14. Puppy Love 💕🔞🌷

คุณป้าแม่บ้านได้ทำแผลให้พิชามญช์ที่ห้องรับแขก ส่วนชรันก็นอนแช่จากุซซี่เพื่อให้ใจเย็นลง ในขณะที่ธีทัตเริ่มคิดว่าถ้าเข้าไปตอนนี้น่าจะโดนกันท่าอีก จึงคิดว่าจะจอดรถไว้ไกลบ้านแล้วเดินเข้ามาเพื่อไม่ให้คนในบ้านรู้ว่าคืนนี้เขามาอีก

“พี่ธี มาแล้วเหรอ? หนูอยู่ในห้องน้ำของคุณป้าแม่บ้าน”

“พู่ หนูขอคุณป้าเอาชุดนักเรียนมาให้ได้ไหม? พี่ว่าจะพาไปอยู่ที่อื่นก่อน ให้พวกเขาคิดว่าหนูอยู่ห้องคุณป้าคืนนี้ก็ได้มั้ง”

“ไม่รู้ว่าพวกเขาจะมาตามหนูมั้ย แล้วถ้ารู้ว่าหนูไม่อยู่คงแย่แน่”

“ไม่กล้าหรอก เพราะกลัวพู่ไปบอกพ่อหรือตำรวจ มีเรื่องแบบนี้พวกเขาทำอะไรไม่ได้มากหรอก พี่จะจอดรถรอที่นอกบ้านนะ เดินมาไม่ไกล หนูรีบมาจะได้รีบไป”

“ค่ะ”

ธีทัตขับรถเข้าหมู่บ้านและไปจอดใกล้ๆบ้านหลังหนึ่งแล้วโทรบอกพรรณนารา ไม่นานนักเธอก็เดินมาตัวเปล่ามีแค่โทรศัพท์ที่เอามา เขารีบลงไปเปิดประตูรถให้เธอแล้วรีบขับออกไปจากหมู่บ้านอย่างเร็ว

“ไม่เอาอะไรมาเลยเหรอ? พรุ่งนี้จะไปเรียนยังไง?”

“หนูบอกเพื่อนไว้ว่า ปวดท้องเมนส์ เผื่อคุณครูเช็กชื่อ”

เขาเลือกโรงแรมสี่ดาวซึ่งราคาพอรับได้ เพื่อให้เธอได้นอนพักสบายๆ ซึ่งตอนเช็กอินนั้นพวกเขาต่างเขินเจ้าหน้าที่ของโรงแรมนิดหน่อยเพราะพรรณนาราใส่ชุดอยู่บ้านที่ดูเหมือนเด็กสาวบวกกับหน้าตาที่ยังอายุน้อย

“พี่แอบกลัวเลยว่าจะถูกแจ้งพรากผู้เยาว์นะเนี่ย”

“หนูไม่ใช่เด็ก”

“พู่ไปอาบน้ำก่อนก็ได้นะ ชุดคลุมอะไรก็มี”

ที่เขาไล่เธอไปอาบน้ำ เพราะจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเมื่ออยู่กันสองต่อสอง และสรีระร่างกายของพรรณนาราก็เปล่งปลั่งผิดหูผิดตาหลังจากมีอะไรกับเขาเมื่อคืนก่อน ยิ่งทำให้สมองเขาจำแต่เรือนร่างอรชรนั้นวนไปวนมาตลอดเวลา

พอเธออาบน้ำสระผมเสร็จแล้วออกมาจากห้องน้ำ ธีทัตรีบลุกไปดูที่ลำคอของเธอ มีรอยแดงๆบ้างซึ่งเธอรู้สึกระบม

“พรุ่งนี้คงเริ่มช้ำ พี่จะออกไปซื้อยามาให้นะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้หนูสบายใจขึ้นเยอะ คืนนี้คงหลับได้สนิทอีกคืน ไม่ต้องระแวงเสียงเคาะประตูหรือเสียงไขกุญแจ”

พรรณนาราจับมือเขามาแนบที่แก้มอย่างน่ารักน่าชังเชิงอ้อน ทำให้เขาถึงกับแพ้ใจตัวเอง

“ยังเจ็บอยู่มั้ย?..จากเมื่อคืน”

“ดีขึ้นค่ะ มีนิดๆแต่โอเคอยู่”

“พี่จะรับผิดชอบพู่ ขอเวลาพี่หน่อย”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ไม่มีใครรู้สักหน่อย”

ทั้งสองจ้องตากัน ธีทัตก้มลงไปจูบเธออย่างนุ่มนวล สองแขนโอบกอดเอวพลางลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลัง จากนั้นอุ้มสะโพกเธอให้สองขารัดเอวเอาไว้แล้วเดินไปล้มตัวลงด้วยกันบนเตียงที่กว้างใหญ่และนุ่มสบาย

เขาเลิกเสื้อขึ้นไปจนเห็นเสื้อชั้นใน ดึงลงให้เปิดเผยปทุมถันที่อวบอิ่มเกินอายุพร้อมกับดูดฟัดหน้าอกของเธออย่างคลั่งไคล้ก่อนจะใช้สองแขนยันตัวขึ้นมองเธอที่ใต้ร่างเขา

“พี่อยากทำ..แต่..มันไม่สมควรทำ”

“งั้นนอนกอดกันก็พอเนอะ”

“อื้ม…”

ธีทัตลงไปนอนหงายให้เธอนอนในอ้อมแขนเอาหน้าซบลงบนอก แต่มือเธอนั้นซุกซนลูบคลำอยู่บนลำตัวของเขาจนหัวใจเต้นแรงและเป้ากางเกงที่พองจนเป็นลำอย่างเห็นได้ชัด

“ตรงนี้..ตื่นแล้ว”

พรรณนาราเอานิ้วจิ้มที่แท่งลำนั้น ซึ่งมันยิ่งสู้มือจนแข็งตัวมากขึ้นไปอีกจนอึดอัด

“หลับตาสิพู่”

“ทำไมคะ?”

เขาขยับตัวมาจูบเธอ มือปลดเข็มขัดและกระดุม ล้วงเอาน้องชายออกมารูดขึ้นลงช้าๆ

“อาา…”

ธีทัตเอาหน้าซุกซอกคอดอมดมกลิ่นกายสาวพร้อมกับช่วยตัวเองไปด้วย มือของสาวน้อยก็เอื้อมมาจับแก่นกายนั้นแย่งเขา

“หนูทำให้นะ..ได้มั้ย..?”

เขาคลายมือออกให้ เธอจับแล้วขยับช้าๆ ธีทัตจึงเริ่มต้นจูบอย่างเร่าร้อน จนอารมณ์รักนั้นเริ่มพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ เขาถอดกางเกงขาสั้นและกางเกงชั้นในของเธอออกไป ใช้นิ้วมือสัมผัสน้องสาวที่เปียกได้ที่

“มีอารมณ์ใช่มั้ย..รู้เลย ร่างกายหนูบอกทุกอย่าง”

“อืออ..ทำให้หน่อย..”

เขาสอดนิ้วเข้าไปแล้วเริ่มขยับ ส่วนเธอก็ชักน้องชายของเขาจนน้ำเมือกใสๆออกมาเต็มไปหมด

“พี่ธีสอนหนูสิ..อาา”

“รอก่อนนะ”

ทั้งคู่หายใจรดกันอย่างกระหืดกระหอบ เพราะจวนใกล้จะเสร็จ พรรณนาราขยับมือเร็วมากจนเขาทนไม่ไหวพ่นน้ำรักกระจายเต็มลำตัวของเธอ แต่นิ้วของเขายังคงขยับลึกข้างในช่องทางนั้นที่เสียงแฉะดังชัดเจนขึ้น

“พี่ธี..อาา..อื้ออ”

ยิ่งเธอร้องครวญครางเขายิ่งขยับนิ้วรัวมากขึ้น พรรณนาราถึงกับแอ่นสะโพกเป็นระยะๆ หนีบขาเกร็ง หายใจติดขัด

“ใกล้ใช่มั้ย?”

“อื้ออ…ใกล้ ..”

นิ้วขยับรัวๆจนช่องทางที่เปียกแฉะตอดนิ้วเป็นจังหวะรับกับร่างกายของหญิงสาวที่กระตุกเล็กน้อย นิ้วของเขาเต็มไปด้วยน้ำใสๆ โดยไม่รอช้า เขาย้ายตัวเองไปเอาหน้าก้มลงที่กลางหว่างขาของพรรณนาราเพื่อชิมรสรักของเธอ

“อ๊ะ..พี่..ธี อย่า…อ๊าา..”

ลิ้นที่นิ่มนวลนั้นสัมผัสความลื่นในร่องหลืบสีชมพูอ่อน ทำให้เธอเคลิ้มจนลืมไปหมดทุกสิ่งทุกอย่าง…

พิชามญช์ทำแผลเสร็จและขึ้นไปบนห้อง ชรันจึงถามเรื่องของพรรณนารา

“อ้าว แล้วทำไมแขนมีพลาสเตอร์ รอยเล็บอะไรเต็มไปหมด?”

“คุยกับพู่ไม่รู้เรื่อง หัวแข็งแบบพ่อมันไม่มีผิด กล้าทำร้ายแม่ตัวเองอีกต่างหาก ไม่น่าให้เกิดมาเลย”

“แล้วอยู่ที่ไหน? ย้งนั่งอยู่ข้างนอกเหรอ?”

“วิ่งหนีเข้าห้องแม่บ้านกับคนขับรถ ไปเรียกให้ออกมา ป้าแม่บ้านก็ขอร้องแทนมัน ปล่อยมันให้อยู่กับพวกแม่บ้านไปนั่นแหละ”

“ไปหาหมอมั้ยพิชา? รอยเล็บเข้าเนื้อเยอะนะนี่”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ”

พรรณนาราและธีทัตยังคงนอนจูบกันอย่างเอ้อระเหยพักใหญ่และเป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่อาบน้ำด้วยกัน

“พรุ่งนี้พี่จะไปส่งที่บ้านแต่เช้า หนูรีบเอาเสื้อผ้าออกมาแล้วพี่จะไปส่งที่บ้านพ่อนะ ก็ไม่ต้องไปเรียนหรอก คอช้ำขนาดนี้ ควรบอกพ่อนะ”

“หนูถ่ายรูปเก็บไว้แล้วค่ะ วันนึงอาจมีประโยชน์”

พอเช้ามืดพวกเขาออกจากโรงแรมแล้วไปฆ่าเวลาด้วยการกินมื้อเช้าในรถเพื่อรอให้พ่อของพรรณนาราออกจากบ้านไปทำงานก่อน หลังจากนั้นเธอถึงจะเข้าบ้านไป

“พู่..รู้สึกยังไงกับพี่เหรอตอนนี้?”

“รู้สึกดีค่ะ.. เอ่อ..หนูเข้าบ้านก่อนนะ”

ธีทัตคิดว่าตัวเองไม่น่าถามอะไรโง่ๆแบบนั้นโดยที่ตัวเขาก็ยังคาราคาซังอยู่

เขาไปที่มหาวิทยาลัยแต่เช้า นั่งครุ่นคิดเรื่องที่จะคุยกับแฟนสาวให้จบในวันนี้

“แบม วันนี้ตอนเย็นอยากคุยด้วยนะ ว่างไหม?”

“ตื่นเช้าจัง เรื่องซีเรียสรึเปล่า?”

“ใช่..ซีเรียสนะ”

“งั้นคุยกันตอนนี้ได้มั้ย? อยากรู้แล้วสิ”

“อยากคุยต่อหน้ามากกว่า”

“ตอนนี้อยู่ที่ไหน? เสียงเหมือนอยู่ข้างนอก”

“ใช่ หน้าคณะ”

“โอเค เดี๋ยวเจอกัน”

แบมสาวสวยดาวคณะศิลปศาสตร์ได้ขับรถมาหาแฟนหนุ่มที่นั่งรออยู่ตรงม้านั่งหน้าคณะของเขา

“เป็นอะไรเหรอ? หน้าตาไม่ค่อยดีเลยนะ”

“แบม..ผมทำผิดต่อคุณ..ในใจผมมีคนอื่น..ขอโทษนะ”

โดยไม่อ้อมค้อม เขาหลุบตาลงต่ำก้มหัวเล็กน้อยด้วยท่าทางที่สำนึกผิด แบมถึงกับช็อกที่เสี้ยววินาทีเหมือนโดนค้อนทุบหัว

“เมื่อไหร่..นี่..อะไรยังไง? แบมงง ความสัมพันธ์เรามันแย่ลงตอนไหน? เราไม่เคยทะเลาะกันเลยด้วยซ้ำ เพราะเรื่องแบบนั้นเหรอ? คือ..คือแบมไม่มีเวลาให้ธีใช่มั้ย?”

“แบมไม่ผิดเลยแม้แต่นิดเดียว ผมผิดเอง”

“แล้วเราไม่รักกันตอนไหนอ่ะ? แล้ว..แล้วที่มาบอกแบมคือยังไง?”

“ผมขอเป็นคนที่ถอยเพราะทำผิดต่อแบม จะได้ไม่เสียเวลาต่อกัน เราต่างคนอายุยังน้อย แบมเองจบแล้วก็จะไปเรียนต่อ จะได้โฟกัสเรื่องเรียนอย่างเต็มที่ ผมมีใจให้คนอื่นไปแล้ว ส่วนอนาคตผมยังไม่รู้จะเกิดอะไรต่อจากนี้ ผมเสียใจที่ทำไม่ดีกับแบมนะ ขอโทษจริงๆ”

“บอกได้มั้ยว่าเป็นใคร?”

แบมถามพร้อมกับเสียงที่เริ่มจะร้องไห้

“เธอไม่รู้เรื่องอะไรด้วย ผมผิดเองคนเดียวจริงๆ”

“เจอกันได้ยังไงเหรอ? เรียนคณะเดียวกันสินะ”

ธีทัตส่ายหน้าปฏิเสธและไม่แสดงออกว่าต้องการง้อหรือยื้อให้เธออยู่ ทำให้แบมเริ่มโมโห

”สรุปคือ ยังไงธีก็จะเลิก จะได้ไปคบคนใหม่ใช่มั้ย? งั้นถ้าแบมให้อภัยล่ะ เราเริ่มใหม่ อะไรที่ไม่ค่อยใส่ใจหรือละเลย เราจะปรับมันด้วยกัน”

เขาส่ายหน้าเหมือนเดิม

“แล้วที่เคยบอกรักแบมล่ะ? โกหกงั้นเหรอ?”

“เราเริ่มคบกันตอนอายุ 18-19 ตอนนั้นรู้สึกว่ารักแต่แค่ยังไม่เข้าใจมันลึกซึ้ง ยังไม่มองไปถึงอนาคต เป็น Puppy Love แบบความรักวัยแรกๆ ยังไม่มั่นคงหรือโตพอเหมือนความรักของผู้ใหญ่ รู้สึกตื่นเต้น หวั่นไหว โรแมนติกเกินจริง ยังขาดความเข้าใจลึกซึ้งในตัวตนอีกฝ่าย เพราะอารมณ์เป็นตัวนำ”

สิ่งที่เขาอธิบายให้เธอฟังมันไม่ได้ทำให้สถานการณ์ดีขึ้น แบมคิดว่าเธอยังคาใจและจะไม่จบเรื่องนี้ถ้าไม่ได้คำตอบว่ามือที่สามระหว่างเขาและเธอ..คือใคร? 

……………………………….🌛💔🥀