ログインหกปีก่อนเขาสร้างตราบาปไว้ให้เธอ เขาเกลียดเธอ ทว่า...ภายใต้ความเกลียดชัง กลับมีบางสิ่งฝังลึกในนั้น เมื่อเขาคืนกลับมาสู่บ้านสิงหชัชอีกครั้ง กริชดนัยมาทวงคืนทุกสิ่งและทวงแค้นจากผู้หญิงแพศยาอย่างเธอด้วย โปรยปราย เธออาจจะเป็นหมาป่าที่เอาขนแกะมาสวมอยู่ก็ได้ตอนนี้เขาเบ้ปากเมื่อนึกถึงตรงนี้ มารยาหญิง...เขาเคยเจอมาแล้ว จนพังไปแล้วหนึ่งรอบ รอบนี้เธอจะต้องเจอมารยาชายเข้า บ้างล่ะ กริชดนัยยิ้มเจ้าเล่ห์ เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ คริมา... เราสองคนจะอยู่ด้วยกัน ในแบบที่เขาต้องการ เธอจะต้อง ถูกใช้...จนกว่าเขาจะพอใจ
もっと見るกริชดนัยมองดูยอดเมรุที่มีควันสีน้ำตาลจางลอยขึ้น เขาเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ใจสั่นหวิว กับภาพที่เห็น มือของเขากำเข้าหากันแน่น เหมือนจะระงับใจไม่ให้เศร้าโศก ไม่ให้ดิ่งลงไปในความทุกข์ของการสูญเสีย
เขามาทันวันเผา มาทันตอนพิธีเผาศพของพี่ชายและพี่สะใภ้...
เขายืนอยู่ตรงนั้น ญาติผู้ใหญ่บางคนจำเขาได้ เขาจึงต้องยกมือไหว้ทักทาย เขามองไปยังศาลาที่ตอนนี้มีร่างบางของใครบางคนกำลังนั่งกอดรูปภาพของบิดาเลี้ยงและมารดา แล้วเหม่อลอย
กริชดนัยมองหน้าของเธอพลางรู้สึกอดแปลบเล็กๆ ที่หัวใจไม่ได้ หล่อนดูเป็นสาวสวย ดูโตขึ้นมาก เขายังจำภาพเธอในวัยสิบสี่ปีได้แม่น...ทั้งที่อยากจะลืมหน้านั้นไป ลืมทั้งหล่อนและแม่ของหล่อน แต่สุดท้ายเขาก็จำต้องกลับมาเจอผู้หญิงคนนี้อีกจนได้
หล่อนมองหันมาทางเขา กริชดนัยยืนนิ่งตรงนั้นอย่างจงใจให้เธอได้เห็น เขาอยากรู้ปฏิกิริยาว่าเธอจะทำอย่างไร ถ้าเกิดว่าเห็นเขาเข้า
หญิงสาวเบิกตาโต แล้วลุกพรวดขึ้นยืน สิ่งที่เธอทำคือสิ่งที่เขาไม่คาดคิด เธอวางรูปพ่อกับแม่ที่เก้าอี้ แล้ววิ่งเข้ามาโถมกอดเขา ทำให้เขาถึงกับเซ แล้วกอดตอบร่างบางนั้นโดยอัตโนมัติ
“อากริช อากริช โอ...อากริชกลับมา”
น้ำตาของเธอไหลรินด้วยความดีใจ และการตอบรับแบบนั้น มันเกินคาดสำหรับเขา
เกินคาดสำหรับคนที่เคยมีเรื่องหมางใจกันมาก่อน...
เรื่องราวระหว่างกัน รอยแผลย้ำลึก ที่ทำให้เขาต้องหายไปจากครอบครัว ไม่ติดต่อใครถึงหกปีเต็ม
“วี่...เอ่อ...”
“วี่ดีใจ ดีใจเหลือเกินค่ะ อากริชอย่าไปไหนอีกนะ วี่ไม่เหลือใครแล้วฮือๆ”
เขาก้มลงมองหน้าของคนในอ้อมแขน แม้จะฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตา จมูกของเธอแดง ตาของเธอบวม ปากจิ้มลิ้มนั่นเผยอนิดๆ เพราะสะอื้นเธอช่างเป็นผู้หญิงที่ร้องไห้ได้สวยมาก...ร้องไห้แล้วยังสวย และยิ่งทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง...
โอ...ทำไมเขาจะต้องมาใจเต้นระรัวกับอะไรแบบนี้ด้วยนะ
ห้ามนะไอ้กริช
เขาบอกย้ำเตือนตัวเอง ขณะที่ผลักเธอออก สีหน้าของเขายังคงเย็นชา แล้วประคองเธอไปนั่ง หาทิชชู่ให้เธอซับน้ำตา เจ้าหล่อนอายุเท่าไหร่แล้วหนอ หกปีที่เขาจากไป...อ้อ...ยี่สิบปีแล้วสินะ
“อาจะอยู่กับวี่”
เขาพูดกับหล่อน คริมามองหน้าเขาปล่อยโฮออกมาอีกรอบ แล้วตรงเข้ากอดเขาอีกคราว
เธอรัดเขาแน่น
คริมาถือว่านั่นคือคำสัญญา
เขาจะไม่หนีเธอไปไหนอีกต่อไปแล้ว...
“เรื่องอะไร แอบมีอะไรโกหกอาไม่สารภาพอีกหรือเปล่า? วี่แอบไปรักใคร”เขาแกล้งว่า คริมาย่นจมูกน้อย แล้วเอ่ยพึมพำเบาๆ “วี่จะไปรักใครได้อีกล่ะคะ นอกจาก...”“นอกจากอาหรือเปล่าครับ”คริมามองสบตาเขา แล้วก็หน้าแดงก่ำ เธอไม่พูดตอบ แต่ซุกหน้ากับอกเขา ทำท่าจะไม่พูดต่อเอาเสียดื้อๆ กริชดนัยหัวเราะหึๆ น้องปากแข็ง...ทั้งที่ถ้าเกิดว่าอ้อนเขาบ่อยๆ บอกรักเขาบ่อยๆ คนมีใจอยู่แล้วอย่างกริชดนัยคงไม่วายบอกรักตอบไปหรอก แต่นี่...ไม่ใช่เลยถ้าเกิดว่าคริมาเหมือนแม่จริงๆ เธอคงไม่เป็นแบบนี้ลูกไม้ไกลต้น...อาจจะเพราะการถูกหล่อหลอมมากระมัง อาจจะเพราะความคิดอ่านไม่ได้ถูกมารดาครอบงำ ทำให้คริมาเป็นลูกไม้ ที่ถูกลมแห่งความดีพัดไปไกลต้นไม้อย่างพัดชา“อื้อ...ทำไมเงียบล่ะ ไหนบอกว่ามีเรื่องอะไรจะคุยด้วย ตกลงว่าจะสารภาพอะไร”“มันไม่ใช่สารภาพ มันเป็นเรื่องที่วี่ไม่เคยพูดกับอากริชมากกว่า เป็นเรื่องที่วี่ไม่มีโอกาสได้พูด...ไม่รู้ว่าอากริชจะมองว่าวี่แก้ตัวไหม แต่...วี่รู้ว่าอากริชโกรธเกลียดวี่เพราะเรื่องนี้ เรื่องเมื่อหกปีที่แล้ว”“ไหนพูดสิ” เขาจะให้เธอพูดให้ฟังให้หมด ก่อนจะบอกว่าจริงๆ แล้วเขาไม่เหลือความโกรธและเกลียด
คริมาหันมามองเพื่อน สีหน้าของเธอไม่สู้ดีเลย ฟ้ารุ้งถอนใจเฮือกก่อนจะแตะแขนเพื่อนรักอย่างให้กำลังใจ“เติมสักสามขวดไหมล่ะยัยวี่จะได้กล้าเข้าบ้าน”“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก...หรือ...ก็ดีนะ เราควรย้อมใจ...”“ยัยวี่เอ๊ย!” ฟ้ารุ้งจับหน้าเพื่อนแล้วตบแก้มเพื่อนรักเบาๆ ตอนนี้คริมาเหมือนกำลังจะร้องไห้อยู่แล้ว“ทั้งรักทั้งกลัวเค้าสินะ เราน่ะ”“อากริชเสียงดุมากเลย ตอนเราโทรบอกว่าจะให้ฟ้ามาส่ง...แล้วก็บอกว่าให้เรารีบกลับมา มีเรื่องจะต้องคุยกัน”“นี่...ยัยวี่ฉันจะแนะนำอะไรเธอ แบบที่ทำให้อีตาอากริชนั่นหายเคือง ทำตามเรานะรับรองว่าหายชัวร์”“ทำยังไง” คริมาทำตาปริบๆ ฟ้ารุ้งยิ้มทะเล้นก่อนจะกระซิบเสียงพร่าข้างหูเพื่อน“ก็จับอากริชของเธอขึงพืด จัดหนักเสียเลยไง ใช้เซ็กซ์ละลายพฤติกรรมสิยัยวี่”“โอ๊ย...” คริมาผลักเพื่อน ฟ้ารุ้งหัวเราะชอบใจ แล้วเอื้อมไปหยิบเอาถุงขนมที่แวะซื้อก่อนเข้าบ้าน ยัดใส่มือเพื่อน พร้อมกับเอ่ยสำทับ“เอ้า...เอาของหวานให้ตาอากริชนั่นกิน ของหวานจะทำให้อารมณ์ดี เสร็จแล้วก็...” ว่าแล้วก็หัวเราะคิกคัก คริมาสั่นหน้า หน้าของเธอแดงก่ำ “อื้อ...ไม่เอา”“เอาเหอะ...อิอิอิ เราไปก่อนล่ะย
ปาร์ตี้ละลายพฤติกรรมของสองสาว คือเครื่องดื่มค็อกเทลสีสวย แอลกอฮอล์ 5% และผัดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ขนมกรุบกรอบ คริมาที่เหมือนคนหนีแบบเร่งด่วนมา เลยไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย นอกจากกระเป๋าสะพายใบที่เธอใช้ไปมหาวิทยาลัยประจำ โน้ตบุ๊ค เสื้อผ้าอะไรก็ลืมหอบหิ้วมา ตอบไลน์กริชดนัยแล้วเธอก็ปิดโทรศัพท์ เพราะฟ้ารุ้งสั่งให้ปิด ทางนั้นจะได้คิดว่าเธอนอนแล้ว เดี๋ยวตามเช็คอีกแล้วก็จะเห็นว่าฟ้ารุ้งชวนคริมาปาร์ตี้ จะพากันเดือดร้อนเอา“ปิดแหละดี เดี๋ยวอากริชของเธอจะเช็ค เห็นเราปาร์ตี้กินค็อกเทลกัน หนหน้าจะไม่ให้เธอมาอีก จริงสิไหนๆ ก็ไหนๆ ถ้าเหล้าหมด ไปร้านแถวนี้ไหมอะยัยวี่”“ไม่สิ...อะไรกันน่ะยัยฟ้า มาชวนเที่ยวเสียอย่างนั้นแหละ รู้นี่ว่าเราไม่ชอบเที่ยว”“ไปเสียหน่อยจะเป็นอะไร เราจะได้นัดพ่อออกมาด้วย”ฟ้ารุ้งยังไม่ลืมหรอกเรื่องสนับสนุนพ่อให้กับเพื่อน “หืม? คุณวีน่ะเหรอ”“ก็เออสิยะ พ่อเราน่ะยังเฟียสอยู่นะยัยวี่ เธอเห็นว่าพ่อเราแก่เหรอ”ลองถามแบบเลียบๆ เคียงๆ ดู เพื่อนรักเพียงแค่หัวเราะ...เอาเหอะ โอกาสยังมีอีกมาก ค่อยๆ เขยิบเอาก็ได้ เดี๋ยวเพื่อนรักจะตกใจ“ไม่แก่หรอก พ่อของฟ้าอะยังหนุ่ม ยังหล่ออยู่เลย”“
ทนายจารึกสังเกตเห็นสิ่งผิดปรกติระหว่างสองหนุ่มสาวมากมายระหว่างมื้ออาหารเย็นและการสนทนา อาชีพทนายทำให้เขาได้คลุกคลีกับคนหลายประเภท และมีจิตวิทยาในการสังเกตคน ฉะนั้นพิรุธของสองหนุ่มสาวที่แสดงออก ก็ทำให้เขารู้แจ่มชัดว่าสิ่งที่เขาสังหรณ์ไว้เกี่ยวกับกริชดนัยและคริมา คงจะเป็นความจริงเป็นแน่แท้ด้วยอายุอานามก็...ถือว่าเหมาะสมแม้ฝ่ายหญิงจะยังอายุน้อย และเขาก็อยากให้คริมาเรียนให้จบก่อน เขากำลังคิดหาข้อแก้ตัวสวยๆ ไว้ให้กับคนทั้งสอง ถ้าเกิดว่าวันหนึ่งมีงานวิวาห์เกิดขึ้นมา“หนูวี่...ขอบใจมากนะสำหรับอาหารอร่อยๆ มื้อนี้ แล้ว...ยังไงก็เอาสิ่งที่ลุงพูดบอก ไปทำดูล่ะ” ทนายจารึกเอ่ยย้ำก่อนจะขึ้นรถ คริมาพึมพำรับคำ แล้วก้มหน้า...กริชดนัยยืนอยู่ข้างๆ เธอ นึกสงสัยว่าทนายจารึกพูดอะไรกับคริมา “กลับก่อนนะครับคุณกริช ฝากดูแลหนูวี่ด้วย ป้องกันด้วยก็ดีนะครับ ผมอยากจะให้หนูวี่เรียนให้จบก่อน”ประโยคหลังเอ่ย พร้อมกับขยิบตาให้ เล่นเอากริชดนัยและคริมาสะดุ้ง แล้วพากันเสมองไปทางอื่น ทนายจารึกหัวเราะขึ้นเบาๆ แล้วปิดประตูรถ ก่อนจะขับรถออกไปจากบ้านคืนนั้น...คริมานั้นว้าวุ่นเรื่องที่แหวนของขวัญจากเขา ไม่ได้อยู่บนนิ