36

“เรื่องอะไร แอบมีอะไรโกหกอาไม่สารภาพอีกหรือเปล่า? วี่แอบไปรักใคร”

เขาแกล้งว่า คริมาย่นจมูกน้อย แล้วเอ่ยพึมพำเบาๆ

​“วี่จะไปรักใครได้อีกล่ะคะ นอกจาก...”

​“นอกจากอาหรือเปล่าครับ”

คริมามองสบตาเขา แล้วก็หน้าแดงก่ำ เธอไม่พูดตอบ แต่ซุกหน้ากับอกเขา ทำท่าจะไม่พูดต่อเอาเสียดื้อๆ

​กริชดนัยหัวเราะหึๆ น้องปากแข็ง...ทั้งที่ถ้าเกิดว่าอ้อนเขาบ่อยๆ บอกรักเขาบ่อยๆ คนมีใจอยู่แล้วอย่างกริชดนัยคงไม่วายบอกรักตอบไปหรอก แต่นี่...ไม่ใช่เลย

​ถ้าเกิดว่าคริมาเหมือนแม่จริงๆ เธอคงไม่เป็นแบบนี้

​ลูกไม้ไกลต้น...อาจจะเพราะการถูกหล่อหลอมมากระมัง อาจจะเพราะความคิดอ่านไม่ได้ถูกมารดาครอบงำ ทำให้คริมาเป็นลูกไม้ ที่ถูกลมแห่งความดีพัดไปไกลต้นไม้อย่างพัดชา

​“อื้อ...ทำไมเงียบล่ะ ไหนบอกว่ามีเรื่องอะไรจะคุยด้วย ตกลงว่าจะสารภาพอะไร”​

​“มันไม่ใช่สารภาพ มันเป็นเรื่องที่วี่ไม่เคยพูดกับอากริชมากกว่า เป็นเรื่องที่วี่ไม่มีโอกาสได้พูด...ไม่รู้ว่าอากริชจะมองว่าวี่แก้ตัวไหม แต่...วี่รู้ว่าอากริชโกรธเกลียดวี่เพราะเรื่องนี้ เรื่องเมื่อหกปีที่แล้ว”

​“ไหนพูดสิ”

​เขาจะให้เธอพูดให้ฟังให้หมด ก่อนจะบอกว่าจริงๆ แล้วเขาไม่เหลือความโกรธและเกลียดนั่นอีกแล้วตอนนี้

​“คืนนั้น...”

คริมาถอนใจ แล้วเริ่มเอ่ยเกริ่นถึงอดีต

​ภาพอดีตนั้นก็หมุนวนกลับมายังกริชดนัยเช่นกัน

​หลังจากที่คืนนั้นเขาดื่มไวน์ไปหนึ่งแก้ว เขาหลับลึกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ไวน์แก้วนั้นเป็นแก้วที่คริมาเอามาให้เขาดื่มถึงห้อง และสาวน้อยก็ยังโอ้เอ้ชวนเขาดูซีรีส์ บอกกับเขาว่ามีเรื่องอยากจะปรึกษาเกี่ยวกับเรื่องการเรียน

​เขาหลับ...ทั้งที่เธอยังอยู่ในห้อง

​และเขาตื่นโดยมีเธออยู่ในอ้อมแขนเขา สักพักหนึ่งมารดาของเธอก็มาเคาะรัวๆ ที่ห้องเขา หล่อนมาพร้อมกับการโหวกเหวกโวยวาย ว่าเขาข่มขืนลูกสาวของเธอ กริชดนัยงงไปหมดว่ามันเกิดอะไรขึ้น คริมาเพียงแค่มองหน้าเขาอย่างตื่นตะลึง เธอมีเลือดเลอะที่ต้นขา...เธอเหลือเพียงชุดชั้นในชิ้นบางติดตัว ส่วนเขานั้นเปลือยเปล่า แค่นี้...ทุกสิ่งก็สมเหตุสมผลกับสิ่งที่พัดชากำลังกล่าวหาเขา

​เขาพยายามให้คริมาบอกความจริง แต่สาวน้อยเพียงแค่ตัวสั่น...เขาจำได้ว่ากระชากเธอมาเขย่าแรงๆ ตะโกนใส่หน้าเธอให้เธอพูด...ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เธอไม่ได้พูดสักคำ แถมยังกรีดร้องใส่เขาและเป็นลมล้มพับไป

​เขาทะเลาะกับกานต์เอกพยายามพิสูจน์ตัวเอง ว่าเขาไม่ได้ทำเรื่องบัดซบนี่ พี่ชายของเขาไม่ฟังเลย พัดชายิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลง...เธอบอกว่าเธอมีหลักฐานทั้งหมดที่จะแจ้งความเอาผิดกริชดนัย กับเรื่องเลวๆ นี่ เธอไม่อาจจะทนมองหน้ากริชดนัยได้ในบ้านหลังเดียวกัน กานต์เอกจึงยื่นคำขาด ว่าระหว่างที่จะให้เขารับผิดชอบคริมา กับออกไปจากที่นี่น้องชายของเขาจะเลือกสิ่งไหน?

​เขาเลือกที่จะไป

​ระหว่างนั้น คริมา...ซึ่งเป็นเหยื่อของเขา ตามคำกล่าวหาของทุกคนถูกกันออกจากวงนอก เขาไม่ได้พูดกับเธอสักคำเสียด้วยซ้ำ

​เธอมาแอบยืนส่งเขาที่หน้าประตู พร่ำขอโทษเขา เขาปิดประตูรถใส่หน้าเธอทันที ออกมาจากที่นั่น ถ้ามาบังคับเขาในเรื่องที่เขาไม่ได้ทำ คนอย่างกริชดนัยไม่มีทางยอม

​และโน้ตเล็กๆ จากพัดชาที่แอบเอามาใส่ไว้ในกระเป๋าเดินทางของเขา...ก็ทำให้เขายิ่งเกลียดสองแม่ลูกนี่ แบบฝังจนถึงกระดูก!

​

​อย่ากลับมาอีกนะคะ คุณไม่ใช่ครอบครัวของคุณกานต์อีกแล้ว เขาเลือกฉันกับลูก ไม่ได้เลือกคนเลวอย่างคุณ ฉันกับลูกจะได้ทุกอย่างที่นี่จากคุณกานต์ ส่วนคุณ...จะไม่ได้อะไรอีกเลย จำไว้ว่าอย่าพยายามกลับมา ฉันมีหลักฐานทุกอย่าง ข่มขืนเด็กโทษมันคืออาญา ฉันรับรองได้ว่าคุณจะต้องได้รับโทษนั้นแน่นอน

​สิ่งต่างๆ ที่เขารับรู้หลังจากออกจากบ้านหลังนี้...คือพัดชาทำตัวเหมือนเจ้าของบ้าน สั่งไม่ให้ทุกคนพูดถึงเขา และยิ่งกว่านั้นพี่ชายของเขามีการเปลี่ยนพินัยกรรม...โดยมีเธอรู้เห็นคอยควบคุม ทนายจารึกส่งข่าวมาให้เขาและพยายามทวงสิทธิ์ให้กับเขา...เป็นคนเดียวจริงๆ ที่เชื่อและสู้เพื่อสิทธิ์อันชอบธรรมของเขา

​แค่นี้ก็ตอบได้ทุกสิ่งว่าทำไม...เรื่องวันนั้นถึงได้เกิดขึ้น

​แต่สุดท้ายนังคนโลภนั้นก็ได้รับความตายตอบแทน ก่อนจะได้ครอบครองทุกอย่าง

​นังคนโลภ...และไม่ซื่อสัตย์กับพี่ชายของเขา

​“วี่...ถูกแม่สั่งให้เอาไวน์มาให้อากริช...และให้นั่งคุยกับอากริช”

​“อืม...”

เขาถอนใจ เหมือนพอประมวลเหตุการณ์ทั้งหมดดีๆ มันก็พอจะรู้อยู่แล้ว...ว่าใครคือตัวการ เขามองจ้องหน้าคริมา พลางเม้มปาก

​“วี่จะสารภาพว่าวี่รู้เห็น...สมคบคิด”

​“วี่ไม่รู้เลยค่ะ ไม่รู้อะไรเลย วี่แค่ทำตามคำสั่งแม่...จน...เกิดเรื่องขึ้น” คริมาน้ำตาไหลพรากออกมา “วี่ไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมเราสองคน ถึงได้อยู่แบบนั้น วี่เห็นเลือด...เห็นสภาพของเราสองคน วี่จำได้ว่าวี่กลับห้องไปแล้ว เพราะเห็นว่าอากริชหลับ แต่...ทำไม...แม่บอกว่าอากริชข่มขืนวี่ และจะจับอากริชเข้าคุก ถ้าวี่ไม่อยากให้อากริชเข้าคุก ก็ไม่ให้พูดมาก ไม่ให้จุ้นจ้าน แม่จะจัดการทุกอย่างเอง วี่กลัว...กลัวมาก”

​“วี่เชื่อว่าอาทำหรือ”

​“วี่...วี่เคยเห็นแม่กับอากริช...”

พูดมาถึงตรงนี้ เธอก็สะอื้นแล้วเอามือปิดหน้า กริชดนัยถึงกับกลืนน้ำลาย นี่เธอเห็นด้วยหรือ?

​“วี่เห็นอะไร”

​“วี่เห็นอากริชกับแม่จูบกัน...”

​“แล้วคุณพัดรู้ไหมว่าวี่เห็น...”

จริงๆ แล้วพัดชาจู่โจมเขา ไม่ใช่ว่าเขาพิศวาสเธอเลยแม้แต่น้อย!

​“แม่รู้ค่ะ แม่เลยบอกกับวี่ว่า...การที่อากริชทำเพราะปิดปากวี่...ไม่ให้...โวยวาย เรื่องที่แม่กับอากริช...”

​“นังสารเลว ตัวปั่นแท้ๆ”

เขาคำราม คริมากัดริมฝีปาก น้ำตาของเธอยังคงกบตา เขาถอนใจก่อนจะดึงเธอมากอดไว้แน่น

​“ถ้าอาจะบอกว่า อาไม่ใช่คนเริ่มต้นจูบนั้น วี่จะเชื่อไหม”

​“...”

​“อาไม่อยากจะพูดใส่ความคนตาย แต่นี่คือเรื่องจริง แม่ของวี่...ร้าย...พออาไม่สมยอม เขาก็โกรธอาและเป็นคนทำเรื่องทุกอย่างนี่ขึ้นมา”

​“วี่...”

​“คืนนั้น...พัดชาน่าจะสร้างเรื่องขึ้นมา ไม่ใช่ว่าวี่...กับอามีอะไรกันหรอก เพราะ...เรามีอะไรกันครั้งแรกจริงๆ มันไม่ใช่คืนนั้น”

​“เอ่อ...”

หนนี้แก้มของคริมาเป็นสีเรื่อขึ้น เขาประคองใบหน้าของเธอ และพรมจูบลงไป

​“ขอบใจวี่นะ ที่คืนนี้ชวนอาคุยเรื่องนี้ ที่คืนนี้วี่เอามีดกรีดเปิดแผลที่มีหนองอยู่ข้างใน ให้มันระบายออกมา ถ้าไม่อย่างนั้น...เราสองคนก็คงจะมีเรื่องคลางแคลงกันอยู่แบบนี้”

​“จริงๆ ต้องขอบคุณลุงจาค่ะ ลุงจาบอกให้วี่...พูด บอกเล่าความจริงในมุมของวี่ ถึงอากริชอาจจะมองว่าวี่โกหก แต่วี่ก็ควรพูด ตอนแรกวี่ไม่กล้า...เพราะรู้ว่าอากริชมองวี่ไม่ดีอยู่แล้ว และตัววี่เองก็ไม่ได้เคลียร์ จริงๆ วี่เองก็คิดมาตลอด ว่าคืนนั้น...อากริชทำอะไรวี่จริงๆ แม่พูดว่าอากริชแอบรักแม่ พอไม่ได้แม่ก็เลยมาระบายกับวี่”

​“โธ่...”

​นึกแล้วก็สงสารคริมามากเหลือเกิน

​เขากอดกระชับเธอแน่นกว่าเดิม

​ไม่ใช่แต่เขาหรอก ที่ความรู้สึกพังทลาย แต่คริมานั้นน่าจะมากกว่าเขาด้วยซ้ำ

​“อากริชขา อย่าเกลียดวี่เลยนะคะ เรื่องทั้งหมด...มันเป็นแบบนี้จริงๆ วี่เองก็ช็อคมาก วี่...วี่ยังเด็ก...มากตอนนั้น วี่กลัวไปหมดจริงๆ กว่าวี่จะตั้งตัวได้ อากริชก็หายไปจากชีวิตของวี่แล้ว”

​“วี่จ๋า...”

เขาประคองหน้าเธอขึ้นมา และจูบเบาๆ ที่หน้าผากมน

​“วี่ดีใจมาก มากจริงๆ ที่วันนั้นอากริชกลับมา”

​เขาจูบซับน้ำตาให้เธอ แล้วถอนใจ....

​“อาก็ดีใจเหมือนกัน ที่ยอมให้ตัวเองกลับมาที่นี่อีกครั้ง ดีใจที่ได้ฟังเรื่องทั้งหมด และเคลียร์ใจเสียกับวี่”

​“อากริช”

​“อาไม่ได้เกลียดวี่เลยคนดี อารักวี่ต่างหาก พยายามห้ามใจแล้วก็ห้ามไม่ได้ พยายามจะเหี้ยมใส่วี่ก็เหี้ยมไม่ลง”

​เขาบ่นแล้วก้มลงจูบเธออย่างดื่มด่ำ

​คริมาพริ้มตาลงและเผยอปากรับจูบนั้นอย่างเปี่ยมสุข

บทส่งท้าย

​เงื่อนไขสัญญาเมียบำเรอห้าปีนั้น ถูกฉีกขาดไปแล้วเรียบร้อย กริชดนัยพาเธอลงมาแนะนำอย่างเป็นทางการกับทุกคนในบ้าน ว่าต่อไปนี้เขากับคริมามีฐานะเป็นอะไรกัน และพาเธอไปหาทนายจารึก...ที่พอเห็นแบบนั้นก็เอ่ยแสดงความยินดีกับคนทั้งคู่

​ทนายจารึก จับมือของหญิงสาวไปบีบเบาๆ คริมากราบขอบคุณเขาที่แนะนำ จนทำให้เธอมีความสุขที่ได้เปิดใจไปกับกริชดนัย

​ฟ้ารุ้งนั้นมีความสุขมากนัก ที่ในที่สุดความรักของเพื่อนก็สมหวัง บิดาของเธอนั้นแม้เขาจะอกหัก แต่ก็ยินดีไปกับคริมาด้วย ทั้งสองยังคงเป็นทีมคริมา ที่คอยดูแลคริมาเพราะเกรงว่ากริชดนัยที่โดนกาหัวว่ารังแกน้อง จะทำให้คริมาไม่มีความสุข เขาค่อยๆ เอาตัวไปเข้าวางในใจคนทั้งสองได้ในที่สุด เพราะจริงๆ แล้วเขาไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรเลยสักนิด ที่ทำร้ายๆ กับคริมาในตอนแรก ก็เพราะความเข้าใจผิดทั้งนั้น

​ความรักของคริมา ความดีของเธอ ทำให้หัวใจแข็งราวหินของกริชดนัย อ่อนบางลงด้วยความรัก...ในที่สุด

​งานวิวาห์ถูกจัดขึ้น โดยไม่สนใจคำครหาใดๆ ทั้งสองเองนั้นก้าวผ่านทุกสิ่งมาด้วยกัน ทั้งเรื่องความเข้าใจผิดจากอดีตอันแสนขม และเรื่องวัยที่ต่างกัน สถานะเด็กในปกครองและอาเลี้ยง ที่สุดแล้วมือของพวกเขาก็จะจับจูงกันไปไม่ยอมปล่อย...

​​​​​​​​​​​จบบริบูรณ์

​