ตอนที่ : 09 ล้ำเส้นเกินไป

บ้านเจ้าสัวภานุวัฒน์

"หยุดเดี๋ยวนี้นะพิชา หยุดและคุยกับพ่อเดี๋ยวนี้ อย่าเดินหนีพ่อ!"

"......" ขณะที่กำลังเดินกลับเข้ามาในบ้าน เธอก็ถูกผู้เป็นพ่อนั้นเรียกเสียงดังยกใหญ่ตั้งแต่หน้าบ้านมาแล้ว แต่เธอก็ไม่ยอมหยุดเลย จนกระทั่งกำลังจะก้าวขึ้นบันได น้ำเสียงที่เกรี้ยวกราดของคนเป็นพ่อทำให้เธอต้องหยุดชะงัก

"อย่าเดินหนีพ่อแบบนี้นะ ลงมาคุยกันเดี๋ยวนี้!"

"เกิดอะไรขึ้นคะ คุณภาณุ พิชา" ผู้เป็นแม่เดินออกมาดู เพราะได้ยินเสียงดังอ้าวของผู้เป็นสามี

"คุณดูลูกสาวของคุณสิ ทำนิสัยแย่มากเลยนะ" กำลังตำหนิลูกสาว ที่บอกว่ารักนักรักหนา ต่อหน้าภรรยา

"เกิดอะไรขึ้นลูก?"

"ไม่น่ามาถามพินะคะว่าเกิดอะไรขึ้น ถามคุณพ่อเองจะดีกว่าว่าทำอะไรไว้ อย่ามาโทษคนอื่นหน่อยเลยค่ะ ทุกสิ่งทุกอย่างมันก็มาจากความมักมากของตัวเองนั่นแหละ!"

"พิชา!!"

"อย่าพูดแบบนั้นสิลูก เอาล่ะ ใครสักคนก็ได้ บอกมาทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น?" เพราะอยู่แต่บ้านจึงไม่ได้รับรู้เรื่องโลกภายนอกอะไรเลย ไม่รู้เลยว่าสามีและลูกสาวไปเจออะไรมาบ้าง

"วันนี้คุณพ่อทำผิดสัญญาค่ะ สัญญาที่บอกว่า จะไม่พาผู้หญิงคนไหนมาในพื้นที่ของเรา"

"คุณภาณุ..."

"เรื่องนั้นผมอธิบายได้ แต่สิ่งที่ลูกสาวของคุณทำมันเกินไป"

"แต่การที่คุณทำผิดสัญญา มันไม่เกินไปตรงไหนคะ?" ภรรยาเอ่ยถามย้อนกลับ

"ทำผิดสัญญาไม่พอ ยังมาหลอกให้พิออกไปที่อื่นอีก เพื่อที่จะได้พาผู้หญิงคนนั้นออกไป"

"ที่พ่อทำแบบนั้น ก็เพราะไม่ต้องการให้มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นไง พ่อรู้ว่าเรานิสัยเป็นยังไง พ่อถึงไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น"

"รู้ก่อนกับรู้ทีหลัง อันไหนมันร้ายแรงกว่ากันคะ ยิ่งมาหลอกกันแบบนี้แล้ว คุณพ่อคิดว่าพิจะคิดยังไง?"

"นั่นสิคะ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าลูกทำอะไรร้ายแรงอย่างที่คุณบอก แต่คุณก็น่าจะรู้จักนิสัยของลูกสาวดี แกไม่ชอบคนโกหก และแกก็ไม่ชอบการถูกหลอกลวงด้วย"

"แต่การประจานคนอื่นว่าเป็นเมียน้อย มันก็ไม่ใช่เรื่องที่สมควรเลยเหมือนกัน!"

"ไม่สมควรยังไงคะ ก็ในเมื่อมันเป็นความจริง?"

"พิชา!!"

"หยุดนะ! อย่ามาตวาดใส่ลูกของฉันแบบนี้ ก่อนที่คุณจะโทษใครหัดโทษตัวเองบ้าง ก็เพราะว่าคุณเอาไม่เลือกไง ลูกถึงได้กลายเป็นคนแบบนี้ เพราะลูกเห็นกับตาไง! หัดเข้าใจความรู้สึกของลูกบ้าง!" ผู้เป็นแม่เดินเข้ามาขวาง พร้อมกับออกโรงปกป้องลูกสาว ประหนึ่งแม่เสือที่กลางเล็บแยกเขี้ยวเพื่อปกป้องลูกน้อยของมัน

"อย่าให้ท้ายลูกแบบผิดๆ นะคุณหญิง!"

"อย่าโทษคนอื่นเลยค่ะ โทษตัวเองเถอะที่ไม่รู้จักพอ หัดมองตัวเองซะบ้าง ว่าทำอะไรลงไป รู้ตัวบ้างไหมว่าคุณทำให้ลูกหมดความเชื่อถือในตัวของคุณไปแล้ว และฉันก็ไม่แปลกใจเลยถ้าวันนึงลูกจะไม่เคารพคุณ!"

"คุณหญิง!!"

"มีผู้หญิงคนอื่นฉันก็ยอมได้ ฉันทนได้ แต่อย่ามายุ่งกับลูกของฉัน ขวัญพิชชาเป็นลูกของฉัน และก็ห้ามใครมาทำอะไรลูกของฉันด้วย!"

"......." เจ้าสัวภาณุมีท่าทีที่โกรธมาก สายตาเกรี้ยวกราดอย่างกับว่าจะกลืนกินสองแม่ลูกได้ทั้งตัว

"เลิกห่วงผู้หญิงพวกนั้นสักที แล้วหันมาสนใจความรู้สึกของลูกบ้าง"

"แล้วนี่ผมไม่ห่วงตรงไหน ลูกเราไปประจานเขานะ ถ้าเขาฟ้องขึ้นมาจะทำยังไง?"

"ก็ให้ฟ้องมาเลยค่ะ" ขวัญพิชชาพูดพร้อมกับเดินออกมาจากหลังของผู้เป็นแม่ "ฟ้องเลยค่ะ รออยู่เหมือนกัน อยากจะรู้นัก ว่ามันจะเป็นยังไงต่อ"

"นี่เรากำลังท้าทายพ่ออยู่นะ"

"ค่ะ ถ้าเขาอยากทำก็ปล่อยให้เขาทำเลย พิเองก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าถ้ามันมีข่าวว่าเจ้าสัวภานุวัฒน์ มีเมียน้อยเป็นเด็กรุ่นราวคราวเดียวกับลูกสาวของตัวเอง มันจะเป็นยังไง?"

"พิชา!"

"รออยู่นะคะ ฟ้องมาเลย เผื่อจะได้ให้คุณแม่ฟ้องกลับเหมือนกัน เอาให้พังกันไปข้างนึงเลย ทั้งตัวคุณพ่อ ทั้งตัวบริษัท หรือแม้กระทั่งผู้หญิงคนนั้น จำไว้เลยนะคะ พิจะเหยียบมันให้จมดิน ไม่ว่าอีผู้หญิงหน้าไหนก็ตาม ถ้ามันล้ำเส้นเข้ามา"

เธอเป็นคนที่พูดจริงแล้วทำจริงไม่ใช่คนพูดเล่น อยากฟ้องก็เอาเลย ถ้าไม่กลัวว่ามันจะมีอะไรตามมาทีหลัง

.

.

หลังจากทะเลาะกันเสร็จขวัญพิชชาก็เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง ไม่ยอมลงมากินข้าวแม้กระทั่งตอนเย็น ถึงแม้แม่บ้านจะขึ้นมาตามหลายรอบแล้วก็ตาม จนกระทั่งผู้เป็นแม่นั้นต้องเป็นฝ่ายขึ้นมาเอง

ก๊อกๆๆๆ ~

"แม่เองนะลูก แม่ขอเข้าไปได้ไหม"

แกร๊ก~

เสียงประตูเปิดออกเพราะถูกล็อคจากทางด้านใน

"คุณแม่มีอะไรคะ?"

"แม่ให้ป้าลีแบ่งกับข้าวใส่ตู้ไว้ให้อยู่ เผื่อว่าหนูจะหิวกลางดึก"

"ไม่เป็นอะไรค่ะ พิไม่ค่อยสันทัดกับอาหารเย็นอยู่แล้ว มันทำให้อ้วน"

"จะให้ผอมไปถึงไหนล่ะลูก นี่ก็ผอมมากแล้วนะ กินข้าวเพิ่มน้ำหนักบ้างก็ได้ ให้ดูมีน้ำมีนวลสักหน่อย แม่ว่าแบบนั้นดูดีจะตายไป สุขภาพเราจะได้ดีตามไปด้วย"

"พิกินไม่ลงหรอกค่ะ" ในที่สุดเธอก็ยอมบอกเหตุผล ว่าทำไมเธอถึงไม่ยอมลงไปกินข้าว

"เรื่องพ่อของเราเหรอ"

"......"

"ไม่ต้องไปใส่ใจมากนักหรอก พ่อของเราน่ะไม่กล้าทำอะไรหรอก แต่ถึงจะทำแม่จะเป็นคนปกป้องลูกสาวของแม่เอง"

"พิไม่ได้กลัวหรอกค่ะคุณแม่ ใครอยากจะทำอะไรก็ให้ทำมาเลย แต่รับรองพิสวนกลับแน่"

"แล้วมันเรื่องจริงหรือลูก เรื่องที่หนูไปโพสต์ประจานใครน่ะ?"

"คุณแม่เห็นหนูเป็นคนที่ชอบกัดลับหลังขนาดนั้นเลยเหรอคะ วันๆ ก็ทำแต่งาน แทบจะไม่มีเวลาจับโทรศัพท์เลยด้วยซ้ำ"

"แล้วทำไมหนูถึงไม่บอกไปตามตรงล่ะ ว่าหนูไม่ได้ทำ"

"ไม่รู้สิคะ แต่พูดไปแบบนั้นก็ดีเหมือนกัน สะใจดี"

"พิชา..."

"......"

เรื่องโพสต์ประจานน่ะเธอไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรด้วยเลย ผู้หญิงคนนั้นคงจะไปเป็นเมียน้อยของใครอีกล่ะมั้ง ถึงได้โดนโพสต์ประจานอย่างนั้น แต่มันไม่เกี่ยวกับเธออย่างแน่นอน ถึงเธอจะเป็นคนร้ายดูแรงขนาดนี้ แต่เธอก็ไม่เคยกัดใครลับหลัง เพราะถ้าเธอไม่พอใจ เธอก็จะกัดซึ่งหน้า ด่าต่อหน้าเลยด้วย การกระทำแบบนั้นมันไม่ใช่นิสัยของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

และก็พอจะรู้ด้วยว่า การโพสต์ประจาน เรียกยอดไลค์ ผู้ติดตาม หรือบลาๆ มันเป็นเรื่องหอมหวานที่คนเรามักชอบกันอยู่แล้ว

"แล้วนี่หนูแต่งตัวจะออกไปไหนลูก"

"ว่าจะออกไปดื่มค่ะ แก้เครียดสักหน่อย อาจจะกลับดึกๆ เลยนะคะ หรือถ้าไม่กลับ ก็คงหาโรงแรมนอนแถวนั้นเลย คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วง"