13.อย่ายอม

ธีทัตอุ้มไปส่งเธอในห้องน้ำเพื่อให้ชำระร่างกาย จนกระทั่งเธอทำอะไรเสร็จแล้วเปิดประตูออกมา เขารีบไปประคองให้มานั่งบนเตียง

“เดี๋ยวพี่จะออกไปซื้อยามาให้นะ ขอโทษที่พี่ลืมตัวทำพู่เดือดร้อน”

“พี่ธี..ถ้าเขาแอบไขห้องหนูอีกแล้วรู้ว่าเรามีอะไรกัน หนูต้องโดนแน่ๆ แล้วนี่ยังเจ็บอยู่ ถ้าเขาทำอะไรหนูรับไม่ไหวหรอก”

“พี่มีวิธี หนูรอแป๊บนึง พี่ไปร้านขายยานอกนี้ก่อนนะ”

ธีทัตรีบบึ่งออกไปซื้อยาคุมฉุกเฉินมาให้ แล้วจัดการขนหมอนและผ่าห่มมาให้เธอนอนที่ห้องรับแขก โซฟาเข้ามุมขนาดใหญ่รูปตัวแอลพอที่จะนอนสองคนได้

เขานั่งเปิดโน้ตบุ้คทำงานอะไรไป โดยมีสาวน้อยที่นอนอยู่ส่งยิ้มให้

“พี่จะมานอนค้างที่นี่ทุกวันที่พู่อยู่ แล้วก็..พี่จะเคลียร์เรื่องส่วนตัวให้เรียบร้อยระหว่างที่รอพู่อายุสิบแปด เข้ามหาวิทยาลัยเมื่อไหร่ เราคงต้องคุยกันจริงจังอีกทีว่าต้องอยู่ที่ไหน แต่ไม่ใช่ที่นี่”

“ค่ะ เพราะถ้าแม่ท้องบวกกับมีน้อง พู่น่าจะเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว จะได้หาเรื่องไปอยู่หอไม่ก็บ้านพ่อ”

“ไม่อยากอยู่กับพี่เหรอ?”

พรรณนาราได้ยินคำถามนี้ เธอขยับตัวนอนหันหลังเข้าพนักผิงโซฟาพร้อมกับถอนหายใจแรง

“เอ้า..ไหงงั้นล่ะ?”

“ให้ทุกอย่างมันถูกต้องกว่านี้ก่อนค่ะ เราอย่าบอกใครเรื่องนี้ พี่ธีสัญญาได้มั้ยคะ?”

“โอเค..ได้”

เที่ยงคืนครึ่ง ชรันและพิชามญช์ก็กลับมา พอเห็นรถยนต์ของลูกชายเท่านั้น เขาถึงกับแอบเดาว่าธีทัตน่าจะมาหาพรรณนาราแน่นอน

“อุ๊ย คุณธีมาตอนไหนเนี่ย?”

ชรันไม่สนใจที่ภรรยาพูด เขารีบเดินนำเข้าไปในบ้านก็เจอสาวน้อยนอนหลับปุ๋ย โดยที่ธีทัตนั่งทำงานอยู่ใกล้ๆ

“ทำไมมากลางค่ำกลางคืนไม่บอกล่วงหน้า”

“ต้องบอกล่วงหน้าด้วยเหรอครับ? ผมไปเที่ยวกับเพื่อนไม่ไกลที่นี่แล้วเมานิดหน่อย ไม่อยากขับรถกลับบ้านเลยแวะพักที่นี่ น้องพู่เห็นผมมาก็เลยคุยกัน รู้ว่าอยู่คนเดียวในบ้าน ผมก็เลยให้เธอนอนที่นี่ ผมอยู่เป็นเพื่อนน้องได้”

“ตอนนี้ทุกคนกลับมาแล้ว จะนอนทำไมห้องรับแขก ปลุกน้องพู่ไปนอนที่ห้องสิ”

พิชามญช์ไม่สนใจจะอยู่ฟัง เธอเดินขึ้นบันไดไปก่อนเพื่อพักผ่อน ซึ่งธีทัตเองเห็นถึงความห่างเหินและไม่ใส่ใจลูกของเธอ เขาเข้าใจทันทีว่าเธอรู้เห็นเป็นใจกับพ่อของเขาตามคำบอกเล่าของพรรณนารา

“ไม่ต้องปลุกน้องหรอกครับ หลับสนิทจนขนาดเราคุยกันยังไม่ตื่น น้องบอกผมว่านอนน้อยมาหลายวัน”

ชรันถึงกับร้อนวาบไปทั้งตัว พลางคิดว่าเธอจะเล่าอะไรมากกว่านี้ให้ลูกชายของเขาฟังหรือเปล่า

“เด็กสมัยนี้ติดโซเชี่ยลไม่หลับไม่นอน ดูแต่โทรศัพท์ก็แบบนี้ แล้วแต่ละกัน..อยากนอนปวดหลังตรงนี้ละก็นะ”

ธีทัตแค่ยิ้มเล็กๆไม่ตอบอะไร ก้มหน้าดูโน้ตบุ้ค ส่วนชรันที่ขัดใจก็จำเป็นต้องเดินกลับขึ้นไปบนห้อง พรรณนาราลืมตาแล้วเอ่ยปากขอบคุณที่เขาช่วยเธอให้รอดตัวในคืนนี้

“ขอบคุณนะคะ”

“คืนพรุ่งนี้พู่ต้องอยู่อีกคืน พี่จะมานะ”

“ห้ามเกินสองทุ่มนะคะ หนูกลัว”

“พี่สัญญา”

ชรันที่หงุดหงิด เขานอนไม่หลับเพราะคิดถึงแต่เรือนร่างของพรรณนาราและระแวงว่าสองคนนั้นทำอะไรกันหรือเปล่า เขาลุกออกจากเตียง เดินลงบันไดไปแอบดูก็เห็นว่าธีทัตและพรรณนาราต่างคนต่างหลับอยู่บนโซฟา จึงกลับไปที่ห้องแล้วเริ่มเล้าโลมพิชามญช์ให้ปรนนิบัติเพื่อดับความต้องการของเขาแทนลูกสาว

6.30 พรรณนารารีบขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปโรงเรียนและลงมาปลุกธีทัตที่งัวเงียตื่น แต่พอเห็นว่าเธอเตรียมตัวจะออกไปเรียนก็ทำเขาตื่นตัวทันที

“นี่กี่โมงแล้วน้องพู่? พี่จะไปส่งเอง”

“ค่ะ หนูอยากออกบ้านตอนนี้เลย”

“ป่ะ พี่ล้างหน้าก็พอละ เดี๋ยวไปอาบน้ำที่บ้านเอา”

จากนั้นทั้งคู่ก็ออกจากบ้านไปด้วยกันโดยไม่สนใจจะกินมื้อเช้า นั่นทำให้พอถึงเวลาที่ชรันลงมาห้องรับประมานอาหารในเวลาต่อมาถึงกับไม่พอใจ

“พิชา ลูกสาวคุณสนิทกับธีมากเกินไป ตัวแค่นี้เริ่มติดผู้ชายแล้วนะ อย่าลืมว่าถ้าหนูพู่ทำตัวไม่เป็นเด็กดี ที่เราคุยกันจะเป็นโมฆะทั้งหมด”

“ค่ะ แล้วพิชาจะคุยกับลูกเอง”

ลึกๆในใจของพิชามญช์ตอนนี้นอกจากจะเกลียดแม่บ้านสาวที่ลอบคบชู้กับสามีไม่พอ ยังเริ่มเกลียดขี้หน้าลูกในไส้ตัวเองด้วยอีกคน

คืนนี้จะเป็นคืนสุดท้ายของสัปดาห์นี้ที่จะนอนค้างบ้านแม่ ทำให้พรรณนาราต้องรักษาเนื้อรักษาตัวให้รอดพ้นจากพ่อเลี้ยงและเธอจะได้สบายใจไปอีกสามวัน

มื้อเย็นที่ชวนอึดอัดทำให้เธอไม่เจริญอาหารบวกกับไม่สบายตัวจากกิจกรรมเมื่อคืนกับธีทัต

เมื่อไหร่พี่ธีจะมานะ..แม่กับเขาก็ทำท่าทางน่ากลัวพิกล..

“พู่ กินเสร็จแม่มีเรื่องจะคุยด้วยนะ”

“ค่ะ หนูอิ่มพอดี หนูรอที่ห้องรับแขกนะคะ”

“ไปรอที่ห้องของตัวเอง แม่ต้องการคุยแบบส่วนตัว”

“หนูไม่อยากอยู่ในห้องนั้น”

“ทำไม? แม่บอกว่าไงก็ตามนั้นสิ”

“งั้นแม่พิมพ์แชทมาก็ได้ค่ะถ้าอยากส่วนตัว แต่หนูจะไม่ขึ้นไปบนห้องตอนนี้”

พรรณนารารีบลุกจากเก้าอี้ เดินเร็วๆออกไปที่สนามหญ้าข้างบ้าน เธอรีบแชทหาธีทัตเพื่อเร่งให้เขามาหา

“พี่ธี แม่กับเขาท่าทางน่ากลัวยังไงไม่รู้ พี่อยู่ที่ไหนคะ? รีบมาได้มั้ย?”

“พี่กินข้าวกับแม่เสร็จแล้ว กำลังจะไปหานะ”

ธีทัตโกหกแม่ว่าต้องไปทำโครงการวิจัยเพื่อจบการศึกษากับเพื่อนอาจจะกลับดึก ซึ่งแม่ก็ไม่ได้สงสัยหรือถามอะไรอีก

พรรณนาราไปนั่งเล่นในสวนเล็กๆข้างบ้าน ชรันจึงตามมาคุยด้วย

“หวังว่าหนูพู่จะจำได้นะว่าถ้าไม่ทำตัวดีๆ แม่หนูจะไม่ได้อะไรเลย”

“คุณจดทะเบียนสมรสกับแม่แล้ว ถ้ามีชู้แล้วหลักฐานชัดเจน คุณต่างหากที่ต้องจ่ายให้แม่ แล้วถ้าหย่ากันโดยที่แม่ไม่ได้ทำอะไรผิด คุณก็ต้องจ่ายอยู่ดี..ไม่ใช่เหรอ?”

“อ้อ…ใครสอนให้พูดแบบนี้กันนะ”

“อินเตอร์เน็ตเยอะแยะไปค่ะ เพราะหนูชอบดูโซเชี่ยล”

เธอพูดโดยไม่มองเขา ท่าทางหยิ่งผยองและเฉยชา

“อาจะไม่ถือสาเด็กสาวที่ท่าทางจองหองหรอกนะ แต่จะบอกอะไรอย่างหนึ่ง เงินน่ะ..ทำให้ขาวเป็นดำหรือดำเป็นขาวก็ได้ อย่าคิดว่าทะเบียนสมรสที่แม่หนูถือมันจะใช้ขู่อาได้”

“แม่คงแค่อยากได้ความมั่นคงในชีวิตก็เท่านั้นเอง จริงๆคุณรวยอยู่แล้ว ก็แค่ให้เงินแม่ไปก็จบ ไม่ต้องจดทะเบียนให้ยุ่งยาก แต่เพราะคุณกับแม่มีดีลกันโดยใช้ชีวิตหนูเป็นสินค้าแลกเปลี่ยน อย่าคิดว่าหนูจะไม่กล้าบอกพ่อนะ หนูไม่สนหรอกเรื่องอับอายอะไร อย่างมากก็ไปเรียนต่อต่างประเทศ”

“อยากเห็นแม่บังเกิดเกล้าต้องไปอยู่บ้านเช่าแบบสิ้นไร้ไม้ตอกก็ตามใจ”

ชรันโกรธจนหน้าสั่นแล้วเดินกลับเข้าไปในบ้าน พิชามญช์ที่รออยู่ห่างๆเพื่อให้สามีพูดจบก็เดินเข้ามาหาลูกสาวต่อ

“พู่ แม่ขอร้องเถอะ อย่าให้แม่ต้องไม่เหลืออะไรเลย แค่ทำดีกับเขามันยากตรงไหน? แม่ก็อาจจะท้องด้วย น้องของลูกนะ”

“แม่ใช้หนูเพื่อกำจัดพี่ฟ้ากับเพื่อผลประโยชน์ที่จะได้จากสามีใหม่ มีแม่ที่ไหนทำแบบนี้กับลูกตัวเองบ้าง?”

“จะพูดเสียงดังทำไม? ห๊ะ!”

“กลัวเพื่อนบ้านได้ยินเหรอคะว่าคนบ้านนี้ขายลูกกิน”

พิชามญช์ปรี่เข้ามาบีบคอลูกสาวที่จับแขนของเธอแน่น พรรณนาราไม่ร้องและจ้องตาเขม็ง จนเริ่มหายใจไม่ออกจึงใช้เล็บจากสองมือกดแล้วจิกลากข่วนแขนแม่ของเธอเป็นรอยริ้วจนเลือดซิบ แม่ของเธอเจ็บจึงยอมปล่อย

“นังลูกคนนี้นี่! เกิดมาก็ใช้หนี้บุญคุณฉันซะ!”

“หนูไม่เคยขอให้เกิดมาสักหน่อย โดยเฉพาะกับแม่ที่เป็นแม่มด”

พรรณนาราวิ่งหนีไปที่ห้องของคุณป้าแม่บ้านที่อยู่กับสามีคนขับรถ เธอเคาะประตูรัวๆด้วยน้ำตาไหลอาบแก้ม จนทั้งสองที่เปิดประตูมาเห็นแบบนั้น จึงได้พาเธอมาหลบในห้อง

“หนูพู่..คอทำไมเป็นแบบนั้น? เกิดอะไรขึ้นคะ?”

“บ้านนี้มีแต่คนน่ากลัวค่ะ”

ทั้งสองมองหน้ากันด้วยสีหน้าที่วิตกกังวล พรรณนาราทรุดนั่งลงบนพื้นห้อง โทรหาธีทัตด้วยเสียงที่สะอึกสะอื้น

“พี่จะถึงแล้ว อยู่ห้องนั้นอย่าออกไปไหน เข้าใจมั้ย?”

พิชามญช์ตามมาเคาะห้องของป้าแม่บ้านพร้อมกับพูดเสียงดัง

“ป้า ป้า! ออกมาทำแผลให้ฉันทีซิ แล้วมันอยู่ในนั้นใช่มั้ย? ออกมาเดี๋ยวนี้นะ นังเด็กบ้า!”

สองสามีภรรยามองหน้ากัน แล้วคุยกันเบาๆว่าให้พรรณนาราไปอยู่ในห้องน้ำก่อน

“หนูพู่คะ ไปอยู่ในห้องน้ำ ล็อกประตูซะนะ อย่าออกมา”

เธอพยักหน้าด้วยความกลัวจนตัวสั่นและรีบเข้าไปอยู่ในนั้น ส่วนป้าแม่บ้านก็รีบไปเปิดประตู

“คุณผู้หญิง เดี๋ยวป้าไปเอาชุดปฐมพยาบาลทำแผลให้ค่ะ ไปในบ้านกันเถอะค่ะ”

“มันอยู่ในนั้นใช่มั้ย? พู่กัน! ออกมา!”

“คุณผู้หญิงคะ หนูพู่ก็เจ็บที่คอ ปล่อยเด็กมันไปเถอะค่ะ ป้าขอร้องเถอะนะคะ ป้ารู้ว่าเป็นแค่แม่บ้าน ถือว่าป้าขอนะคะ”

ป้ายกมือไหว้เจ้านายที่อายุอ่อนกว่าถึง 15 ปี นั่นทำให้พิชามญช์สะบัดหน้าเดินนำไปพร้อมกับบ่นอย่างเกรี้ยวกราด

“ดูสิ แขนฉัน..แบบที่คุณรันเห็นคงไม่ปลื้มแล้วสิ เด็กเวรนี่ทำผิวฉันเป็นรอยเลือดออก”

……………………………………⚔️🎍🌛