11. เดินเข้าสู่เกมของผู้ใหญ่

ชรันตื่นแต่เช้าในขณะที่พิชามญช์ยังหลับอยู่ เพราะเมื่อคืนหลังจากพรรณนารากลับห้องไปแล้ว เธอลงไปดื่มไวน์ตามลำพังจนหมดขวดแล้วนอนที่โซฟา เขาต้องลงไปอุ้มเธอให้ขึ้นมานอนที่ห้อง

“บางครั้งทำไม่รู้ไม่เห็นอะไรเสียบ้างก็ไม่ต้องเจ็บหรอกนะ พิชา..”

เขาก้มลงไปพูดกับเธอเบาๆ หอมแก้มแล้วออกไปจากห้องนอนเพื่อไปหาลูกเลี้ยงสาวอีกครั้ง

พรรณนาราที่กำลังแต่งตัวจะไปเรียน ตกใจที่มีเสียงเคาะประตูในเวลาที่พึ่งจะเจ็ดโมงเช้า

“ใคร?”

“อาเอง เปิดประตูให้หน่อย แค่จะคุยด้วย”

“ไม่มีอะไรจะคุยด้วย อย่ามายุ่งกับหนู”

เขาไขประตูเข้ามาได้เหมือนเดิม พรรณนาราที่อยู่ในชุดนักเรียนมัธยมปลายนั้นน่ารักมาก ความเยาว์วัยของเธอทำให้เขาไม่สามารถห้ามใจให้คลั่งไคล้ได้

“แม่! แม่คะ! แม่!…..”

เธอตะโกนเพราะเขายืนบังประตูจนออกไปไม่ได้ ชรันแค่ยิ้มนิดหน่อยแล้วเดินผ่านเธอไป เขาวางเงินไว้ให้ห้าพันบาทบนโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วเดินมาลูบศีรษะเธอด้วยความเสน่หาอย่างสุดหัวใจ

“อาจะดูแลหนูกับแม่อย่างดีเลย แค่อย่าพยศมากนักก็พอ”

เธอปัดมือเขาอย่างแรง ก็พอดีกับพิชามญช์เดินมาหยุดที่หน้าห้อง

“ตะโกนดังลั่นบ้านทำไมพู่กัน?”

แม่ถามด้วยน้ำเสียงที่อิดโรยและท่าทางอมทุกข์

“แม่..เห็นมั้ยว่าเขาเข้ามาในห้องหนู ขนาดล็อกประตูยังใช้กุญแจไขเข้ามา”

“แล้วคุณรันไปทำอะไรในห้องพู่?”

“ผมแค่เอาเงินมาให้ เพราะทางเราไม่ค่อยได้ดูแลเรื่องเงินทองให้หนูพู่เท่าไหร่ มีแต่ทางพ่อเค้าที่จ่าย”

“ไม่จริง! เอาเงินมาตบหัวที่ลวนลามหนูสองครั้งแล้ว หนูจะบอกพ่อ!”

“พิชา งั้นผมขอคุยกับลูกสาวคุณสักครู่นะ แล้วจะลงไปกินมื้อเช้าด้วย คุณอาบน้ำแต่งตัวเลยก็ดีนะ เราต้องไปจดทะเบียนสมรสกันให้จบในเช้านี้เลย”

“ค่ะ”

พิชามญช์หันหลังเดินกลับไปที่ห้อง โดยไม่ฟังเสียงลูกสาวที่ร้องเรียก

“แม่!..แม่คะ..”

ชรันจับแขนเธอให้มาใกล้ตัวเขาแล้วปิดประตู

“ไปนั่งแล้วฟังให้ดี”

พรรณนาราที่สีหน้าบึ้งตึงโดนจับให้เดินมานั่งที่ขอบเตียง

“อาจะพูดรอบเดียว ถ้าพู่ไม่เชื่อฟัง ไม่เป็นเด็กดีให้อา แม่ของหนูจะไม่ได้อะไรเลย มาแต่ตัวก็ไปแต่ตัว จะกลับไปหาพ่อของหนูก็ไม่ได้อีกต่างหาก ยังไงแม่ก็คือผู้มีพระคุณ พู่จะปล่อยให้แม่มีชีวิตที่ตกระกำลำบากในตอนที่อายุเยอะมั้ยล่ะ?”

“หนูรู้เรื่องคุณกับพี่ฟ้านะ”

เธอช้อนตามองชรันที่หน้าตาปราศจากความรู้สึกใดๆ

“มันสำคัญตรงไหนล่ะ? ถ้าหนูอยากไปป่าวประกาศให้ใครต่อใคร แม่หนูต้องออกไปจากที่นี่ทันที ไม่มีการจดทะเบียนสมรส ลูกที่จะเกิดมาก็จะไม่ได้รับรองบุตร เงินที่อาจะโอนให้แม่หนูแปดล้านก็จะไม่ได้”

พรรณนาราใช้ความคิดทันที

นี่หมายความว่ายังไง? ที่แม่ทำเป็นไม่สนใจว่าฉันเจอคนๆนี้ลวนลามก็เพราะมีข้อต่อรองอย่างนั้นเหรอ?

“แม่กับคุณมีข้อตกลงกันโดยมีหนูเป็นของแลกเปลี่ยน..ใช่มั้ย?”

“ไม่เชิงหรอกหนูพู่ อาเองก็ยอมรับว่ามีใจให้หนูนะ”

“แล้วพี่ฟ้าล่ะ?”

“อาจะจัดการเคลียร์เอง หนูไม่ต้องห่วง”

“ไม่ต้องห่วงงั้นเหรอ! ฉัน..ไม่เคย! ไปต่อรองอะไรด้วย!”

พรรณนาราลุกขึ้นเงยหน้าจ้องตาเขาเขม็งเพราะตัวเล็กกว่า

“ก็แล้วแต่นะ ยังไงก็จะไปจดทะเบียนก่อน เพราะแม่หนูไม่นานก็คงท้องแล้ว แต่ถ้าหนูไม่โอเค ก็จะได้เอาออกซะ แล้วก็แค่หย่า หนูพู่ก็แค่กลับไปอยู่กับพ่อ ส่วนแม่หนู..เราทั้งคู่ก็แค่ปล่อยเธอไป”

เธอพยายามทำใจเย็นลงและเริ่มถามในสิ่งที่คาใจ

“แม่พูดอะไรกับคุณ..เรื่องหนู”

“เอาเถอะ..ไปเรียนได้แล้ว”

ชรันแกล้งให้เธอคาใจ เขายิ้มแล้วจับแก้มเธอก่อนจะหันหลังเดินออกไป

พรรณนาราจะหาคำตอบจากเรื่องนี้ เธอหยิบเงินที่เขาวางไว้มากำไว้แน่น

ทุกคนเห็นว่าฉันเด็ก..อยากโยนไปทางโน้นทีทางนี้ทีได้สินะ ทำร้ายจิตใจฉันยังไงก็ได้แบบนั้นเหรอ?….

ความเจ็บปวดจนกลายเป็นเหมือนโดนกรีดหัวใจ ศักดิ์ศรีความเป็นคนที่ถูกผู้ใหญ่ปู้ยี้ปู้ยำ ทำให้เธอเริ่มคิดเอาคืนทุกคนในบ้านนี้

“คนขับรถไปไหน? หนูจะไปโรงเรียนแล้ว”

“จะไปเรียกให้นะคะ”

คุณป้าแม่บ้านรีบตอบรับและเดินไปตามสามีให้ขับรถไปส่งพรรณนาราไปโรงเรียน ชรันที่เห็นเธอกำลังจะเดินไปที่หน้าบ้านได้ชวนเธอกินมื้อเช้าก่อนไป

“กินข้าวเช้าก่อนสิ เดี๋ยวเรียนไม่รู้เรื่องเพราะหิวเอานะ”

“ไม่ล่ะค่ะ ต่อไปนี้ถ้าหนูมาอยู่ที่นี่ คนขับรถต้องไปรับไปส่งหนูทุกครั้ง ไม่ต้องให้แม่ไปส่งอีก”

“ได้สิ คุณผู้หญิงตัวน้อย”

ชรันพูดหยอกอย่างอารมณ์ดี จนเธอสะบัดหน้าหนีเพราะความรังเกียจ

ธีทัตส่งข้อความหาเธอในช่วงที่รถติดก่อนไปเรียน เพราะเธออ่านแชทแล้วที่เขาส่งไปเมื่อคืนแต่เธอก็ยังไม่ตอบอะไรมา

“น้องพู่..พี่ขอโทษนะ เราคุยกันเหมือนเดิมได้มั้ย?”

พรรณนาราที่ใกล้จะถึงโรงเรียนแล้ว จึงตอบไปแค่..

“ค่ะ”

แค่คำเดียวที่ตอบมาก็มากพอแล้วสำหรับเขา

“เมื่อคืน..น้องพู่คงหลับแล้ว พี่ไม่น่าส่งข้อความไปรบกวน”

“พอดีตอบไม่ได้ค่ะ เพราะพ่อพี่โยนโทรศัพท์หนูไปที่มุมห้อง กว่าจะได้จับโทรศัพท์ก็ผ่านไปเป็นชั่วโมงสองชั่วโมงแล้ว”

ธีทัตตกใจจนกลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก เขารีบโทรกลับหาเธอทันที ซึ่งพรรณนาราก็รับสาย

“น้องพู่ เกิดอะไรขึ้น ทำไมพ่อพี่ทำแบบนั้น?”

“หนูไม่สะดวกคุยตอนนี้ค่ะ จะถึงโรงเรียนแล้ว”

“พ่อพี่..ทำอะไรพู่หรือเปล่า? ตอบมาหน่อย”

เธอกดวางเพราะคลื่นไส้เมื่อนึกถึงความอุบาทว์ที่พ่อของเขากระทำกับเธอ และเลือกพิมพ์แชทตอบแทน

“คนขับรถมาส่ง ไม่สะดวกคุยค่ะ และหนูไม่อยากพูดถึงมัน”

ธีทัตไม่มีสมาธิทั้งวัน เขาใจลอย คิดแต่ว่ามันคือความผิดของเขาที่สัญญาว่าจะไปค้างที่นั่นบ้างเพราะเธอเคยขอร้องด้วยความกลัวอะไรบางอย่าง

ตกเย็นหลังจากทานข้าวเย็นกับแม่ เขาโกหกแม่ว่าจะไปเที่ยวกับเพื่อนอาจกลับดึกและเตรียมเสื้อผ้าไปนอนค้างที่บ้านพ่อ ซึ่งพรรณนาราจะต้องค้างอีกสองคืนถึงจะไปบ้านพ่อของเธอในวันศุกร์

มื้อค่ำที่สามคนทานข้าวด้วยกันอย่างแกนๆ พรรณนาราเห็นว่าแม่มีสีหน้าที่ไม่มีความสุข ตรงข้ามกับชรันที่คอยตักอาหารให้เธอและแม่เหมือนตัวเองเป็นเจ้าข้าวเจ้าของทุกคนที่นี่

“หนูไม่ชอบเห็ดค่ะ แล้วก็ไม่ชอบของทอด ไม่ต้องตักให้หรอก กินจะไม่หมดแล้ว เทคแคร์แม่เถอะค่ะ”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เย่อหยิ่งผิดจากทุกที

“วันนี้แม่ไปจดทะเบียนสมรส หนูยินดีด้วยนะคะ..แล้วทำไมคุณไม่พาแม่ไปฉลองด้วยการดินเนอร์ที่ไหนสักที่ล่ะ?”

ชรันทำท่าว่าคิดได้ เพราะก่อนนี้เขามัวแต่หมกมุ่นเรื่องของลูกเลี้ยงสาวอย่างเดียวจนลืมสนิท

“เอ้อ จริงสินะ งั้นเดี๋ยวเราทานข้าวแค่รองท้องก็พอ ดีไหมพิชา คุณแต่งตัวสวยๆแล้วเราไปนั่งดื่มกันสักหน่อย”

พิชามญช์ที่เคี้ยวอาหารอยู่ก็วางช้อนส้อมลงแล้วมองที่ลูกสาว แต่ปากก็ตอบสามีไป

“รับทราบค่ะ..คุณรัน”

เมื่อทุกคนเสร็จจากมื้อเย็นก็แยกย้ายเข้าห้องกันไป จนกระทั่งพิชามญช์มาเคาะประตูห้องลูกสาว

“ใคร?”

“แม่เอง”

เธอเปิดประตูให้แม่เข้ามาก็พบว่าแต่งตัวแต่งหน้าสวยเรียบร้อยแล้ว

“แม่ดูดีหรือยัง?”

“ดีค่ะ..สวยแล้ว”

สองแม่ลูกพูดคุยกันด้วยความห่างเหินและเฉยเมย

“แม่จะมาขอบใจลูก ที่พูดให้เขาพาไปฉลองข้างนอก…ไม่ทันไรลูกก็สามารถชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ในบ้านนี้ได้แล้วสินะ”

พรรณนารายิ้มนิดหน่อยเชิงถ่อมตัว

“หนูก็เรียนรู้มาจากแม่นั่นแหละค่ะ อีกอย่างหนูทำเพื่อแม่นะ..ขอบคุณเหมือนกันค่ะที่เบ่งหนูออกมา”

สองแม่ลูกมองตากันนิ่ง ก่อนที่พิชามญช์จะสะบัดหน้าเดินลงบันไดไป ชรันที่เดินออกมาเห็นหลังของภรรยาไวๆ ส่วนพรรณนาราพอเห็นเขาออกจากห้องก็รีบปิดประตูใส่ทันที

“หนูพู่..อาพาแม่ไปไม่นานนะ เดี๋ยวก็กลับ”

“จะมาบอกฉันทำไม จะไปไหนก็ไปสิ”

“ใจร้ายจัง ไล่แบบนี้อาเสียใจแย่”

สำหรับชรันแล้ว เขาชอบความดื้อดึงแบบนี้มาก ซึ่งไม่เคยเจอจากใครมาก่อน ทุกคนล้วนยอมให้เขาง่ายๆ แต่กับลูกเลี้ยงสาวคนนี้ เขาจะครอบครองเธอทั้งตัวและหัวใจให้ได้ในสักวันหนึ่ง

……………………………….🥀🏦