ตอนที่ : 07 เอาใจใส่

ร้านอาหารLL

"สั่งได้เลยนะครับ"

"คุณกินเหมือนกับฉันหรือคะ ถึงได้ให้ฉันสั่ง?"

"อ่า...ก็คิดว่าน่าจะกินด้วยกันได้ อีกอย่างอาหารร้านนี้อร่อยทุกเมนูครับ ผมรับประกันได้เลย"

"......" เธอพยักหน้าตอบรับ จากนั้นก็หยิบเมนูอาหารมาเปิดดู สั่งอาหารกับพนักงานไปอยู่ 3-4 อย่าง ในเมื่อเขาการันตีว่าอร่อยขนาดนี้ เธอก็ไม่ได้เลือกของที่ตัวเองชอบกินมาทั้งหมดหรอก

"บอกตามตรงนะครับ ผมเพิ่งรู้ว่าคุณพิชา เป็นลูกสาวคนเดียวของเจ้าสัวภาณุ"

"ไปอยู่ไหนมาคะถึงไม่รู้"

"ผมรู้ว่าเจ้าสัวท่านมีลูกสาว แต่ผมไม่เคยเห็นหน้าคุณพิชชามาก่อนก็เลยไม่รู้ ถ้าเจอกันข้างนอกก่อนที่ท่านเจ้าสัวจะพามาแนะนำ ผมก็คงไม่รู้จัก"

"......" เธอเงียบใส่เขา

"เห็นว่าคุณพิชาไปเรียนต่างประเทศมา ไปเรียนอยู่ที่ไหนเหรอครับ?"

"อังกฤษค่ะ"

"เก่งมากเลยนะครับ"

"ขอบคุณค่ะ"

"เอ่อ..."

"อยากรู้อะไรอยากถามอะไรก็ถามมาเถอะค่ะ ไม่ต้องกลัวฉันคิดมากหรอก ฉันไม่ใช่คนคิดมากอะไรขนาดนั้น"

"ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่อยากชวนคุย กลัวว่าบรรยากาศมันจะเสีย แต่ผมก็ดันเป็นคนชวนคุยไม่เก่งซะด้วยสิ"

"นั่งเงียบๆ ก็ไม่เป็นอะไรค่ะ ฉันเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน"

"ครับ"

.

.

ไม่นานนักอาหารที่เราสองคนสั่งไปก่อนหน้านี้ก็มาเสิร์ฟตรงหน้า ก็ดูน่ากินดีเหมือนกันนะ หน้าตาอาหารดูสวยงามหน้ากินไม่น้อยเลย

"เอ่อ...คุณพิชา"

"ไม่ต้องตกใจค่ะ ฉันแค่ไม่กินหอมแดง ก็เลยเขี่ยออก"

"อ๋อ..."

"ถ้าในอาหารมีกลิ่นฉันพอรับได้ แต่ฉันไม่กินเป็นชิ้นเลยฉันไม่ชอบ"

"ครับ"

เรื่องกินฉันก็ไม่ใช่คนเรื่องมากอะไรขนาดนั้นหรอก จะมีแค่บางอย่างเท่านั้นแหละที่ฉันค่อนข้างเรื่องมาก และถ้าเลือกได้ขอไม่กินจะดีกว่า

"อร่อยหรือเปล่าครับ"

"อื้อ รสชาติดีเลยนะคะเนี่ย"

"เห็นไหมครับผมบอกแล้ว ดีใจนะครับที่เห็นคุณชอบแบบนี้"

"ดูคุณเป็นคนเอาใจผู้หญิงเก่งนะคะเนี่ย ฉันคงไม่ใช่คนแรกใช่ไหม ที่คุณพามาร้านอาหาร แล้วแนะนำดีขนาดนี้"

"เอ่อ...คงปฏิเสธว่าไม่ใช่ก็คงไม่ได้สินะครับ ความจริงผม.."

"ไม่ต้องอธิบายอะไรก็ได้ค่ะ ฉันไม่ได้ใส่ใจขนาดนั้นหรอก มันเป็นเรื่องปกติ อย่าไปคิดมากเลยค่ะ"

"แต่ผมไม่อยากให้คุณเข้าใจผิด ผมพาผู้หญิงมาร้านอาหาร ส่วนใหญ่ก็เป็นลูกค้า บางครั้งก็เป็นเพื่อนที่มากันเป็นกลุ่ม แต่ถ้ามากันสองต่อสอง ไม่เคยครับ"

"ทำไมคุณต้องพยายามอธิบายด้วยล่ะคะ กลัวว่าฉันจะเข้าใจผิดอะไรขนาดนั้น ฉันไม่ได้คิดมากหรอกค่ะ"

"แหะๆ คุณพิชาทานเนื้อไหมครับ?"

"ค่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นลองเนื้ออันนี้นะครับ รสชาติดีเลย คุณน่าจะชอบ"

"ขอบคุณค่ะ"

เขาดูแลเอาใจใส่ดีนะเทคแคร์ดีมากๆ เลย แถมดูสุภาพละมุนละไมไปหมด ผู้ชายอะไรจะเพอร์เฟคได้ขนาดนี้ แต่ไอ้ความเพอร์เฟคจนผู้หญิงอย่างฉันรู้สึกชอบขึ้นมาได้เนี่ย มันก็น่ากลัวเหมือนกันนะ ถ้าเขาไม่ใช่หุ้นส่วนบริษัทของคุณพ่อ ฉันก็คงมองว่าเขาเป็นผู้ชายหน้าม่อคนนึง ที่เข้าหาผู้หญิงเพียงเพื่อต้องการสิ่งตอบแทน

ไม่รู้อะไรทำให้ฉันคิดแบบนั้น แต่ฉันคิดจริงๆ ไม่ว่าเราจะทำอะไร ไม่ว่าใครจะทำอะไร ต่างก็ต้องการสิ่งตอบแทนกันอยู่แล้ว ใช่ไหมล่ะ

.

.

เวลาต่อมา

หลังจากกินข้าวกันอิ่มเราก็มานั่งจิบกาแฟกันที่ร้านคาเฟ่กันต่อ ร้านนี้อยู่ในบริษัทพอดี ถึงเวลาทำงานแล้วก็ขึ้นไปได้เลย ไม่ต้องเสียเวลาขับรถ

"คุณพิชาเรียนด้านนี้มาโดยตรง เดี๋ยวก็ขึ้นรับตำแหน่งแทนท่านเจ้าสัวใช่ไหมครับ?"

"ฉันยังไม่คิดถึงเรื่องนั้นหรอกค่ะ ความจริงฉันยังไม่ได้คิดเลยด้วยซ้ำ ว่าฉันจะทำงานอะไร ฉันมาทำงานที่บริษัทนี้ เพราะฉันยังไม่รู้ว่าฉันจะทำอะไรต่อ ฉันไม่ได้อยากสานต่ออะไรหรอกค่ะ แต่มันก็เลี่ยงไม่ได้"

"ก็จริงครับ"

"แล้วคุณล่ะคะ ทำงานอะไร เพราะก่อนหน้าเห็นคุณพ่อบอกว่า คุณจะมาประจำตำแหน่งชั่วคราว"

"อ๋อ...ผมมีบริษัทอีกที่นึงน่ะครับ แต่มาทำงานที่นี่ เพราะอยากเรียนรู้ประสบการณ์ จากการทำงานที่อื่น"

"เป็นถึงเจ้าของบริษัทแล้วนะคะ ยังต้องเรียนรู้อะไรอีก?"

"เรียนรู้เอาไว้ก็ไม่เสียหายนี่ครับ อย่างน้อยการได้ทำงานกับคุณพิชา ก็ทำให้ผมได้รู้อะไรหลายอย่างเลย"

"ยกตัวอย่างเช่น การเรื่องมากในการทำงานเหรอคะ"

"หืม...ไม่จริงนะครับ"

"พูดมาตามตรงเถอะค่ะ ฉันไม่ใช่คนซีเรียสอะไรกับคำพูดหรอก ใครๆ ก็พูดกับฉันแบบนี้แหละ เรื่องมาก ชอบสั่งงานเยอะ นิดๆ หน่อยๆ ก็ไม่ได้ เหอะ! นึกแล้วก็ตลกนะคะ"

"ครับ?" เขาทำหน้างง คงคิดว่าฉันจะโกรธสินะถ้าได้ยินอะไรแบบนี้แล้ว ไม่เลย พวกเขามีสิทธิ์ที่จะคิด ตราบใดที่การทำงานยังดีอยู่ และตั้งใจทำงาน ฉันก็จะไม่เป็นนางมารร้ายในสายตาของใครๆ แต่ถ้าทำตัวไม่ดี ไม่เหมาะสมในที่ทำงาน ก็จะเป็นเหมือนพวกสามคนที่เพิ่งโดนไล่ออกไป

"ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้แหละค่ะ ได้ยินคนพวกนั้นพูดแบบนี้แล้ว ฉันนึกตลกตัวเองน่ะค่ะ"

"ผมว่าทำแบบนี้ก็ดีนะครับ อย่างที่คุณพิชาเคยบอกเอาไว้เลย ผิดพลาดแค่ตัวเดียว นั่นหมายถึงทั้งบริษัท ถ้ามันผิดมาตั้งแต่ต้น มันก็จะผิดมาตลอดเลย"

"ฉันเรียนรู้การทำงานมาจากที่ต่างประเทศน่ะค่ะ แต่เขาก็ไม่ได้เนี๊ยบอะไรกันขนาดนี้หรอก มันเป็นนิสัยของฉันเองด้วยมากกว่า ที่ไม่ชอบอะไรครึ่งๆ กลางๆ ไม่ชอบอะไรที่มันไม่เรียบร้อย"

"ครับ"

"คุณอาจจะยังมองไม่เห็นปัญหาร้ายแรงของเรื่องนี้ แต่ถ้าเมื่อไหร่มันมีปัญหาเกิดขึ้น แล้วบริษัทเสียหาย คุณจะนึกถึงตรงนี้เอง"

"อ่าครับ ถ้าอย่างนั้นระหว่างที่ผมทำงานอยู่ที่นี่ผมจะตั้งใจทำงานและดูคุณพิชาเป็นตัวอย่างเป็นอย่างดีเลยครับ"

"หึหึ คุณอายุเท่าไหร่กันเนี่ย ทำไมพูดเหมือนเด็กเลย"

"เอ่อ..."

ให้ตายสิ ดันพูดอะไรกำกวมไปอีกแล้ว ฉันไม่ได้หมายความว่าเขาเป็นอย่างนั้น

"ฉันหมายถึงคุณเหมือนเด็กที่เพิ่งหัดทำงานใหม่น่ะ ไม่เหมือนเจ้าของบริษัทที่คุณบอกเลย ดูคุณไม่ค่อยมีประสบการณ์"

"ฮ่ะฮ่ะ ครั้งแรกเลยนะครับเนี่ย ที่โดนพูดแบบนี้ใส่ หน้าชาเหมือนกันแฮะ"

"คุณทำให้ฉันคิดแบบนั้นเอง ก็ฉันไม่รู้จักคุณนี่"

"ไม่เป็นอะไรหรอกครับ ผมไม่ซีเรียสหรอก"

"......"