3

กล้าตะวันยืนดูร่างที่หลับใหลหายใจสม่ำเสมอไปแล้วบนเตียงนุ่ม เธอหลับตาพริ้ม เรือนผมสีประหลาดในสายตาเขาแผ่สยายบนหมอน มันเป็นสีชมพูเข้ม

คุณพระ! นี่เขาต้องรับมือกับเด็กเหลือขอแบบไหนกันนี่?

​“คงจะหลับประมาณแปดชั่วโมงนั่นแหละนายกล้า นี่ถ้าไม่ใช่เพราะนายขอ แล้วเด็กนี่ไม่เมาอาละวาดขนาดนี้ ฉันก็คงไม่ฉีดยาให้”

เสียงทุ้มเอ่ยดังข้างตัว ปลุกกล้าตะวันให้ตื่นจากภวังค์ส่วนตัว ชายหนุ่มพยักหน้า แล้วถอนใจเฮือก

​“โชคดีที่นายมาด้วยว่ะ ไอ้หมอ”

​“โชคดีที่ฉันมียาติดกระเป๋ามาด้วย ใครวะ นายกล้าดูท่าทางจะซ่าไม่หยอกเลยทีเดียว หลานนายหรือ รึว่า...”

​“หรือว่าอะไร?”

กล้าตะวันขมวดคิ้ว

“นายคิดว่าเด็กนี่เป็นอะไรกับฉัน”

​“ลูกสาว”

คำตอบนั้นเล่นเอากล้าตะวันถึงกับสะดุ้ง แล้วรีบปฏิเสธ

​“ไม่ใช่โว้ย ลูกของจันทร์ จันทร์ขอร้องให้ฉันดูแล”

​“อะไรนะ ลูกซุกซ่อนของนายกับพิมพ์จันทร์ คุณพระ นายกล้า นี่นาย...”

​“หยุดเลยนะไอ้หมอเรน”

กล้าตะวันรีบห้าม ก่อนที่ทางนั้นจะคิดฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ เพื่อนสนิทของเขามองหน้าเขาสลับกับมองหน้าเด็กสาวที่นอนอยู่บนเตียง สายตาของวเรณย์ ทำให้กล้าตะวันยิ่งหน้าตึง จนอีกฝ่ายหัวเราะแล้วรีบโบกมือ

​“โอเคๆ เชื่อว่าไม่ใช่ เพราะไม่เหมือนกันเลยแม้แต่นิด สวยนะ สวยเหมือนจันทร์เลย”

ว่าแล้วก็แอบมองหน้าของกล้าตะวัน ชายหนุ่มเองก็กำลังพิจารณาคนที่กำลังนอนอยู่เช่นกัน เสียงกระแอมเบาๆ ของวเรณย์ ทำให้เขาหันขวับ แล้วมองเพื่อนสนิทด้วยแววตาคมปลาบดุดัน

​“อะไร นายเรน”

​“จันทร์ฝากให้นายดูแลนี่ ในฐานะไหนวะ”

​“ผู้ปกครอง ผู้จัดการมรดก”

​“อืม...”

มือหนาเอื้อมตบบ่าของกล้าตะวันเบาๆ อย่างจะให้กำลังใจ

​“นายคิดว่านายจะทำหน้าที่นี้ได้ไหมวะกล้า เด็กนี่ท่าทางไม่เบาหรอก”

​“ก็...จะทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ว่ะ นายหมอเรน ว่างๆ ก็มาช่วยกันกำราบจอมดื้อหน่อยดีไหม เห็นเรียกตัวเองว่า           ลิตเติ้ลมอนเตอร์ด้วย หึๆ”

​“ไม่ไหวนา แค่งานโรงพยาบาล ฉันก็จะปวดหัวตายอยู่แล้ว นี่โห...กำลังวัยรุ่น ต่อต้านสุดๆ เสียด้วย เอาใจช่วยว่ะคุณพ่อมือใหม่”

​“ฉันไม่ใช่พ่อ เป็นแค่ผู้ปกครอง”

กล้าตะวันถลึงตาใส่ วเรณย์หัวเราะแล้วดึงแขนเพื่อนออกมาเสียจากห้องที่รัศมีแขกำลังนอนพักผ่อนอยู่ กล้าตะวันขอให้เขาติดรถมาด้วยเพื่อมาตามหาเด็กคนนี้ ซึ่งไม่ได้เล่าอะไรมากมายนัก ตัวเขาเองกระโดดขึ้นรถมาด้วยตามแรงฉุดของกล้าตะวัน เพื่อนสนิทที่รู้จักว่าหมอนี่ดุขึ้นชื่อขนาดไหน แค่สายตาก็เล่นเอาผวา ทำตามคำสั่งได้อย่างไม่รู้ตัวเสียแล้ว

​ตอนแรกนึกว่าเป็นลูกเป็นหลานของเพื่อน แต่ตอนนี้กลับเป็นลูกสาวของอดีต...จะเรียกว่าอดีตอะไรดี เขารู้เพียงว่ากล้าตะวันคบหาพิมพ์จันทร์อยู่ระยะหนึ่งตอนที่เรียนหนังสือปีหนึ่งด้วยกัน พอขึ้นปีสองพิมพ์จันทร์ก็ท้องเสียแล้ว กล้าตะวันหัวใจสลายมากเมื่อเธอออกจากมหาวิทยาลัยกลางครันและแต่งงานไป และตั้งแต่นั้น เพื่อนเขาก็ไม่เคยคบหาใครได้จริงจัง มิตรภาพระหว่างกล้าตะวันและพิมพ์จันทร์ยังดำเนินต่อไป ในสายตาเขามันแสนจะคลุมเครือ พิมพ์จันทร์เปลี่ยนสามีไปแล้วหลายคน แต่เพื่อนรักของเขาก็ยังครองความโสดเรื่อยมาจนถึงตอนนี้

​“เอาลูกเขามาเลี้ยง เอาเมี่ยงเขามาอมนะ ไอ้กล้า นายเคยได้ยินสุภาษิตโบราณไหม?”

​“อืม...”

กล้าตะวันพยักหน้า สองหนุ่มนอนไม่หลับเนื่องจากแปลกสถานที่ จึงมานั่งดื่มด้วยกันตรงบริเวณระเบียง มองวิวทะเลยามดึกไปด้วยกัน

​“แล้วก็ยังรับ? อย่างนั้นหรือวะไอ้กล้า”

​ “สิ่งที่จันทร์ขอร้อง ฉันไม่ปฏิเสธ”

คำตอบสั้นๆ พร้อมกับเหล้าเพียวๆ ที่กระดกดื่มเข้าไป ทำให้วเรณย์สั่นหน้าน้อยๆ

​“ความสัมพันธ์ของนายกับพิมพ์จันทร์ ฉันไม่เข้าใจหรอกว่ะกล้า บอกตรงๆ ว่าไม่อยากให้นายเอาภาระแบบนี้มาแบกไว้ เด็กนี่ดูยังไงก็ แสบแน่นอน”

​“จันทร์จะนอนตายตาหลับ ถ้าลูกสาวของเธอ เป็นเด็กที่ดีขึ้นมาได้”

​“เอาใจช่วยว่ะ เป็นอันว่า จะพยายามมาช่วยเท่าที่จะช่วยได้ ถ้านายต้องการความช่วยเหลือ แต่ถ้าจะถึงขนาดให้ฉันมอมยาเด็ก เพื่อให้อยู่ในโอวาท แบบนั้นไม่เอานะโว้ย”

วเรณย์กระเซ้า กล้าตะวันหัวเราะน้อยๆ นึกภาพของเด็กสาวผมชมพู ที่กำลังเมากัญชา หัวเราะกลิ้งเกลือกกับเพื่อนๆ ของเธอ และภาพของเธอยามอาละวาด ก่อนที่วเรณย์จะมาฉีดยาให้ ก็ถอนใจเฮือก นัยน์ตาคมเปล่งประกายวาบ

​“ดัดเองได้ เด็กดื้อแบบนี้ ฉันชอบว่ะ คนงานที่ไร่บางคนสันดานเลวกว่านี้ ยังจัดการให้อยู่ในโอวาทได้ นี่แค่เด็กวัยรุ่นคนเดียว ทำไมฉันจะทำไม่ได้วะ”

​“อืม...”

วเรณย์พยักหน้า แล้วดื่มเหล้าในแก้วของตนเองบ้าง 

“ฉันจะคอยดูพรุ่งนี้ว่ะ เมื่อเด็กคนนี้ลืมตาตื่นขึ้นมา ว่านายจะปราบวิธีไหน”

​กล้าตะวันนิ่ง ไม่ได้ตอบโต้อะไร เขามองทะเลเบื้องหน้า ใจคิดไปถึงวิธีการ ‘ปราบ’ ที่ตนเองคิดไว้ เมื่อยามที่เจ้าหล่อนมีสติเต็มที่จะเป็นอย่างไรกันนะ

​พระจันทร์ลอยเด่นตรงกลางฟ้า ส่องแสงนวลตามายังพื้นทรายและผืนทะเล ส่องประกายระยิบระยับราวเพชร รัศมีของพระจันทร์คืนนี้ งดงามจับตานัก...

​รัศมีแข พิมพ์จันทร์ พระจันทร์สองดวงที่เคลื่อนเข้ามาในชีวิตเขา กล้าตะวันหัวเราะเหมือนจะหยันตัวเอง อะไรกันหนอที่ทำให้ต้องมาข้องเกี่ยวกันแบบนี้ พรหมลิขิตเท่านั้นที่จะตอบเขาได้...ว่าทำไม

​แม่...

​มือเรียวพยายามไขว่คว้า คนตรงหน้าหันมาเหยียดยิ้มให้ ยิ้มที่...เด็กสาวมองแล้วรู้สึกเหมือนมารดากำลังตบหน้าเธอแรงๆ เพราะมันเป็นรอยยิ้มที่เสแสร้ง เหยียดเยาะ นัยน์ตานั้นมองเธอเต็มไปด้วยแววตำหนิ มองกราดแบบหัวจรดเท้า มือนั้นปัดมือเธอ แล้วหัวเราะเย้ย

 

​เรียกฉันทำไม นังเด็กเลว...แกเคยทำอะไรให้ฉันภูมิใจบ้าง นังลูกหมี

​แม่...หนูขอโทษ หนูจะไม่ทำอีกแล้ว แม่อยู่กับหนูนะ อยู่กับหนู...

​ใครอยากจะอยู่กับเด็กดื้อด้านไม่น่ารักแบบแก ตอนคลอดแกมาฉันก็แทบตาย พ่อของแกมันก็...มันระยำ! มันทิ้งฉันไป มันหลอกล่อให้ฉันยอมมันจนมีแก แล้วมันก็ทิ้งฉันไป หย่า! เรียกร้องเงินทองไป มันเลวมาก! พ่อของแกมันเลว อย่ามามองฉันนังลูกหมี ตาของแกเหมือนพ่อเกินไป ฉันไม่ชอบ

​แม่จะให้หนูทำยังไง แม่ถึงจะรักหนู…

​

เด็กสาวรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังหดเล็กลงเรื่อยๆ จนกลับไปเป็นเด็กอายุห้าขวบอีกครั้ง น้ำตาเธอไหลอาบหน้า เธอกระโดดโลดเต้นอย่างยินดี มารดามองเธอแล้วเม้มริมฝีปาก เมื่อเธอเอ่ยอ้อนขอซ้ำๆ

​แม่จ๋า ลูกหมีอยากไปเที่ยว พาลูกหมีไปเที่ยวสวนสนุกนะ

​ให้อุ่นพาไป

​หนูอยากให้แม่พาไป แม่ขา แม่ขา

​ร่างเล็กวิ่งไปเกาะชายกระโปรงของพิมพ์จันทร์ เธอสะดุ้งแล้วสะบัดแรง ร่างน้อยล้มกลิ้งร้องจ้า เธอมองแล้วเบ้ปาก พลางตะโกนเรียกคนรับใช้เสียงดังลั่นบ้าน

​มาเอาคุณหนูไปที ฉันจะไปธุระ เร็วเข้า

​แม่ขา แม่ขา ลูกหมีจะหาแม่ แม่ขา

​ฉันจะไปธุระเร็วๆ เข้า

​เธอเดินแกมวิ่งหนีบุตรสาว ที่ร้องจ้าแล้ววิ่งตาม ตามที่ขาสั้นป้อมนั้นจะก้าวทัน สุดท้ายร่างน้อยก็ถูกโอบอุ้มด้วยพี่เลี้ยงร่างอวบ ใบหน้าเล็กๆ ที่มีน้ำตานองนั่น มองหน้าของพี่เลี้ยง พลางสะอื้นฮัก เสียงเล็กๆ ถามเจือสะอื้น น่าเวทนานัก

​อุ่นจ๋า ทำไมแม่ต้องหนีลูกหมี ทำไม แม่ไม่รักลูกหมีเลยเหรอ ทำไม อุ่นจ๋า

​“แม่ แม่ขา”

​เสียงครางเบาๆ ดังลอดออกมาจากริมฝีปากจิ้มลิ้ม ก่อนจะกะพริบตาปริบๆ แล้วลืมขึ้น เธอรู้สึกคอแห้งผากไปหมด สมองมึนตื้ออยู่เป็นครู่ ก่อนที่จะรวบรวมสติได้

​ฝันร้ายอันแสนสับสนนั้น ทำให้มีคราบน้ำตาบนแก้มของสาวน้อย รัศมีแขค่อยทรงตัวลุกขึ้นนั่งแล้วปาดมันออก เธอเม้มริมปากที่แห้งผากแน่น มองไปรอบตัว ห้องนี้ไม่คุ้นตาเลย นี่มันที่ไหนกัน? หรือว่าเพื่อนของเธอจองห้องใหม่กันนะ เมื่อคืนนี้เธอเมาจนแทบจะจำอะไรไม่ได้เลยทีเดียว จะว่าไปแล้ว สิ่งที่ชลนีให้เธอลองนี่ก็ดีไม่หยอก ทำให้เธอลืมเลือนไปได้พักใหญ่เลยทีเดียว วันหลังคงจะต้องขอมาลองอีก

​ก่อนที่เธอจะได้ทำอะไรต่อประตูห้องก็เปิดเข้ามา บุคคลที่เดินก้าวพรวดเข้ามาทำให้เธอขมวดคิ้ว แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมอก เสียงหวานตวาดออกคำสั่งตามความเคยชิน

​“ใครน่ะ ออกไปนะ!”

​“อ้อ ตื่นแล้วรึ พอตื่นก็ออกฤทธิ์เลยนะ ลูกหมี อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าเสีย”

ถุงกระดาษถูกโยนขึ้นมาบนเตียงของเธอ คนที่กำลังออกคำสั่งกับเธอด้วยน้ำเสียงห้าวดุ ยืนท้าวเอวมองเธอแบบหัวจรดเท้า สายตาคมกริบดุดันนั่น มองแล้วทั้งน่าหวาดเกรง และน่าโมโหไปพร้อมๆ กัน

​ “คุณเป็นใคร ที่นี่ที่ไหน แล้วเพื่อนๆ ของฉันล่ะ”

​“เพื่อนๆ ของเธอ เธอกล้าเรียกพวกนั้นว่าเพื่อนๆ อย่างนั้นรึ ลูกหมี”

ชายปริศนาถามกลับเสียงสูง รัศมีแขจ้องเขาตาเป๋ง ตาต่อตาสบกันอย่างไม่ยอมหลบ

​กล้าดี...

​กล้าตะวันคิดในใจ เด็กคนนี้กล้าดีมากที่มองสบตาเขาตรงๆ แบบนั้น พวกคนงานกลัวเพียงแค่เขาปรายตามอง บางคนก็ถึงกับขาสั่น เพราะครั่นคร้ามต่อความน่าเกรงขามของกล้าตะวัน แต่เด็กคนนี้ไม่เลยสักนิด เจ้าหล่อนไม่ตื่นกลัว แม้จะอยู่ตามลำพังกับเขาที่เป็นคนแปลกหน้า เธอดูเย่อหยิ่ง ถือดี ราวกับราชินี

​พิมพ์จันทร์ก็ชอบวางท่าเหมือนราชินีเหมือนกัน

​ลูกสาวคนนี้ได้เลือดมาจากคุณเยอะนะ พิมพ์จันทร์...

​เขาคิดในใจขำๆ แต่ใบหน้าดุดันนั้นไม่ยิ้มสักเพียงนิด กล้าตะวันกอดอก มองเรือนผมสีประหลาดนั่น นี่จะเป็นสิ่งแรกที่เขาจะเปลี่ยนแปลงเธอ เขาไม่ชอบผมของเธอเลยสักนิด มันก๋ากั่น แฟชั่นจ๋า และไม่มีความเป็นกุลสตรีที่ดีแม้เพียงน้อยในสายตาเขา

​“คนที่ยื่นยาพิษให้เพื่อน เธอไม่น่าจะเรียกว่าเป็นเพื่อนอีกหรอกนะ  ฉันแจ้งตำรวจ จับไปหมดแล้วล่ะ”

เขาแกล้งว่า รัศมีแขเบิกตาโต เธอลุกขึ้นยืนพรวดเดียวถึงตัวเขา ตัวเล็กแต่กล้าห้าวหาญสุดใจมาก เธอพยายามเขย่งเพื่อจะให้กระชากคอเสื้อเขาให้ถึงและตะโกนใส่หน้าเขา แต่อนิจจา เธอสูงเพียงแค่อกเขาเท่านั้น เลยกลายเป็นว่าเธอไปยืนซบอกเขาแล้วตะโกน แทนที่จะทำอย่างใจคิด

​“คุณทำอะไรกับเพื่อนๆ ของฉัน แล้วคุณเป็นใคร ตำรวจรึ จับฉันมาแบบนี้ จะเรียกร้องอะไร ฉันมีเงินนะ มีเยอะด้วย ยอมจ่ายเท่าไหร่เท่ากัน ถ้าคุณปล่อยพวกนั้นออกมา”

​“อืม...”

เขาผลักเธอเบาๆ แต่รัศมีแขก็กระเด็นไปนั่งพับเพียบบนพื้นพรม มองเขาแล้วอ้าปากค้าง เพราะไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับเธอมาก่อน กล้าตะวันสั่นหน้านิดๆ พร้อมกับถอนใจเฮือก

​“ร้ายกาจอย่างที่ประกาศตัวไว้จริงๆ แต่งตัว ฉันจะพาเธอกลับกรุงเทพฯ ส่วนเพื่อนๆ ของเธอไม่ต้องห่วง ไม่มีปัญหา ฉันจะไม่แตะต้องทำอะไรพวกนั้น ตราบใดเท่าที่พวกนั้นจะไม่มายุ่งเกี่ยวกับเธอ”

​“หมายความว่ายังไง”

รัศมีแขยังคงมึนงงกับการกระทำของคนตรงหน้า เขาไม่ได้แนะนำตัวอะไรกับเธอเลยสักนิด กล้าตะวันยิ้มนิดๆ รอยยิ้มนั่นทำให้ใบหน้าคมดุเปลี่ยนไปชั่วแวบ ก่อนจะกลับมานิ่งขรึมตามเดิม

​“ฉันจะมาเป็นผู้ปกครองของเธอตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันชื่อกล้าตะวัน เธอคงจะพอจำฉันได้กระมัง อ้อ...เปลี่ยนเสื้อผ้าเสีย ก่อนที่ฉันจะจับเธอเปลี่ยนเสียเอง เรามีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ เอกสารที่จะต้องจัดการอีกมาก ฉันให้เวลายี่สิบนาที ทุกอย่างต้องเรียบร้อย”

​เสียงประตูปิดลง รัศมีแขมองตามหลังประตูแล้วเม้มริมฝีปากแน่น กล้าตะวัน!ทำไมเธอจะจำเขาไม่ได้ ในเมื่อเขาเป็นหนึ่งในชู้รักของแม่เธอ!