LOGINShare
ตอนที่ 3 หึงโดยไม่มีสิทธิ์
publish date:
2026-05-21 12:36:07เช้าวันต่อมา พิมพ์พลอยมาถึงศูนย์ฟื้นฟูเร็วกว่าปกติ
เมื่อคืนเธอแทบนอนไม่หลับ ทุกครั้งที่หลับตา เสียงทุ้มต่ำของคิรากรก็ยังดังอยู่ในหัว “ฉันเริ่มไม่อยากปล่อยเธอไว้คนเดียวแล้ว” แค่คิด แก้มก็ร้อนขึ้นมาอีก “พี่พลอย!” เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นพร้อมร่างของน้องไนซ์ที่วิ่งมากอดเอวเธอแน่น หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ ก่อนลูบผมเด็กชาย “ตื่นเช้าจังเรา” “วันนี้ผมไม่ร้องไห้แล้วนะครับ” “เก่งมากเลยค่ะ” เด็กชายยิ้มกว้าง ก่อนชี้ไปที่โต๊ะประชาสัมพันธ์ “มีคนเอาดอกไม้มาให้อีกแล้ว” พิมพ์พลอยชะงัก บนโต๊ะมีช่อดอกกุหลาบสีขาววางอยู่เหมือนเดิม ช่อใหญ่กว่าเมื่อวานด้วยซ้ำ พี่พยาบาลเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าแซว ๆ “คนจีบเยอะจริงนะคะคุณพลอย” “ไม่ใช่หรอกค่ะ” หญิงสาวรีบปฏิเสธ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครส่งมา การ์ดใบเล็กถูกเสียบไว้เหมือนทุกครั้ง — สำหรับคนที่อ่อนโยนที่สุด — ไม่มีชื่อ ไม่มีข้อความอื่น พิมพ์พลอยถอนหายใจเบา ๆ จริง ๆ มันก็ไม่ได้แย่ แต่เธอรู้สึกอึดอัดแปลก ๆ โดยเฉพาะหลังจากเมื่อคืน “ไม่ชอบเหรอคะ ดอกไม้ออกจะสวย” “พลอยแค่ไม่รู้ว่าใครส่งมา” “หล่อแน่ค่ะ ฟันธง” ทุกคนหัวเราะกันเบา ๆ แต่ยังไม่ทันที่พิมพ์พลอยจะตอบ เสียงรถคันหนึ่งก็ดังขึ้นหน้าศูนย์ พนักงานหลายคนหันไปมองพร้อมกัน รถสปอร์ตสีดำคันหรูจอดนิ่งอยู่ด้านหน้า ประตูเปิดออก และคนที่ลงมาทำให้บรรยากาศเงียบลงทันที คิรากร วราธิป วันนี้เขาอยู่ในชุดสูทสีเทาเข้ม ใบหน้าหล่อเรียบนิ่งเหมือนเดิม แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกใจคือ… เขาเดินเข้ามาตรง ๆ เหมือนที่นี่เป็นของตัวเอง พี่พยาบาลรีบกระซิบ “หล่อมาก…” “นี่ประธานบริษัทคนนั้นจริงเหรอ” “เขามาหาใคร” คำตอบชัดเจนทันที เมื่อคิรากรหยุดตรงหน้าพิมพ์พลอย “กินข้าวเช้าหรือยัง” คำถามธรรมดา แต่ทำเอาทุกคนมองตาค้าง พิมพ์พลอยรีบตอบ “ยะ…ยังค่ะ” ชายหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเหลือบมองช่อดอกไม้บนโต๊ะ รอยยิ้มจาง ๆ หายไปทันที “ของใคร” บรรยากาศเย็นลงอย่างชัดเจน “เอ่อ…ไม่รู้ค่ะ” “ไม่รู้?” พิมพ์พลอยพยักหน้า “มีคนส่งมาหลายวันแล้ว แต่ไม่ได้บอกชื่อ” คิรากรจ้องดอกไม้นิ่ง ๆ ก่อนหยิบการ์ดขึ้นมาอ่าน ใบหน้าหล่อคมเรียบเฉยเกินไป จนพิมพ์พลอยเริ่มรู้สึกไม่ดี “คุณคิระ…” เขาวางการ์ดลงช้า ๆ “โยนทิ้ง” ทุกคนเงียบกริบ พิมพ์พลอยเบิกตา “คะ?” “ฉันบอกให้โยนทิ้ง” “แต่เขาอุตส่าห์—” “เธอจะเก็บของจากผู้ชายคนอื่นไว้ทำไม” เสียงทุ้มต่ำยังนิ่ง แต่น่ากลัวจนไม่มีใครกล้าพูด พิมพ์พลอยเริ่มทำอะไรไม่ถูก “มันก็แค่ดอกไม้เองนะคะ” “สำหรับฉันมันไม่ใช่” สายตาคมเข้มจ้องเธอนิ่ง “ผู้ชายมันไม่ให้ดอกไม้ผู้หญิง ถ้าไม่ได้คิดอะไร” คำพูดนั้นทำให้เธอเงียบไปทันที จริง ๆ เธอก็รู้ แต่ไม่คิดว่าเขาจะใส่ใจขนาดนี้ “คุณคิระกำลังหึงเหรอคะ” เธอเผลอถามออกไปเบา ๆ รอบข้างเงียบสนิท พนักงานแทบหยุดหายใจ แต่คิรากรกลับตอบทันที “อืม” ง่ายจนพิมพ์พลอยพูดไม่ออก ชายหนุ่มก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด “แล้วฉันก็ไม่ชอบความรู้สึกนี้” หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ เขาโน้มหน้าลงมาเล็กน้อย “เพราะมันทำให้ฉันอยากเอาเธอกลับไปไว้คนเดียว” “…” “จะได้ไม่มีใครมอง” พี่พยาบาลที่แอบฟังอยู่แทบกรี๊ดออกมา แต่พิมพ์พลอยกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลาย ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไปจริง ๆ “คุณคิระพูดเกินไปแล้วค่ะ” เธอพยายามตั้งสติ “เหรอ” “เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย” ทันทีที่พูดจบ บรรยากาศก็เปลี่ยนไปทันที แววตาของคิรากรนิ่งลง นิ่งจนเธอเริ่มใจเสีย เขามองเธออยู่หลายวินาที ก่อนหัวเราะในลำคอเบา ๆ “จริงสิ” น้ำเสียงนั้นฟังไม่ออกเลยว่าเขากำลังคิดอะไร “ยังไม่ได้เป็น” คำว่า “ยัง” ทำเอาหัวใจเธอสะดุด แต่ก่อนจะทันพูดอะไร เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นด้านหลัง “คุณพิมพ์พลอยครับ” ชายหนุ่มรูปร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีฟ้าเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสุภาพ เขาถือกล่องขนมเล็ก ๆ มาด้วย “ผมซื้อกาแฟกับครัวซองต์มาฝาก” พิมพ์พลอยจำได้ทันที เขาคือคุณหมอธีร์ ผู้ปกครองของเด็กคนหนึ่งในศูนย์ “ขอบคุณนะคะ” เธอกำลังจะรับ แต่คิรากรกลับหยิบไปก่อน คุณหมอธีร์ชะงัก คิรากรมองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ “คุณเป็นใคร” น้ำเสียงสุภาพ แต่กดดันจนน่ากลัว “ผมธีร์ครับ” “มีธุระกับเธอ?” “ผมแค่มาหา—” “ถ้าจะจีบ เธอไม่ว่าง” พิมพ์พลอยตาโตทันที “คุณคิระ!” แต่ชายหนุ่มยังมองอีกฝ่ายไม่ละสายตา “แล้วผมก็ไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับคนของผมด้วย” คำว่า “คนของผม” ถูกย้ำชัดอีกครั้ง คุณหมอธีร์หน้าเสียไปนิดหนึ่ง ก่อนฝืนยิ้ม “ผมคงเข้าใจผิด งั้นขอตัวก่อนครับ” อีกฝ่ายเดินออกไปทันที พิมพ์พลอยรีบหันกลับมาหาคิรากร “คุณคิระทำแบบนั้นทำไมคะ!” “ทำอะไร” “คุณหมอเขาอาจจะไม่ได้คิดแบบนั้นก็ได้” “แต่ฉันคิด” “…” “แล้วฉันมองผู้ชายออก” พิมพ์พลอยถอนหายใจแรง “คุณเอาแต่ใจเกินไปแล้ว” คิรากรเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนยื่นถุงอาหารเช้าให้เธอ “กินข้าว” “พลอยยังไม่หายงอนนะคะ” “งอนได้” เขาพูดเรียบ ๆ “แต่ต้องกินข้าวก่อน” หญิงสาวเผลอมองหน้าเขานิ่ง ๆ เพราะแม้จะเอาแต่ใจ ขี้หึง และชอบสั่ง แต่ทุกอย่างที่เขาทำ… กลับเต็มไปด้วยความใส่ใจอย่างประหลาด จนเธอเริ่มกลัว กลัวว่าวันหนึ่ง เธออาจเผลอใจให้ผู้ชายคนนี้จริง ๆ
Latest chapter
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 50 คนที่ทุกคนกลัว
บ้านริมทะเลตกอยู่ในความเงียบ ... หลังจากการมาถึงของภีมภัทร ไม่มีใครพูดอะไรอยู่พักใหญ่ ... พิมพ์พลอยยังนั่งอยู่ข้างพ่อ ... มือของเธอจับมือเขาเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่า หากปล่อยมือ เขาจะหายไปอีกครั้ง ... ภีมภัทรมองลูกสาว ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก ... ตลอดยี่สิบห้าปี สิ่งเดียวที่เขาเสียใจ คือการไม่ได้เห็นเธอเติบโต ... “พ่อขอโทษ” ... “อย่าพูดแบบนั้น” พิมพ์พลอยส่ายหน้า ... น้ำตาคลออีกครั้ง ... “หนูเจอพ่อแล้ว” ... “แค่นี้ก็พอแล้ว” ... ภีมภัทรยิ้ม ... ก่อนลูบศีรษะลูกสาวเบา ๆ ... ภาพนั้น ทำให้แม้แต่คิรากรยังรู้สึกอบอุ่น ... แต่ความสงบอยู่ได้ไม่นาน ... เพราะชายชราที่มาพร้อมภีมภัทร ยังคงยืนอยู่กลางห้อง ... ไม่มีใครรู้จักเขา ... ไม่มีใครเคยเห็น ... แต่ทุกคนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันประหลาด ... แม้แต่คีรัน ก็ยังจับตามองเขาไม่วางตา ... “คุณเป็นใคร” คิรากรถามตรง ๆ ... ชายชราหัวเราะเบา ๆ ... “ผ่านมาเกือบสามสิบปี” ... “จนไม่มีใครจำฉันได้แล้วสินะ” ... เขาถอดแว่นออกช้า ๆ ... ก่อนหันไปมองอัครินทร์ ... “แต่แกน่าจะจำฉันได้” ... อัครินทร์ตัวแข็ง
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 48 เด็กหญิงหมายเลข H-8
“ในที่สุด...” “ฉันก็ได้เจอพี่สักที” ... เสียงของหญิงสาวดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ... ทุกสายตาจับจ้องไปที่เธอ ... โดยเฉพาะพิมพ์พลอย ... เพราะผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า เหมือนเธอจนแทบแยกไม่ออก ... ดวงตา รูปหน้า รอยยิ้ม ... ทุกอย่างคล้ายกันราวกับฝาแฝด ... แต่สิ่งที่ต่างออกไป คือแววตา ... หากพิมพ์พลอยเปรียบเหมือนแสงแดดอ่อน ๆ ... หญิงสาวคนนี้ ก็คือท้องฟ้าหลังพายุ ... เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ... เต็มไปด้วยรอยแผล ... “เธอคือ H-8?” พิมพ์พลอยถามเบา ๆ ... หญิงสาวพยักหน้า ... ก่อนยิ้มทั้งน้ำตา ... “ใช่” ... “ฉันชื่อ...แพรวา” ... เป็นครั้งแรก ที่หมายเลข H-8 มีชื่อ ... มีตัวตน ... ไม่ใช่แค่รหัสในเอกสารอีกต่อไป ... พิมพ์พลอยมองเธอนิ่ง ... หัวใจสับสนไปหมด ... เพราะลึก ๆ แล้ว เธอรู้สึกผูกพันกับผู้หญิงคนนี้อย่างประหลาด ... ทั้งที่เพิ่งพบกันครั้งแรก ... “เธอเรียกฉันว่าพี่” ... “เพราะฉันเรียกแบบนั้นมาตลอด” แพรวาตอบ ... “ตั้งแต่จำความได้” ... “...” ... “ฉันรู้ว่ามีพี่อยู่คนหนึ่ง” ... “คนที่โชคดีกว่าฉัน” ... คำพูดนั้น ทำให้พิมพ์พลอยเจ็บในอก
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 47 หลานสาวของตา
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ” “หลานสาวของตา” ... คำพูดของอัครินทร์ ทำให้ทั้งห้องเงียบสนิท ... พิมพ์พลอยยังคงยืนอยู่ในอ้อมกอดของอรพรรณ ... แต่หัวใจกลับเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ... “หลานสาว?” เธอทวนเบา ๆ ... “หมายความว่ายังไง” ... อัครินทร์ยิ้ม ... รอยยิ้มสงบนิ่ง เหมือนชายชราธรรมดาคนหนึ่ง ... แต่ดวงตาคู่นั้น กลับเต็มไปด้วยบางสิ่งที่อ่านไม่ออก ... “หมายความตามนั้น” ... “ลูกเป็นหลานสาวของตา” ... “ไม่จริง” คิรากรก้าวออกมา ... ยืนขวางหน้าพิมพ์พลอยทันที ... “อย่าเล่นเกมคำพูด” ... อัครินทร์หัวเราะเบา ๆ ... “ยังใจร้อนเหมือนเดิม” ... “คุณรู้จักผม?” ... “รู้จักตั้งแต่ก่อนเธอเกิดเสียอีก” ... คิรากรขมวดคิ้ว ... ความรู้สึกไม่ดีเริ่มชัดเจนขึ้น ... เพราะชายคนนี้ เหมือนจะรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับทุกคน ... “ถ้าคุณเป็นปู่ของพลอย” คีรันพูดขึ้น ... “งั้นคุณก็เป็นปู่ของผมด้วย” ... ทุกคนหันไปมองทันที ... อัครินทร์ยิ้มกว้างขึ้น ... “ในที่สุด” ... “หลานชายคนโปรดของตาก็ฉลาดขึ้น” ... หัวใจของพิมพ์พลอยกระตุก ... เธอหันไปมองคีรัน ... จากนั้นมองอัครินทร์ ... ก่อ
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 46 เงาสะท้อนของพิมพ์พลอย
“H-8” ... ชื่อเพียงชื่อเดียว ทำให้บรรยากาศภายในรถเงียบสนิท ... พิมพ์พลอยรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบแน่น ... ผู้หญิงที่อยู่ในรูปถ่าย ผู้หญิงที่มีใบหน้าคล้ายเธอ ... ตอนนี้ปรากฏตัวแล้ว ... และพาตัวคิรภพหายไป ... “โรงพยาบาลว่าไงอีก” คิรากรถาม ... ธนกฤตเลื่อนอ่านข้อความบนหน้าจอ ... “กล้องจับภาพได้ไม่ชัด” ... “แต่เจ้าหน้าที่คนหนึ่งยืนยันว่า” ... “ผู้หญิงคนนั้นเรียกชื่อคิรภพ” ... “เรียกว่ายังไง” พิมพ์พลอยถาม ... ธนกฤตเงยหน้าขึ้น ก่อนตอบ ... “เรียกว่าพ่อ” ... รถทั้งคันเงียบกริบ ... หัวใจของพิมพ์พลอยกระตุกแรง ... “เป็นไปไม่ได้” เธอพึมพำ ... แต่ลึก ๆ แล้ว เธอรู้ว่ามันเป็นไปได้ ... ถ้าโครงการ Hope สร้างเด็กหลายคน ... ถ้าภีมภัทรและอรพรรณเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ... H-8 อาจมีความเชื่อมโยงกับครอบครัวของเธอ มากกว่าที่คิด ... “เราต้องหาคิรภพให้เจอ” ... คิรากรพยักหน้า ... “แต่ตอนนี้บ้านริมทะเลสำคัญกว่า” ... “เพราะคำตอบทั้งหมดอยู่ที่นั่น” ... พิมพ์พลอยมองออกไปนอกหน้าต่าง ... ถนนทอดยาวท่ามกลางความมืด ... เหมือนเส้นทางที่กำลังพาเธอเข้าใกล้อดีตมากขึ้
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 45 บ้านที่รอการกลับมา
“เธอคือผลงานชิ้นเอกของฉัน” ... คำพูดนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวของอรพรรณ ... หญิงวัยกลางคนกำมือแน่น ... ตลอดยี่สิบห้าปีที่ผ่านมา เธอพยายามหนีจากผู้ชายคนนี้ ... หนีจากอดีต หนีจากความผิดพลาด ... แต่สุดท้าย ทุกอย่างก็ย้อนกลับมาที่เดิม ... “คุณสัญญาแล้ว” อรพรรณพูดเสียงสั่น ... “ว่าจะไม่ยุ่งกับพลอย” ... ชายชรายิ้มบาง ๆ ... รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย ... “ฉันเคยสัญญาหลายอย่าง” ... “แต่โลกนี้ไม่ได้เดินตามคำสัญญา” ... “...” ... “มันเดินตามผลลัพธ์” ... อรพรรณหน้าซีด ... เพราะเธอรู้ดี ว่าผู้ชายคนนี้พร้อมทำทุกอย่าง เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ ... แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตของใครก็ตาม ... ในเวลาเดียวกัน ... สถานีรถไฟเก่า ... พิมพ์พลอยยังคงจ้องรูปของเด็กหญิง H-8 ... หัวใจของเธอหนักอึ้ง ... “เธอหน้าคล้ายฉันมาก” ... คิรากรพยักหน้า ... “เหมือนเกินไป” ... “คุณคิดว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ไหม” ... ไม่มีใครตอบ ... เพราะคำตอบนั้นน่ากลัวเกินไป ... ทันใดนั้น คีรันก็หยิบรูปขึ้นมาดู ... สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ... “ผมเคยเห็นเด็กคนนี้” .
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 44 เลือดเดียวกัน
“ชื่อของคนที่อยู่ในเอกสาร...” “คือนามสกุลเดียวกับคุณ” ... คำพูดของคิรากรทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเฉียบ ... สายตาทุกคู่หันไปมองคีรันทันที ... แม้แต่พิมพ์พลอยเอง ก็ยังรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัด ... เพราะหากสิ่งที่อยู่ในซองสีดำเกี่ยวข้องกับครอบครัวของคีรัน นั่นหมายความว่า ศัตรูตัวจริงอาจอยู่ใกล้กว่าที่คิด ... คีรันยืนนิ่ง ... ใบหน้าหล่อเหลาไร้อารมณ์ ... “เปิดอ่านให้จบสิ” เขาพูดขึ้นเบา ๆ ... “คุณไม่ตกใจเลยเหรอ” คิรากรถาม ... “ผมตกใจ” ... “แต่ไม่แปลกใจ” ... คำตอบนั้นทำให้ทุกคนชะงัก ... “หมายความว่าไง” ... คีรันถอนหายใจ ก่อนมองไปยังซองเอกสาร ... “เพราะผมสงสัยเรื่องนี้มานานแล้ว” ... “คุณรู้อะไร” ... “ไม่มากพอ” ... ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ ... “แต่พอจะรู้ว่าพ่อผมไม่ได้เป็นคนที่มีอำนาจที่สุด” ... ห้องทั้งห้องเงียบลง ... ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทุกคนคิดว่ากฤตภพคือผู้ควบคุมทุกอย่าง ... แต่ความจริง เขาอาจเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งเท่านั้น ... คิรากรเปิดเอกสารต่อ ... หน้าแรกมีรายชื่อบุคคลหลายคน ... นักการเมือง นักธุรกิจ นายทุน ... และเจ้าหน้าที่ระดับสูง
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 8 คนที่แม่ห้ามไว้
ทั้งคืน พิมพ์พลอยแทบไม่ได้นอน รูปถ่ายเก่าใบเดิมยังวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เธอหยิบขึ้นมาดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ข้อความด้านหลังยังคงอยู่เหมือนเดิม “อย่าไว้ใจคนที่ชื่อธนกฤต” ลายมือของแม่ เธอจำได้แน่นอน แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ แม่เขียนข้อความนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไรกัน แล้วทำไมตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอถึ
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 7 ความลับของแม่
“คนที่รู้เรื่องแม่ของเธอ” คำพูดของคิรากรทำให้พิมพ์พลอยนิ่งค้าง มือที่กำลังจะเปิดประตูรถชะงักไปทันที “หมายความว่ายังไงคะ” ชายหนุ่มมองเธออยู่ครู่หนึ่ง เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะบอกมากแค่ไหน “เธอเคยเล่าให้ฉันฟังว่าแม่เสียตอนเธออายุสิบสอง” “ค่ะ” “แล้วหลังจากนั้นล่ะ” พิมพ์พลอยขมวดคิ้ว “หลังจากนั้น
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 6 จูบที่เกือบเกิดขึ้น
สายฝนยังตกต่อเนื่อง แต่พิมพ์พลอยกลับรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย เพราะสายตาของคิรากรตรงหน้า กดดันจนเธอแทบหายใจไม่ออก “เธอยังรู้สึกกับมันอยู่ไหม” คำถามเดิมยังค้างอยู่ระหว่างพวกเขา หญิงสาวเม้มปากแน่น “พลอยไม่รู้…” “ไม่รู้?” “มันนานมากแล้วค่ะ” เธอหลบสายตาเขาเล็กน้อย “พลอยแค่ตกใจที่พี
ใครๆ ก็เรียกฉันว่า... แม่มดขาว ตอนที่ 5 คนเก่า…ที่กลับมาผิดเวลา
สายฝนยังตกไม่หยุด พิมพ์พลอยยืนนิ่งอยู่หน้าศูนย์ฟื้นฟู ขณะที่ผู้ชายตรงหน้าส่งรอยยิ้มอ่อนโยนมาให้เหมือนในอดีต “พี่วิน…” เธอเรียกชื่อเขาเบา ๆ อย่างไม่อยากเชื่อสายตา วรินทร์ หรือ “พี่วิน” ผู้ชายคนแรกที่เธอเคยรัก และเป็นคนเดียวที่หายไปจากชีวิตเธอโดยไม่อธิบายอะไรเลย “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” เสียงขอ
You May Also Like
แต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI80.4K viewsอาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X138.2K viewsพี่เขยเสน่ห์ร้าย
กาสะลอง96.3K viewsเพื่อนเกย์สอนกาม
อลิซาเบธ ลี82.3K viewsครามคนเลว
ทิพยเวช104 viewsร้ายรักพันธะการ
ภัสสพิชชา74 viewsทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายปั่น
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์291 viewsCAIRO 001 - รักนี้ไม่มีในระบบ
ศรีอักษรรินทร์225 views
