31

กริชดนัยสังเกตได้ถึงความแปลกบางอย่าง คือทุกครั้งที่เขาไปรับคริมาในตอนเย็นเพื่อกลับบ้าน ฟ้ารุ้งกับบิดาของหล่อนก็จะรออยู่ด้วย และมักจะชักชวนพวกเขาไปรับประทานอาหารเย็นด้วยกันเกือบทุกวัน บางวันขนาดว่าเขาปฏิเสธ สองพ่อลูกนั่นก็จะยังตามมาที่บ้านของพวกเขา

​วีรพลดูสนิทสนมกับคริมามาก มากจนชักจะเกินไปในสายตาของเขา

​ไอ้จะห้ามโต้งๆ ว่าไม่ต้องมาวุ่นวายกับเธอ เขาจะห้ามได้ที่ไหนกัน เพราะลูกสาวของวีรพลเป็นเพื่อนรักกับคริมา สองคนเรียนด้วยกันก็ต้องเจอกันเป็นปรกติ แต่ที่เริ่มไม่ปรกติ คือในวันหยุดสองพ่อลูกนั่นก็มารับคริมาของเขาออกไปข้างนอกเรื่อย

​ยามสนทนากัน บางทีเขาลองเปรยถาม คริมาก็จะเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้ฟังว่าไปทำอะไรมาบ้าง มันยิ่งทำให้เขายิ่งรู้สึกผิดปรกติ

​ไอ้หมอนั่นคิดอะไรกับคริมาของเขาแน่นอน แถมเด็กฟ้ารุ้งดูจะสนับสนุนพ่อสุดตัวเสียด้วย

​“นั่นสร้อยอะไรหรือวี่”

​เขาทักขณะที่นอนกอดเธอ...ปรกติแล้วคริมาไม่ค่อยใส่เครื่องประดับ มีแค่แหวนที่นิ้วกลางวงเดียวและสร้อยแขนที่เป็นสร้อยทองเส้นเล็กติดตัวที่เขาเห็นตลอด วันนี้เธอมีสร้อยคอสีเงินและห้อยจี้เพชรเม็ดเล็กเป็นรูปหัวใจ ดูแล้วน่าจะเป็นของแท้อยู่บนลำคอขาวผ่องของเธอด้วย

​“อ๋อ...ของขวัญจากยัยฟ้ากับคุณวีน่ะค่ะ”

​“ของขวัญเนื่องในโอกาสอะไร...เหรอครับ”

​เขาลองตะล่อมถาม ตอนนี้เขามองหัวใจดวงเล็กที่ส่องประกายจรัสบนลำคอเธอด้วยสายตาขุ่นๆ

​“วัน...เอ่อ...”

ลังเลว่าจะพูดดีไหม จริงๆ แล้ววันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของคริมา ปีนี้ตรงกับวันหยุดพอดี ฟ้ารุ้งและวีรพลพาเธอไปฉลองวันเกิด และพาไปซื้อของขวัญเป็นสร้อยคอทองคำขาวพร้อมกับจี้เพชรแท้ ตอนแรกเธอจะไม่รับเพราะเห็นว่ามันราคาค่อนข้างแพง เพื่อนรักทำหน้างอใส่นั่นแหละ ถึงได้รับไว้และเธอก็ชอบดีไซน์ของมัน เป็นสร้อยเส้นเล็กไม่ใหญ่มากนัก แถมเป็นคนที่สำคัญให้คริมาเลยตั้งใจไว้ว่าจะใส่ติดคอเป็นเครื่องประดับประจำ

​“วันอะไร วันเกิดของวี่เหรอ”

เขาลองเดา หน้าของคริมาบอกทุกสิ่ง ว่าที่เขาเดานั้นคือเรื่องจริง...วันนี้เขาติดธุระเรื่องเอกสารสำคัญกับทนายจารึกที่มาที่บ้าน พอคริมาขออนุญาตออกไปข้างนอกกับฟ้ารุ้งเขาจึงไม่ได้ถามและอนุญาตให้ไป

​“อากริชรู้ด้วยหรือคะ?”

​“ใช่จริงๆ หรือ ทำไมไม่บอกอาล่ะ ว่าวันนี้วันเกิดของวี่”

เขาขมวดคิ้ว สีหน้าของเขาดูเครียดน้อยๆ เขากำลังรู้สึกน้อยใจ และเสียใจ มันควบคุมไม่ได้ที่รู้สึกแบบนั้นแม้จะพยายามข่มใจตัวเองขนาดไหนก็ตามที

​เขากำลังตกหลุมรักคริมาทั้งที่พยายามปฏิเสธ...หัวใจตัวเอง

​“ก็...จำเป็นด้วยหรือคะ”

เสียงหวานดังอย่างออดอ่อย เธอรู้สึกเจียมตัวกับฐานะเมียเก็บของเขา เขาไม่จำเป็นจะต้องมาทำอะไรให้เธอสักหน่อย ก็เธอแค่เมียเก็บ

​แค่ผู้หญิงที่เขาเคยบอกด้วยซ้ำว่าเกลียด...

​“จำเป็นสิ” หน้าของเขาบึ้งตึงเลยล่ะตอนนี้

“วี่เป็นเมีย...ฉะนั้นอาก็จำเป็นจะต้องรู้ทุกอย่างของวี่ แล้วคนที่ควรจะพาวี่ไปฉลองวันเกิดก็คืออา...ไม่ใช่คนอื่นแบบนี้”

​“ยัยฟ้ากับพ่อวีไม่ใช่คนอื่นสักหน่อย”

​“พ่อวี...”

คำเรียกชื่อชายรุ่นพี่คนนั้นทำให้เขาใจชื้น น้องเรียกทางนั้นว่าพ่อ...ก็คงจะไม่คิดอะไรหรอก

​“วี่นับถือพี่วี เป็นพ่อเลยหรือครับ”

เสียงของเขานุ่มขึ้นฟังไม่ได้ห้วนห้าวเพราะอารมณ์เสีย เล่นเอาคนในอ้อมแขนปรับตัวแทบไม่ทัน

​“เอ่อ...”

​คริมาเป็นฝ่ายขมวดคิ้วบ้างเพราะไม่ค่อยเข้าใจคำถามของเขา กับวีรพลเขาจะให้เธอคิดเป็นอะไรได้อีกล่ะ ก็เขาเป็นพ่อของฟ้ารุ้งเพื่อนรักของเธอ ดีกับเธอ เธอก็ต้องเคารพรักอีกฝ่ายคล้ายฟ้ารุ้งไม่ใช่หรือ

​ความที่ยังไร้เดียงสา ไม่ทันเกมชาย ยังอ่อนวัยของคริมาทำให้เธอไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายไม่ได้คิดเอ็นดูเธอแค่ลูกเพื่อน

​“แค่นั้นนะ...”

เสียงนั้นเข้ม เขาพรมจูบไปที่ลำคอของเธอ นึกหึงสร้อยเส้นนั้นที่มันเป็นของขวัญที่ได้อยู่บนร่างกายของคริมา

​“ค่ะ อะ อืม อากริช”

เสียงขานรับกลายเป็นเสียงครางเมื่อปากและมือของเขาเลื่อนลงไปยังตรงที่ต่ำกว่าหัวใจเพชรดวงน้อยของคริมา

​“พรุ่งนี้อาจะพาไปฉลองย้อนหลังให้”

เขาเอ่ยงึมงำกับอกอวบนุ่ม เขาน้อยหน้าเพื่อนรักและวีรภาพไม่ได้หรอก

​“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ อากริช อืม...”

​มือของเธอจิกที่ผมของเขาแน่น เมื่อเขากำลังดูดกลืนปลายยอดอย่างเมามัน สัมผัสจากเขาเหมือนไฟร้อนที่เผาไหม้เธอทุกหน ตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาทำให้เธอเจ็บ ก็ไม่มีครั้งไหนอีกเลยที่เขาทำให้เธอเจ็บปวด มันมีแต่ความสุข...หฤหรรษ์ ทำให้เธอเสพติดเขา...เสพติดรสชาติรสรักจากเขา

​“ต้องสิ วี่เป็นเมียอา...”

​เขายังคงย้ำขณะที่เลื่อนไล้สัมผัสลงไปยังด้านล่าง...

​คืนนั้นรสรักจากเขาเป็นสัมผัสละมุนปนเร่าร้อน ทำให้เธอถึงสรวงหนแล้วหนเล่า จนหลับไปด้วยความเพลียและความสุข

​ราวกับว่าเขาให้ของขวัญกับเธอ...ด้วยสัมผัสอ่อนหวานนั้น

................................................................................................................................................................

​“เอ่อ...อากริชคะ”

คริมามองเขาอย่างประหลาดใจเมื่อกริชดนัยพาเธอมายังร้านจิลเวอร์รี่แบรนด์หรูในห้างสรรพสินค้าระดับไฮเอน และสั่งให้พนักงานเอาถาดแหวนเพชรมาให้ดู

​“ชอบวงไหนเลือกเอาได้เลย อาให้เป็นของขวัญวันเกิด”

กริชดนัยว่า เขารู้ว่าเธอรักฟ้ารุ้งมาก และน่าจะหวงของขวัญวันเกิดที่เพื่อนให้ เขาจะสั่งให้ถอดออกคริมาก็คงไม่ยอม และคงจะดูไม่ดี ฉะนั้นเขาก็มีวิธีเกทับอีกฝ่าย ด้วยการให้ของขวัญเป็นเครื่องประดับเหมือนกัน และจะต้องแพงกว่าด้วย

​เขาเป็นคนขี้อิจฉาไปแบบไม่รู้ตัวเสียแล้วตอนนี้

​“เอ....ให้วี่จริงๆ น่ะเหรอคะ”

หัวใจของคริมาพองฟูขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาพยักหน้า แล้วเลื่อนถาดให้เธอเลือก

​“อืม เอาที่วี่ชอบได้เลยครับ”

​“แต่มันแพงมากนะคะ วี่เอาแบบเล็กกว่านี้หน่อยได้ไหมคะ”

เธอหยิบแหวนมาดูเห็นราคาแล้วก็ย่นจมูกน้อยๆ ตอนนี้หน้าของเธอเป็นสีเรื่อด้วยความปลาบปลื้มใจที่เขากรุณาเธออย่างเหลือเกิน เมียบำเรอคนนี้ ทาสรักของเขาคนนี้ นายเอื้อเอ็นดูจนมอบของขวัญวันเกิดให้...อย่างน้อยเขาก็คงจะจางเกลียดเธอบ้างแล้วกระมัง

​“เอาแบบนี้แหละ ไม่ต้องเกรงใจ เป็นเมียของกริชดนัย...ก็ต้องมีเครื่องประดับที่สมตัวหน่อย เลือกไปเถอะครับเอาวงที่วี่ชอบ อาจ่ายไหว ถาดนี้เพชรหนึ่งกะรัตใช่ไหมครับ”

เขาถามพนักงานทางนั้นกุลีกุจอเอ่ยอธิบายทันที

​“ค่ะ ตัวเพชรเด่นของถาดนี้จะหนักราวๆ หนึ่งกะรัตค่ะ เป็นเพชรแท้จะคะคุณผู้ชาย ตัวเรือนเป็นทองคำขาวสั่งสลักข้อความได้นะคะ”

​“ชอบแบบไหนครับ แบบนี้ดีไหม?”

เขาหยิบแหวนวงหนึ่งให้กับคริมาดู แล้วก็สั่งให้เธอเอามือมาให้เขา กริชดนัยเลือกสวมมันที่นิ้วนางข้างซ้ายมันพอดีเป๊ะกับนิ้วของคริมา

​ตัวแหวนออกแบบเป็นเพชรสองเม็ดเกี่ยวกันหนักเม็ดล่ะครึ่งกะรัตดีไซน์ของมันดูเรียบหรูเหมาะกับนิ้วเรียวสวยของคริมา

​“สวยมากเลยค่ะ เหมาะกับนิ้วของคุณผู้หญิงมากเลย”

พนักงานรีบเชียร์ คริมานั้นเกรงใจเขามากด้วยราคาของมันและก็ตื่นเต้นมากด้วยเพชรส่องแสงละลานตาไปหมดจนเธอเลือกไม่ถูก เมื่อเขาเลือกให้เองแบบนี้เธอก็ถือว่ามันเป็นของขวัญจากเขา เธอจึงมองหน้าเขาแล้วพยักหน้า

​“ถ้าอากริชว่าดี วี่ก็ชอบค่ะ”

​“หึๆ เอาที่ชอบจริงๆ สิ ชอบไหม อย่าตามใจอา”

​“ชอบค่ะ ชอบมาก แต่ว่ามันแพง...”

​“บอกว่าอย่าไปสนเรื่องถูกแพง อาอยากให้ อามีปัญญาให้เมียอา”

เขาพูดคำว่าเมีย เน้นเสียงด้วย พนักงานที่กำลังเก็บถาดแหวนถึงกับมองหน้าพวกเขาแล้วแอบยิ้มอย่างเขินๆ น่าอิจฉาน้องคนนี้จริงๆ แฟนดูน่ารักมาก พามาเลือกเพชรไว้ใส่เล่นแบบนี้

​“วี่ต้องใส่ทุกวันนะ ห้ามถอด”

​“ขอบคุณนะคะ” คริมาไหว้เขา แต่เขาตบลงเบาๆ ที่หน้าอกของตัวเอง

​“มาขอบคุณตรงนี้สิครับ”

​เขาว่าคริมารีบสั่นหน้า เพราะเขิน เรื่องอะไรเธอจะทำอย่างนั้นกันเล่า...คนเยอะจะตายไป กริชดนัยเห็นน้องทำยืนตัวแข็งก็เป็นฝ่ายดึงน้องมากอด และหอมฟอดใหญ่เสียเองพร้อมกับกระซิบเสียงทุ้ม

​“เด็กดื้อ ขัดคำสั่งอา คืนนี้วี่จะต้องโดนทำโทษ”

​คำพูดนั้นยิ่งทำให้เธอหน้าแดงและผลักเขาออก กริชดนัยยิ้มอย่างมีความสุขและล้วงหยิบเอาบัตรเครดิตส่งให้กับพนักงานที่ยืนอมยิ้มอยู่

​เขาบอกให้พนักงานไม่ต้องเอาแหวนใส่กล่อง และสวมให้กับเธอเลย พร้อมกับเอ่ยย้ำ ว่าถ้าจะถอดออก คนถอดจะต้องเป็นเขาเท่านั้นที่มีสิทธิ์

​คริมามองที่นิ้วของตัวเองขณะที่เดินกับเขา แหวนเพชรส่งประกายระยับงามจับตาเธอ หญิงสาวลอบถอนใจ มันปลื้มที่เขาทำแบบนี้ แต่ลึกๆ มันก็ปะปนเคลือบไว้ด้วยความทุกข์

​เธอมีเวลาแบบนี้อีกแค่ห้าปี คริมาได้แต่บอกตัวเองอย่างเจียมตนและเศร้าสร้อย ในวันที่เขาคืนอิสรภาพให้เธอ เธอก็จะคืนทุกสิ่งให้เขาเช่นกัน