chapter 1

บทที่ 01

-°•°•°•°•°•°•°•°•°•

"บี๊บ บี๊บ บี๊บ บี๊บ บี๊บ บี๊บ" นาฬิกาปลุกดังไม่หยุด ส่งสัญญาณบอกวาเลนตินาว่าตอนนี้ 7 โมงเช้าแล้ว ถึงเวลาตื่นไปทำงาน...

"อ๊ากกก!!! นาฬิกาปลุกโง่ๆ เช้าที่โง่ๆ วันจันทร์ที่โง่ๆ!!" วาเลนตินาบ่นแล้วลุกขึ้นนั่งก่อนจะปิดนาฬิกาปลุก

เธอหาวเสียงดังแล้วทำปากจู๋ก่อนจะลงจากเตียง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแล้วเล่นเพลงโปรดของเธอ เพลง “Shape Of You” ของ Ed Sheeran

วาเลนตินาเต้นตามจังหวะเพลงไปพลางแปรงฟันไปพลาง เธอส่ายสะโพกไปมาในขณะที่แปรงฟัน...

🗣 ข่าวด่วน...

วาเลนตินาส่งเสียงขู่ด้วยความโกรธ เธอบ้วนยาสีฟันออกแล้วบ้วนปากล้างหน้าก่อนจะเดินไปที่โทรศัพท์ของเธอ

🗣 คุณริคาร์โด ธอร์นตัน มหาเศรษฐีที่ร่ำรวยที่สุดในย่านนี้ ถูกพบที่โรงแรมดีลักซ์ ซึ่งเขา...

เธอปิดมันทันที

"เหมือนฉันอยากฟังข่าวโง่ๆ เกี่ยวกับชีวิตคนอื่นงั้นแหละ" เธอพึมพำแล้วหยิบผ้าขนหนูของเธอแล้วเข้าไปอาบน้ำ

.

.

.

.

โรงแรมดีลักซ์...

รถลีมูซีนสีดำเงาวับคันหนึ่งจอดตรงหน้าโรงแรมพอดี คนขับรถเดินออกมาจากรถลีมูซีนแล้วเปิดประตูเบาะหลัง

รองเท้าสีดำเงาวับคู่หนึ่งก้าวออกมาจากรถ แล้วจากนั้นก็มีชายร่างสูงหล่อเหลาคนหนึ่งที่มีสีหน้าข่มขู่มากก้าวออกมา ถึงอย่างนั้น เขาก็ดูเซ็กซี่มาก!!... พูดได้ว่าเป็นปีศาจผู้มีเสน่ห์

ผู้หญิงคนหนึ่งก็ออกมาจากรถเช่นกัน เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินที่เข้ารูปกับกระโปรงทรงตรงสีดำที่เธอใส่อยู่ เธอก็ค่อนข้างสวยเหมือนกัน...

"เตือนฉันหน่อยว่าเราจะต้องเสียเวลาที่นี่อีกกี่นาที?" เขาถาม

"ประมาณ 45 นาทีค่ะบอส" ผู้หญิงคนนั้นตอบ

แทบจะทันที นักข่าวก็กรูกันเข้ามาล้อมรอบพวกเขา เป็นบอดี้การ์ดของเขาที่กันพวกเขาเอาไว้...

"คุณริคาร์โด ธอร์นตัน ช่วยบอกเราเพิ่มเติมเกี่ยวกับโปรเจกต์ใหม่ที่คุณกำลังจะเปิดตัวได้ไหมครับ?"

"คุณริคาร์โด แล้วเรื่องครอบครัวของคุณล่ะครับ... มีข่าวลือว่าคุณกับเลขานุการของคุณกำลังคบกันอยู่ จริงหรือเปล่าครับ?"

นั่นทำให้ผู้หญิงคนนั้นหน้าแดง ซึ่งเธอรีบซ่อนมันไว้หลังใบหน้าเรียบเฉย...

"เลขานุการของผมจะเป็นคนตอบคำถามทั้งหมดนี้" เขาพูดด้วยสีหน้าเย็นชา

บอดี้การ์ดของเขาเคลียร์ทางให้เขาเดินผ่าน เขาเดินเข้าไปในร้านอาหาร ทิ้งเลขานุการของเขาไว้ให้ตอบคำถามของพวกเขา

ทุกสายตาหันมาที่เขาทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้าไปในโรงแรม พนักงานต้อนรับถึงกับหลงมองใบหน้าที่งดงามของเขา

ชายชราอ้วนคนหนึ่งสวมสูทสีดำเดินเข้ามาหาเขาพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า

"สวัสดีตอนเช้าครับ คุณธอร์นตัน ยินดีต้อนรับสู่โรงแรมเล็กๆ ของผมครับ" ชายคนนั้นทักทายและยื่นมือออกมา ซึ่งริคาร์โดแค่มองที่มือของเขาแล้วมองกลับไปที่ใบหน้าของเขา

"สวัสดีตอนเช้า คุณจอห์นสัน" ริคาร์โดตอบโดยไม่รับจับมือ

ชายชราที่ถูกเรียกว่าคุณจอห์นสันค่อยๆ เอามือลงด้วยความรู้สึกอับอาย...

"ก่อนที่ผมจะซื้อโรงแรมนี้ ผมอยากรู้ว่ามันหน้าตาเป็นยังไง" ริคาร์โดพูดพลางมองไปรอบๆ

"ได้เลยครับ เชิญตามผมมาครับ คุณธอร์นตัน" จอห์นสันทำท่าทางเชิญแล้วนำทางไป

เขาเริ่มอวดสถานที่ต่างๆ ที่พบในโรงแรม ริคาร์โดเพียงแค่พยักหน้า เป็นสัญญาณว่าเขากำลังฟังเขาอยู่

เมื่อการเยี่ยมชมจบลง ริคาร์โดมองไปรอบๆ พื้นที่ด้วยสายตาที่พินิจพิเคราะห์

"ท่านคะ หนูมาแล้วค่ะ" เลขานุการของริคาร์โดพูดพลางเดินเข้ามา

"คุณจอห์นสัน เลขานุการของผม เอมิเลีย จะเป็นคนจัดการเรื่องราคาโรงแรมและทำเอกสารทั้งหมดที่จำเป็นเพื่อให้มันถูกโอนมาเป็นชื่อของผม" ริคาร์โดพูด

"ขอบคุณมากครับ คุณธอร์นตัน" จอห์นสันพูดด้วยรอยยิ้ม...

"แต่ก่อนหน้านั้น ผมต้องการให้พนักงานทุกคนในบริษัทนี้ถูกไล่ออก" ริคาร์โดพูด

พนักงานต้อนรับพร้อมกับบริกรต่างก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจ

"ผมอดสังเกตไม่ได้ว่าตอนที่ผมเข้ามาในที่นี้ ไม่มีใครทักทายผมเลย พวกคุณแค่มองผมเหมือนวัวป่วย นั่นเป็นบรรยากาศที่แย่มาก และผมชอบงานที่ดีเสมอ เริ่มเก็บของของคุณแล้วออกไปซะ!!" ริคาร์โดพูดแล้วเดินไปที่ทางออก

เอมิเลียมองเขาที่กำลังจากไป เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเมื่อไหร่ที่เธอยิ้ม เขามักจะเย็นชาและหยิ่งยโสสุดๆ แต่เป็นนักธุรกิจตัวจริง

"เอ่อ คุณเอมิเลีย" จอห์นสันเรียกเธอ ทำให้เธอกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง

"ค่ะ... ราคาเท่าไหร่คะ?" เธอถามแล้วหยิบแท็บเล็ตของเธอออกมา

.

.

.

.

บ้านตระกูลวิลเลียมส์ •

วาเลนตินาเดินออกจากห้องของเธอในขณะที่มัดผมของเธอเป็นหางม้า เธอสวมชุดเดรสสีเหลืองตัวเดิมกับรองเท้าแตะคู่เดียวของเธอ...

"สวัสดีตอนเช้าค่ะแม่" วาเลนตินาพูดพลางเดินเข้าไปในครัวที่แม่ของเธอกำลังทำไข่คน

"เช้าจ้ะติน่า" แม่ของวาเลนตินา (เพ็กกี้) ตอบ

"หนูได้กลิ่นไข่คน หอมจัง!!" วาเลนตินาคราง...

"ไอริสอยู่ไหน?" วาเลนตินาถาม

"อยู่ในห้องนั่งเล่น!!" เธอได้ยินเสียงดังมาจากห้องนั่งเล่น..

วาเลนตินามองเวลาแล้วตกใจ!

"ตายจริง หนูสายไปทำงานแน่ๆ" วาเลนตินาอุทาน

เธอกินอาหารเช้าไปคำหนึ่งแล้วลุกขึ้นยืนแล้วหยิบกระเป๋าถือของเธอก่อนจะโยนโทรศัพท์ใส่กระเป๋า

"บายค่ะแม่!!" เธอจูบแก้มของแม่แล้วรีบออกไป

"บายจ้ะพี่!!" ไอริสพูดแต่ วาเลนตินาออกไปแล้ว เธอยักไหล่แล้วหันกลับไปสนใจทีวี

วาเลนตินาวิ่งเร็วมากไปที่ป้ายรถเมล์แล้วหยุดอยู่ที่นั่น มีอีกสองคนกำลังรอรถเมล์อยู่ด้วย

เธอรีบขึ้นรถเมล์ทันทีที่รถเมล์จอดที่ที่ของพวกเขา

มีคนเยอะมากในรถเมล์ เธอเลยต้องยืนเหมือนกับคนอื่นๆ

"เฮ้ ก้นสวยนะ!" ผู้ชายคนหนึ่งพูดจากข้างหลังเธอ

เธอกำหมัดแน่นแล้วก็แค่เพิกเฉยต่อผู้ชายคนนั้น พวกเขามีกันสามคน...

"เธอกำลังเล่นตัวอยู่เหรอ?" คนหนึ่งกระซิบ

คนที่พูดกับเธอได้ยืนขึ้นแล้วเดินมาหาเธอ เขาจงใจตบก้นของเธอขณะที่คนอื่นๆ หัวเราะเยาะอยู่ข้างหลัง

"พอแล้ว!!" วาเลนตินาคิด

เธอมองดูขณะที่รถเมล์กำลังจะจอด เมื่อรถเมล์จอดที่จุดหมายของมันทันที เธอหันกลับไปแล้วเตะตรงจุดสำคัญของผู้ชายคนนั้นอย่างแรง จนเธอคิดว่ามันแตกไปแล้ว

"อ๊ากกกก!!!!" ผู้ชายคนนั้นกรีดร้อง

วาเลนตินาชูนิ้วกลางให้พวกเขาแล้ววิ่งออกจากรถเมล์

"ตามมันไป!!" เธอได้ยินใครบางคนพูดจากข้างหลังเธอ

ผู้ชายสามคนเริ่มวิ่งตามเธอ โดยคนที่ถูกเตะก็วิ่งไปพลางร้องโอดโอยไปพลาง

วาเลนตินาวิ่งเร็วมากจนถึงร้านอาหารที่เธอทำงานอยู่ เธอรีบวิ่งเข้าไปทางประตูหลังแล้วล็อกมัน

ผู้ชายพวกนั้นยังคงทุบประตูต่อไป ในขณะที่วาเลนตินาพิงประตูนั้นพร้อมกับหายใจหอบ

เธอมองเวลาแล้วเธอยังมีเวลา 5 นาทีก่อนเข้างาน

"ฉันคิดว่าฉันควรทำแบบนี้บ่อยๆ" วาเลนตินาคิด

เธอเงยหน้าขึ้นเห็นพ่อครัวทุกคนกำลังมองเธออยู่

"อะไร?! พวกคุณต้องการรูปถ่ายของฉันเหรอ? เลิกจ้องได้แล้ว!" เธอตวาดแล้วจัดชุดของเธอให้เข้าที่ก่อนจะหยิบผ้ากันเปื้อนแล้วผูกไว้รอบเอวของเธอ

เธอหยิบผ้าขนหนูแล้วพาดไว้บนแขนขวาของเธอก่อนจะหยิบถาด ใช่ เธอทำงานเป็นบริกรในร้านอาหารที่ดังที่สุดแห่งหนึ่งในนิวยอร์ก

"เสิร์ฟเครื่องดื่มนี้ที่โต๊ะ 205" พ่อครัวคนหนึ่งยื่นขวดแชมเปญชั้นดีให้เธอ เธอเดินออกไปทำงานของเธอ...

.

.

.

.

"บายค่ะแม่!!" ไอริสโบกมือให้เพ็กกี้แล้วออกไปโรงเรียน

เธอโบกแท็กซี่คันหนึ่งซึ่งพาเธอไปโรงเรียนของเธอ เมื่อเธอมาถึงโรงเรียน เธอลงจากแท็กซี่แล้วจ่ายเงินให้คนขับก่อนจะสวมหมวกฮู้ดดี้ของเธอ

เธอเอามือใส่ในกระเป๋าฮู้ดดี้ของเธอก่อนจะเดินเข้าไปในโรงเรียน...

"ดูสิ! นั่นไอริสตัวน่ากลัว..."

"โอ๊ย ฉันเกลียดเธอ! ดูชุดของเธอสิ"

"เธอจน! จะหวังอะไรล่ะ"

พวกผู้หญิงเริ่มล้อเลียนเธอ นั่นแหละชีวิตในโรงเรียนของไอริส

ไอริสเป็นเด็กสาวอายุ 16 ปี สวยเหมือนกับพี่สาวและแม่ของเธอ แต่ถูกเพื่อนร่วมชั้นทุกคนเกลียด เพียงเพราะว่าเธอจน

วันๆ ของเธอ เธอใช้มันอยู่คนเดียว ถูกกลั่นแกล้ง แล้วเธอจะทำอะไรได้ล่ะ?...

"สวัสดี ผีเสื้อของฉัน"

ไอริสตัวแข็งทื่อด้วยความกลัว คนสุดท้ายที่เธออยากจะเจอยืนอยู่ข้างหลังเธอพอดี...

<<<โปรดติดตามตอนต่อไป…..>>>