บทนำ (2/2)

“อืม...” แทกยอมครางต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ มือหนาข้างหนึ่งช้อนสะโพกมนขึ้นมาวางบนม้านั่งหินอ่อน ขณะที่อีกมือปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของฮายอนออกอย่างรวดเร็ว

เสื้อผ้าที่ถูกร่นลงเผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดที่แต่งแต้มไปด้วยหยาดเหงื่อและรอยแดงระเรื่อ สายฝนด้านนอกยังคงกระหน่ำตกลงมาไม่ขาดสาย แสงฟ้าแลบสาดส่องเข้ามาเป็นระยะ สะท้อนภาพเงาของร่างสองร่างที่แนบชิดกันจนไร้ช่องว่าง

“บอกชื่อคุณมา...” แทกยอมพรมจูบลงมาตามลำคอระหง ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยแดง “บอกมาว่าคุณชื่ออะไร”

“ฮะ ฮายอน... ผมชื่อฮายอน...” ฮายอนเชิดหน้าขึ้น หอบหายใจสะท้านเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวเคลื่อนลงมายังยอดอก “อ๊ะ ท่านประธานาธิบดี... เบาหน่อยครับ...”

“ฮายอน...” แทกยอมพึมพำชื่อนั้นซ้ำๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความลุ่มหลง “ฮายอนอา...”

มือหนาจับเรียวขาเนียนแยกออก กายแกร่งแทรกตัวเข้าแนบชิด ความร้อนผ่าวและแข็งขืนของแก่นกายบดเบียดผ่านเนื้อผ้าบางเบาจนฮายอนต้องส่งเสียงหวีดร้องแผ่วเบาด้วยความตกใจ

“มองผม...” แทกยอมสั่งเสียงพร่า สองตาประสานกันท่ามกลางความสลัว “อย่าหลับตา ฮายอน”

“ผมกลัว...”

“ไม่ต้องกลัว... ผมจะดูแลคุณเอง”

การร่วมรักที่เริ่มต้นจากความคุ้มคลั่งทางสัญชาตญาณแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งที่ตราตรึงในทุกประสาทสัมผัส แทกยอมประคองสะโพกมนไว้มั่น ขยับกายสอดประสานอย่างหนักหน่วงทว่าทะนุถนอมในคราเดียวกัน เสียงเนื้อกระทบกันผสมผสานกับเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องภายนอกเรือนกระจก

“อ๊า... อึก... ท่านประธานาธิบดี...!” ฮายอนจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่พุ่งทะลุขีดจำกัด ช่องทางที่คับแน่นตอดรัดรับแก่นกายร้อนฉ่าเป็นจังหวะถี่กระชั้น

แทกยอมเร่งจังหวะสะโพกสอบให้เร็วและลึกขึ้น ทุกสัมผัสกระแทกกระทั้นตอกย้ำความเข้ากันได้ของฟีโรโมนที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมา ก้มลงฝังเขี้ยวคมกริบลงบนผิวเนื้อนุ่มบริเวณท้ายทอยของฮายอนอย่างแม่นยำ!

“อ๊า!”

ฮายอนสะดุ้งสุดตัว น้ำตารื้นคลอเบ้าเมื่อฟีโรโมนกลิ่นไม้ซีดาร์เข้มข้นถูกฉีดพ่นเข้าสู่กระแสเลือดโดยตรง รอยกัดพันธะชั่วคราวสลักลึกลงบนผิวเนื้อ ปลดปล่อยคลื่นความสุขสมมหาศาลจนร่างกายกระตุกเกร็งไปพร้อมกับแทกยอมที่ปลดปล่อยหยาดน้ำรักร้อนผ่าวเข้ามาเติมเต็มจนล้นปรี่

สองร่างกอดก่ายกันแน่นบนม้านั่งหินอ่อน เสียงหอบหายใจหนักหน่วงค่อยๆ แผ่วลงพร้อมกับสายฝนด้านนอกที่เริ่มซาลงจนเหลือเพียงเสียงหยดน้ำร่วงกระทบใบไม้

เวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่อาจทราบได้... พายุฝนสงบลง ท้องฟ้าเริ่มเผยให้เห็นแสงสีครามจางๆ แห่งรุ่งอรุณ

ฮายอนค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยสติที่เริ่มฟื้นคืน ความเจ็บแปลบที่สะโพกและรอยกัดที่ท้ายทอยตอกย้ำว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน

เขามองดูใบหน้าคมคายของประธานาธิบดีที่กำลังหลับสนิทอยู่ข้างกาย ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ แผงอกเปลือยเปล่ายังคงมีรอยข่วนจากฝีมือของเขา

ความตื่นตระหนกแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอทันที!

‘เราทำอะไรลงไป... คนคนนี้คือผู้นำประเทศเชียวนะ!’

หากมีใครมาพบเห็น หรือหากเรื่องนี้หลุดรอดออกไป ชีวิตของโอเมก้ายีนด้อยอย่างเขาคงไม่มีที่ยืนในสังคมอีกต่อไป และอาจถูกตั้งข้อหาลอบทำร้ายหรือวางยาผู้นำประเทศจนต้องโทษประหาร!

ฮายอนรีบยันกายที่สั่นเทาลุกขึ้น สวมใส่เสื้อผ้าที่กระจัดกระจายด้วยความเร่งรีบ ทว่าในจังหวะที่กำลังจะก้าวหนีออกจากเรือนกระจก มือของเขากลับเผลอทำผ้าเช็ดหน้าเนื้อฝ้ายสีขาวปักลายกิ่งท้อร่วงหล่นลงข้างม้านั่งหินอ่อนโดยไม่ทันรู้ตัว

ร่างโปร่งวิ่งโซซัดโซเซกลืนหายไปในหมอกควันยามเช้า ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมหวานของลูกพีชที่ยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ...

ท่ามกลางความเงียบสงบ เปลือกตาของชายหนุ่มบนม้านั่งค่อยๆ ขยับเปิดขึ้น แววตาคมกริบเหลือบมองไปยังพื้นที่ว่างเปล่าข้างกาย ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปหยิบผ้าเช็ดหน้าปักลายกิ่งท้อที่ตกอยู่ขึ้นมาแนบจมูก

“คิดจะหนีงั้นเหรอ...” แทกยอมเค้นเสียงพร่า แววตาดำขลับฉายประกายอันตราย “ต่อให้พลิกแผ่นดินหา... ผมก็ต้องลากตัวคุณกลับมาให้ได้ ฮายอน!”