชายแบบไม่มีใครคาดถึงคือ ‘โหด เลว ดี’ แน่นอนว่าแปลกและแหวกแนวก็ต้องภรรยาของเขา ดีหน่อยที่ชื่อจริงนั้นเขาเป็นคนตั้งให้ หากให้ภรรยาตั้งให้คงพิสดารเหมือนชื่อเล่นตอนนี้ และมันก็ช่างเป็นชื่อเล่นที่บ่งบอกบุคลิกของแต่ละคนจริงๆ นิสัยของทั้งสามก็เหมือนชื่อเล่นนั่นแหละ โดยเฉพาะคนโตเนี่ยคือที่สุดของครอบครัวแล้ว ชอบใช้กำลังและป่าเถื่อนตามฉบับหนุ่มชาวไร่ แต่ใช่ว่างานบริหารหฤทย์จะไม่เก่ง แต่ไม่ชอบใส่สูทนั่งแอร์ ชอบจับจอบเสียม ขับรถไถทำไร่ที่สุโขทัยมากกว่าจะเข้ามาอยู่ในกรุงเทพฯ ที่แสนจะน่าเบื่อและรถก็ติดเต็มไปด้วยมลพิษ

​หฤทย์กลอกตามองบนเมื่อเห็นพ่อกับแม่เลี้ยงโอบกอดร่ำลากัน และพูดคุยกันเหมือนว่าเขาจะพาไปฆ่าทิ้งหมกป่างั้นแหละ เขาขึ้นไปนั่งรอบนรถ รอเท่าไหร่ณปภัช สุขสวรรค์ หรือไอซ์ วัย 19 ปีย่าง 20 ปี สาวน้อยที่เรียนจบแค่มัธยมปลายเพราะฐานะทางครอบครัวนั้นบีบบังคับให้ต้องพักการเรียนก็ไม่มาสักที

​“กอดร่ำลากันพอรึยัง ทำอย่างกับจะพาไปฆ่าทิ้งอย่างงั้นแหละ” เขาตะโกนถามพ่อและณปภัชที่ยังพูดคุยกันไม่จบ

​“มึงไม่มีเมียไม่เข้าใจหรอกไอ้โหด หนูไอซ์ดูแลตัวเองดีๆ นะลูก ถ้ามีอะไรให้ฉันช่วยก็รีบโทรหาเลยนะ ถ้าอยู่ไม่ได้ก็บอกจะให้คนขับรถไปรับ”

​“เว้ย! ทำไร่ ถ้าทนลำบากไม่ได้ก็อย่าเสนอหน้าไปทำไร่เลยว่ะ!” เขาตั้งใจพูดให้ดังให้พ่อกับแม่เลี้ยงได้ยิน ก็เขารำคาญตาเหลือเกินเมื่อเห็นหล่อนโอบกอดร่ำลากับพ่อของเขา

​“ปากมึงเนี่ยนะไอ้โหด ไปเถอะหนูไอซ์ จำไว้...ถ้าหนูทนไม่ไหวบอกฉัน ฉันจะให้คนรถไปรับ อย่าทนเข้าใจไหม”

​“ค่ะ คุณท่าน” เธอยกมือกราบไหว้ท่านด้วยความเคารพ ก่อนจะเดินหิ้วกระเป๋าถือที่มีเสื้อผ้าไม่กี่ชุดของตัวเองเดินไปขึ้นรถที่จอดเทียบรออยู่ข้างๆ

​“ไอ้โหดดูแลแม่เลี้ยงให้ดีล่ะ อย่าให้พ่อรู้ล่ะว่าแกรังแกเมียพ่อ” ศิวดลเอ่ยฝากฝังณปภัชกับลูกชายของตนเอง

​“สบายใจได้ครับ ผมจะทำให้เด็กนี่ร้องไห้มาซบอกพ่อ ไม่สิ ร้องไห้มาขอหย่ากับพ่อเลยล่ะ” เขายกคิ้วส่งให้พ่อแล้วก็เคลื่อนตัวพารถจี๊ปคู่ใจของตัวเองจากไปทันทีเมื่อผู้ร่วมทางขึ้นมานั่งข้างๆ แล้ว

​“เดี๋ยวไม่นานพ่อก็จะได้อุ้มหลานแล้วไอ้โหด” ศิวดลเอ่ยกับตัวเองแล้วหมุนตัวเดินเข้าบ้านโดยมีไม้เท้าพยุงเดิน เขายังแข็งแรงดี แต่ด้วยวัยที่เยอะ ยืนนานเดินนานไม่ได้จึงต้องมีไม้เท้าช่วยพยุง

​“พ่อแน่ใจว่าพี่โหดจะไม่ฆ่าน้องไอซ์หมกสวนส้ม” ดิฐาที่เดินสวนมาเห็นพอดีเอ่ยถามพ่อที่กำลังเดินเข้าบ้าน