ตอนที่ 3 ร่างใหม่

กว่าเจียวฝางจะพาหมอหลวงมาที่ตำหนักของผู้เป็นนายได้ก็เกือบหนึ่งชั่วยามแล้ว เมื่อนางเปิดประตูเข้ามาก็ต้องตกตะลึงพรึงเพริดเป็นอย่างมาก องค์หญิงใหญ่ฟื้นแล้วมิหนำซ้ำยังนั่งพับผ้าอยู่บนตั่งไม้อย่างสบายอกสบายใจ อีกทั้งโต๊ะตัวนั้นกับแถบผ้าสีขาวยังถูกเก็บไปแล้ว เป็นไปได้อย่างไร 

           “องค์หญิงใหญ่ ท่าน…” 

           เมื่อเห็นองค์หญิงใหญ่ยังมีสุขภาพดีอยู่เช่นนั้นหมอหลวงที่รีบวิ่งมาด้วยความตื่นตระหนกพร้อมกับสาวใช้ก็พูดออกอย่างเดือดดาล “นี่เจ้าหลอกข้ามาอีกแล้วหรือ” เพราะองค์หญิงใหญ่ไม่เป็นที่โปรดปราน ผู้คนในพระราชวังจึงไม่ให้ความยำเกรง

           “ข้าไม่ได้หลอกท่านนะเจ้าคะ เมื่อครู่นี้องค์หญิงใหญ่ยัง…” นอนแน่นิ่งไม่หายใจอยู่เลย เจียวฝางหมดคำจะพูดต่อจริง ๆ ก่อนที่นางจะวิ่งร้องไห้ออกไป นางมั่นใจว่าองค์หญิงใหญ่สิ้นใจไปแล้ว ไม่รู้ว่าเหตุการณ์มันกลับตาลปัตรเช่นนี้ได้อย่างไร

           “องค์หญิงใหญ่ก็เลิกทำตัวเหมือนเด็กได้แล้ว ถึงท่านจะเรียกร้องความสนใจมากเพียงใด ฝ่าบาทก็คงไม่มาสนใจท่าน อีกอย่างเรื่องการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับแคว้นเว่ยก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว” หมอหลวงเข้าใจว่าที่สาวใช้ไปตามเขามาวันนี้ก็เพราะฉินมี่เอาความตายมาขู่เพื่ออยากให้ฮ่องเต้ยกเลิกราชโองการ

           ฉินมี่ไม่ได้สนใจหมอหลวงแม้แต่น้อย กล่าวออกเสียงเนิบช้า “ข้าทราบแล้ว เจ้ากลับไปเถิด” 

           หมอหลวงจึงเดินจากไปด้วยท่าทางไม่ค่อยสบอารมณ์นักที่โดนหลอกให้มา เจียวฝางยืนมองหมอหลวงเดินจากไปด้วยความมึนงง มึนงงที่องค์หญิงใหญ่ไม่ตวาดหมอหลวงคนนั้นกลับไปที่บังอาจมาสั่งสอนนาง และมึนงงที่ผู้เป็นนายของนางกำลังนั่งพับผ้าอย่างใจเย็นเหมือนไม่รู้สึกรู้สากับเรื่องที่เกิดขึ้น

           “องค์หญิงใหญ่ ท่านพับผ้าทำไมหรือเจ้าคะ” แม้ยังรู้สึกสับสนกับผู้เป็นนายอยู่มาก แต่ในเมื่อนางไม่เป็นอันใดก็ดีแล้ว เหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อครู่ องค์หญิงใหญ่อาจจะเรียกร้องความสนใจจากบิดาจริง ๆ ก็เป็นได้ แต่เรียกร้องอย่างไรให้สมจริงเช่นนี้

           “อีกไม่กี่วันเราก็ต้องเดินทางไปแคว้นเว่ยแล้วไม่ใช่หรือ” หลังจากฟื้นขึ้นมาเธอก็ใช้เวลาอยู่เกือบครึ่งชั่วยามเช่นกันกว่าจะยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นกับตนเองได้ ตอนนี้จึงได้แต่หายใจเข้าออกลึกยาวและอยู่ในความสงบให้มากขึ้น ความเป็นจริงนางอยากกรีดร้องออกมาดัง ๆ ด้วยซ้ำ

เดิมทีเธอชื่อวนิดาเป็นพยาบาลอยู่ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด เธอทำงานอยู่ในโรงพยาบาลของรัฐแห่งหนึ่งในจังหวัดทางภาคอีสานของประเทศไทย แต่เพราะต้องการเงินไปจุนเจือครอบครัว เธอจึงรับควงกะติดต่อกันถึงสามวัน พอกลับบ้านก็นอนราวกับซ้อมตาย ผลลัพธ์ออกมาก็เป็นอย่างที่เห็น เธอแค่ซ้อมไม่คิดว่าจะตายจริง ๆ แต่เธอก็ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าวิญญาณของตนจะย้อนเวลามาอยู่ในยุคโบราณที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้ อีกทั้งร่างนี้ยังผอมบางจนลมพัดมาทีหนึ่งก็คงปลิวแล้ว

ตอนที่ตื่นขึ้นมาวนิดาเอาแต่นั่งถอนหายใจอยู่นานสองสองนาน เมื่อทำใจยอมรับสภาพของตนได้แล้ว อีกทั้งยังรับรู้เรื่องราวของเจ้าของร่างนี้ทั้งหมดนางจึงลุกขึ้นมาเก็บกวาดหลักฐาน ทำราวกับว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน แล้วค่อยมานั่งพับผ้าเตรียมเดินทางอีกไม่กี่วันข้างหน้า

“เรื่องนี้ให้บ่าวทำเถิดเจ้าค่ะ” เจียวฝางยื่นมือไปจับผ้าจากมือองค์หญิงไว้

แต่ฉินมี่กลับไม่ยอม “ให้ข้าช่วยเจ้าเถิด” ก่อนหน้าเจ้าของร่างนี้ชอบใช้อารมณ์กับสาวใช้ อีกทั้งยังคิดว่าตนเป็นองค์หญิงผู้สูงศักดิ์จึงไม่ยอมหยิบจับอะไรทั้งสิ้น แม้ฉินตงฮ่องเต้จะให้นางมีบ่าวรับใช้เพียงคนเดียวก็ตาม ยามนี้ชีวิตของนางเหลือเพียงเจียวฝางคนเดียว เช่นนั้นอะไรพอช่วยได้นางก็จะช่วย

           เมื่อองค์หญิงไม่ยอมวางมือ สาวใช้อย่างนางก็ได้แต่ตามใจ แต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้ “องค์หญิงจะไปแคว้นเว่ยจริง ๆ หรือเจ้าคะ” ก่อนหน้าองค์หญิงยังร้องไห้โวยวายอยู่เลย เหตุใดตอนนี้ถึงยอมสงบลงได้ หรือนางจะคิดได้แล้ว

           “ตั้งแต่เล็กจนโตข้าไม่เคยได้ออกไปเที่ยวนอกตำหนักเลย บางทีการไปแคว้นเว่ยก็อาจจะไม่เลวร้ายถึงเพียงนั้น”

มีครั้งเดียวที่นางได้ออกไปเที่ยวนอกพระราชวังเพราะแอบปลอมกายเป็นบุรุษเพื่อไปพบชายในดวงใจที่หอสุราจันทร์หอมในวันเทศกาลซั่งหยวนตอนนางอายุสิบหก แต่เพราะน้องสาวก็ชอบผู้ชายคนนั้นเหมือนกัน จึงเปิดโปงให้คนนอกรู้ว่าองค์หญิงใหญ่ทำเรื่องเสื่อมเสียเกียรติของราชวงศ์

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมานางก็ถูกบิดาเกลียดมากขึ้นกว่าเก่า มิหนำซ้ำยังลงโทษนางไม่ให้ออกนอกตำหนักอีก เรื่องออกเรือนจึงไม่ถูกกล่าวถึง อีกทั้งยังไม่มีคุณชายบ้านใดกล้ามาทาบทามเกี่ยวดองกับสตรีฉาวโฉ่ที่บิดาไม่รัก เพราะเหตุนี้นางจึงครองโสดจนอายุครบยี่สิบปี

           “แล้วเรื่อง…แต่งงานกับเว่ยอ๋องเล่าเจ้าคะ เขาเป็นคน…พิการ” 

           “ถึงอยู่ที่นี่ก็ไม่สู้ตาย มิสู้ข้าไปตายเอาดาบหน้าไม่ดีกว่าหรือ” อยู่ที่แคว้นฉินก็ไม่มีใครรักนางอยู่แล้ว ทุกวันนี้ทุกคนก็คงลืมกันหมดแล้วว่ายังมีนางอยู่ แถมอยู่ที่นี่นางยังถูกกักบริเวณไม่ให้ออกไปเห็นโลกภายนอก มิสู้นางเดินทางไปแคว้นเว่ย อย่างน้อยระหว่างเดินทางเกือบหนึ่งเดือนนางก็ได้ชมวิวทิวทัศน์สองข้างทาง ส่วนเรื่องไปถึงแคว้นเว่ยแล้วนั้นนางก็สุดรู้ว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป