ใจบาง

“พี่กานต์เปลี่ยนพินัยกรรมหรือครับ?” กริชดนัยซักถามทนายประจำครอบครัว ที่เรียกใช้กันอยู่เสมอ ทั้งเรื่องส่วนตัวและเรื่องส่วนของบริษัท ทำงานกันมายาวนานตั้งแต่รุ่นพ่อ สืบทอดกันมาจนถึงรุ่นปัจจุบันการที่เขาซักแบบนั้นเพราะผู้เป็นพี่ชายประกาศตัดขาดกับเขาตอนนั้น กานต์เอกบอกว่าเขาจะไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง และพัดชาเมียของพี่ชายก็พูดกับเขาก่อนที่เขาจะเดินทาง ว่าพินัยกรรมของกานต์เอกนั้น ถ้าเกิดว่าเขาตายลงไป ทายาทมรดกคือหล่อนกับลูกสาว กริชดนัยถูกตัดออกจากกองมรดก ท่าทางของเธอมั่นใจมาก...​เขาเองก็เชื่อว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนั้น จนมาถึงตอนนี้เมื่อทนายจารึกมาขอพบกับเขา หลังจากที่งานฌาปนกิจของพี่ชายและพี่สะใภ้จบลง​เขากะจะมาแค่ร่วมพิธีและกลับไป ก็เพราะยัยพี่สะใภ้ตัวร้ายประกาศไว้แบบนั้น​“ครับ...”จารึกกระแอม แล้วเอ่ยขึ้นมาเสียงพร่าเล็กน้อย“คุณกานต์เหมือนจะตรวจเจอ...เอ่อโรคบางอย่างเมื่อปลายปีที่แล้ว แล้วก็เลยเรียกผมมาให้ทำพินัยกรรม ท่านกลัวว่าจะอยู่ไม่นาน จนถึงวันที่คุณวี่จะโต แล้วก็...กลัวว่าคุณกริชจะไม่กลับมากระมังครับ ถึงได้ทำพินัยกรรมฉบับนี้ขึ้นมา”​“พี่กานต์เป็นอะไรครับ” กริชดนัยนั่งนิ่ง จ้องหน้าจาร

เมื่อทำธุรกรรมที่ธนาคารจนเสร็จแล้ว ทนายจารึกก็ขอตัว แต่คริมาชวนเขาให้ไปรับประทานอาหารเย็นด้วยกัน กริชดนัยนิ่งฟังคนทั้งคู่คุยกัน ขณะที่เขากำลังตรวจอ่านเอกสารและตรวจดูสมุดบัญชีธนาคารอีกรอบ​“ลุงอยากกินแกงคั่วสับปะรดฝีมือของหนูวี่”จารึกเอ่ยเปรยขึ้นมา คริมาหัวเราะเบาๆ แล้วเอ่ยเย้าเขาเสียงหวาน​“ถ้าวี่ลงมือทำเองเย็นนี้ ลุงจาจะอยู่กินข้าวเย็นด้วยกันใช่ไหมคะ”​“อยู่สิครับ”เขามองเธออย่างเอ็นดู สายตามองเลยไปยังกริชดนัย ที่กำลังดูจะสนใจกับเอกสารตรงหน้า มากกว่าสนใจบทสนทนาของพวกเขา​“มหาวิทยาลัยเปิดเมื่อไหร่ครับคุณวี่” ​“ปลายเดือนหน้าน่ะค่ะ”​“ถ้าอย่างนั้นระหว่างนี้ คุณวี่ก็รบกวนช่วยคุณกริชในการทำงานด้วยนะครับ” จารึกนำเสนอความสามารถของคริมาเต็มที่ เพราะอยากจะให้กริชดนัยมองเธอดีขึ้นบ้าง เขาคลุกคลีกับครอบครัวนี้มานาน ทำงานให้กันมาตั้งแต่รุ่นพ่อ จนมารุ่นของพี่ชาย ดังนั้นเขาจึงรับรู้เรื่องราวทั้งหมด...เรื่องความบาดหมางของสองพี่น้อง จนทำให้กริชดนัยต้องเตลิดหนีไปอยู่ต่างประเทศตัดขาดกับทางบ้าน เขาเป็นคนที่ขอให้กานต์เอกยังส่งเงินปันผลให้กับกริชดนัยตามส่วน รวมถึงเงินเดือน...ที่ถูกพัดชาภรรยาของกานต์เอก

​ “อร่อยเหมือนเดิมเลยจ้ะ หนูวี่ ขอบคุณมากสำหรับอาหารมื้ออร่อยๆ แล้วก็สำหรับของฝากด้วย”ทนายจารึกเอ่ยบอกกับคนที่มาส่งเขาถึงรถ หลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จแล้วที่บ้านของครอบครัวสิทธา นอกจากอาหารเย็นแล้วก็ยังมีขนมบัวลอยแสนอร่อยให้รับประทานจนอิ่มหนำ คริมาแบ่งอาหารส่วนหนึ่งที่เธอทำไว้มากใส่กล่องให้เขาเอาไปฝากคนที่บ้านด้วย เธอเอาไว้ตรงเบาะหลังให้กับเขาอย่างเรียบร้อย แล้วปิดประตูรถให้เขา ทนายจารึกมองเธออย่างชอบใจกับกิริยาละมุนแช่มช้อยของคริมา เธอเป็นคนบุคลิกดี หน้าตาสวยน่ารัก พูดจาเพราะ และทำงานเก่ง คริมาโตขึ้นมากและเป็นผู้หญิงที่มีคุณภาพคนหนึ่งเลยทีเดียว​ผู้หญิงแบบนี้ ถ้าผู้ชายคนไหนได้ไปเป็นภรรยา คงจะเสริมส่งชีวิตให้ดีงาม ​ลูกไม้ไกลต้น​เขาใช้คำนี้กับคริมาได้โดยแท้​“ถ้าอยากกินอีก ก็บอกนะคะ เดี๋ยววี่จะทำแล้วให้ลุงพวงเอาไปให้ที่สำนักงานค่ะ”เธอว่า สำนักงานกฎหมายของจารึกตั้งอยู่ใกล้กับบริษัท​“อดทนนะครับ”เสียงทุ้มอ่อนโยนเอ่ยเปรยขึ้น คริมามองคนพูดแล้วกะพริบตา มือของทนายจารึกเอื้อมลูบศีรษะของเธอ สัมผัสนั้นทำให้คริมาถึงกับน้ำตาคลอ เธอมองสบตากับเขาแล้วพยักหน้า ​“ค่ะ...”​“อดทนกับคุณกริช อดท

การที่เขามาอยู่กับเธอเกือบสองอาทิตย์แล้วทำให้คริมารู้จักกริชดนัยมากยิ่งขึ้น ทีละนิด ทีละหน่อย ความช่างสังเกตของเธอทำให้เธอเริ่มเรียนรู้นิสัยของเขา ความชอบของเขา และทุกสิ่งที่เป็นความชอบของกริชดนัย คริมาก็เอาใจเขา...ทุกอย่าง​จากของง่ายๆ อย่างอาหารการกิน ที่เธอศึกษาและเรียนรู้ และทำในสิ่งที่เขาชอบ คริมาพบว่าถ้าเธอลงมือทำอาหารด้วยตนเองมื้อใด อาหนุ่มมักจะรับประทานอาหารได้มาก เขาชอบที่จะให้มีผลไม้หลังมื้ออาหาร เธอเริ่มสังเกตว่าเขาชอบผลไม้ชนิดไหนและหมุนเวียนเปลี่ยนผลไม้ตามฤดูกาลมาขึ้นโต๊ะ บางวันเขากินมาก บางวันเขาก็กินน้อย ความช่างสังเกตของเธอทำให้เธอรู้ว่าอาหนุ่มชอบรับประทานเป็นพิเศษ คือมะม่วงสุก และแตงโมในตอนนี้​การทำงานกับเขาจะเรียกว่ายากก็ว่าได้ ง่ายก็ว่าได้ เขาเป็นคนเรียนรู้ไว แต่มักจะขี้หงุดหงิด เวลาไม่ได้ดั่งใจ หรือคนทำงานตามคำสั่งเขาช้า แน่นอนว่า คนที่รู้ใจและทำงานให้เขาได้อย่างฉับไว คือเธอเอง...เขาบอกว่าเปิดเทอมเธอจะยังมาทำงานด้วยไหม ถ้าไม่เขาคงจะต้องรับเลขาเพิ่มอีก และยังไงคริมาก็จะต้องยังมาทำงานกับเขาแม้จะเลิกเรียนแล้วก็ตาม​ปลื้มแหละ...ที่เขาเรียกใช้และเห็นประสิทธิภาพการทำงานข

ขณะที่คริมากำลังตกตะลึงกับการกระทำของเขานั้น กริชดนัยก็ถือโอกาสฉวยตักตวงความหวานจากกลีบปากนุ่มของเธอ คริมาหวานเหลือเกิน เธอทำให้เขากำลังเมา...มากขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่า เพียงเพราะได้ปล้นจูบเธอ​เธอตัวอ่อนระทวยกับจูบแรกแสนร้อนแรงในชีวิตสาว จากคนที่เธอแอบเฝ้าฝันมาเนิ่นนาน มันทำให้เธอร้อนผ่าวไปทั้งกายและใจ ยินยอมให้เขาตักตวงอย่างไม่ได้ขัดขืน คำพูดของเขาบาดหัวใจนัก...เขาให้เธอยอม แต่กระนั้นเธอก็อยากยอม อยากให้กริชดนัยกรีดเฉือนหัวใจเธอจนกว่าเขาจะพอใจและหายแค้นเคือง​“ว่ายังไง วีวี่” เสียงทุ้มเอ่ยถามเมื่อถอนจูบ เขาหลุบตามองปากอิ่มที่แย้มเผยอของคนในอ้อมกอด คริมาดูจะยังมึนๆ กับสิ่งที่เขาทำไปเมื่อครู่ ​“คะ?”​“ข้อตกลงของอา วี่จะว่ายังไง”เขากระซิบข้างหูเธอ เขากำลังจะหยุดตัวเองไม่ได้...เธอหอมกรุ่นเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์แสนหวาน มือของเขากอดกระชับเธอไว้แน่นบนตัก เขากำลังวางกับดักเธอ ข้างใต้กับดักนั้นคือหนามกุหลาบอาบน้ำผึ้ง...​“เอ่อ...อากริช อากริชคิดเงื่อนไขนี้ได้ยังไง” เสียงหวานถามแผ่ว ขณะที่มองหน้าเขาด้วยนัยน์ตาที่หยาดคลอ โอ...เขากำลังหยามเธอ หยอกเธอ และสร้างเงื่อนไขแสนร้ายกาจกับเธอ​“อาคิดได้หม