ตอนที่ : 08 ระเบิดลง

ช่วงบ่ายหลังจากนั่งพักอยู่ที่คาเฟ่ร้านกาแฟกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เราสองคนก็กลับขึ้นมาทำงานของตัวเองกันต่อ ฉันเห็นรถของคุณพ่อจอดอยู่ที่เดิม แปลว่าคุณพ่อไม่ได้ออกไปกินข้าวข้างนอกสินะ

"มีอะไรหรือเปล่าคะ?" ฉันถามคุณหิรัญ เพราะก่อนหน้านั้นเขาบอกว่าเขาจะไปหาคุณพ่อที่ห้องทำงาน แต่ผ่านไปไม่ถึงนาทีเขาก็เดินกลับออกมาแล้ว

"ไม่มีอะไรหรอกครับ แต่ท่านเจ้าสัวมีแขกอยู่ ผมก็เลยไม่อยากเข้าไปรบกวน"

"???" ฉันไม่ได้ตอบอะไรแต่งงอยู่ คุณพ่อเนี่ยนะมีแขกเวลานี้ ไม่เห็นบอกเลยว่าวันนี้ใครจะมาหา

"เอ่อคุณพิชาครับ เมื่อกี้ท่านเจ้าสัวฝากมาบอกว่า ให้คุณพิชาไปเอาเอกสารอีกบริษัทนึงครับ แล้วก็ให้ผมเป็นคนขับรถไปให้"

"ฉันเนี่ยนะ ต้องไปเอาเอกสาร?"

ที่ถามเพราะปกติถ้ามีเอกสารจะต้องส่ง พนักงานที่บริษัทนั้นจะเป็นฝ่ายเอาเอกสารมาส่งเอง ไม่จำเป็นต้องให้คนของบริษัทนี้ไปเอา โดยเฉพาะฉัน ที่มันไม่ได้มีหน้าที่อะไรตรงนี้เลย

"ครับ เห็นว่าเป็นเอกสารสำคัญ ตอนนี้ท่านก็ติดธุระคุยกับแขกอยู่ครับ เลยไม่สามารถไปเอาได้"

"......" ฉันพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะออกไปพร้อมกับคุณหิรัญลงไปที่ด้านล่างด้วยกัน แต่ฉันรู้สึกแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้

"ขึ้นรถสิครับ"

"รอก่อนค่ะ ฉันมีเรื่องที่ตัวเองอยากรู้"

ฉันยืนกอดอกอยู่อย่างนั้น กำลังรอดูอะไรสักอย่าง ที่ฉันคิดว่าฉันไม่ได้คิดไปเอง ฉันว่าฉันเป็นคนเซ้นส์แรงเหมือนกันนะ

.

จนกระทั่ง...

"ฮึ!" ลงมากันจริงๆ ด้วยแฮะ คิดไว้อยู่แล้วเชียวว่าออกอุบายให้ฉันออกไปเอาของข้างนอก แล้วก็จะพาผู้หญิงออกมาจากห้องทำงานของตัวเอง ระหว่างที่ฉันออกไปกินข้าวข้างนอก คงจะพาผู้หญิงมากกอยู่ที่ห้องทำงานสินะ

ฉันหันมองคุณหิรัญด้วยหางตา ก่อนจะเดินตรงไปยังคุณพ่อและผู้หญิงคนนั้น จากนั้นก็คว้าผมกระชากหัวของผู้หญิงคนนั้นอย่างแรง

"โอ๊ย!!"

"พิชา!"

"หลอกให้พิออกไปข้างนอก ก็เพื่อเรื่องนี้สินะคะ"

"ปล่อยมือออกก่อนนะ อย่ามาทำแบบนี้"

"พิทำตามสัญญาเสมอมา ไม่เคยตามราวีคนของคุณพ่อเลย พิขอแค่อย่างเดียว คุณพ่อจะต้องไม่พาผู้หญิงพวกนี้มาที่บริษัทหรือที่บ้าน แต่คุณพ่อผิดสัญญา"

"พ่อไม่ได้ผิดสัญญา แต่เขา..."

"อ๋อ...คงจะมาหากันเองสินะ"

"ปล่อยมือออกก่อน อย่าทำแบบนี้เลย นี่มันบริษัทของเรานะ ถ้าพนักงานมาเห็นว่าเราทำอะไรรุนแรง เขาจะมองเรายังไง"

"ไม่ใช่ว่าพิไม่แคร์อะไรเลยหรอกนะคะ แต่คุณพ่อผิดสัญญาเอง และผู้หญิงของคุณพ่อก็ล้ำเส้นเข้ามาที่นี่เอง"

"พ่อผิดเอง พ่อไม่ได้บอกเขาว่าไม่ให้มาที่นี่ เพราะฉะนั้นมาลงกับพ่อเถอะ"

"......" ยิ่งได้เห็นคุณพ่อปกป้องผู้หญิงพวกนี้แล้ว ฉันยิ่งโคตรโมโหเลย เอาฉันกับคุณแม่ไปไว้ตรงไหน ทำไมถึงได้รักได้หลงผู้หญิงพวกนี้นักหนา ทั้งๆ ที่พวกมันก็เข้ามาเพื่อหลอกเอาทรัพย์สมบัติเท่านั้น

ฉันจิกหัวของผู้หญิงแรงขึ้น เพราะยังไม่ได้ปล่อยมือออกจากหัวเธอ

"โอ๊ย! ฉันเจ็บนะ อีเด็กบ้านี่ เป็นบ้าไปแล้วหรือไง ผีเข้าเหรอ ฉันบอกให้ปล่อย!"

"คุณพิชาครับ.."

"ถอยออกไป ไม่ใช่เรื่องของคุณไม่ต้องเข้ามายุ่ง ฉันยังไม่ได้เคลียร์กับคุณ เรื่องที่คุณช่วยพ่อของฉันปกปิดเรื่องนี้!"

"พิชาฟังพ่อนะ หยุดทำนิสัยแบบนี้ได้แล้ว เราไม่ใช่เด็กแล้วนะ"

"ค่ะไม่ใช่เด็กแล้ว แต่ทำไมล่ะคะ โตแล้วจะทำแบบนี้ไม่ได้เหรอ?"

"อย่าประชดพ่อสิ พ่อขอโทษ"

"พิไม่ได้อยากฟังคำขอโทษค่ะ"

"โอ๊ย! ปล่อยมือออกไปเดี๋ยวนี้นะอีเด็กบ้า แกจะมาจิกหัวฉันทำไมเนี่ย"

"ตอบฉันมา รู้หรือเปล่าว่าพ่อของฉันเขาแต่งงานมีเมียมีลูกแล้ว!"

"โอ๊ย!"

"ตอบมา!!" ฉันจิกหัวแรงขึ้น เพื่อบังคับให้ผู้หญิงคนนี้ตอบความจริง มือของฉันน่ะเหนียวซะยิ่งกว่าตีนตุ๊กแกซะอีก ไม่ต้องกลัวหรอก ถ้าฉันไม่ยอมปล่อย ต่อให้กระชากแค่ไหนก็ไม่หลุด มีแต่ฉันจะดึงให้แรงขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำไป

"ระ รู้ รู้แล้ว"

"รู้แล้ว ทำไมถึงยังทำ ชอบเหรอ ทำลายครอบครัวคนอื่นเนี่ย"

"ก็แล้วเธอทำไมถึงไม่ไปว่าพ่อของเธอล่ะ ถ้าไม่เป็นตาเฒ่าหัวงู อยากมีเมียเด็กเอง ฉันจะไม่ยุ่งด้วยทำไม!"

"ว่ายังไงคะคุณพ่อ ผู้หญิงของคุณพ่อพูดขนาดนี้แล้ว มีอะไรจะแก้ตัวไหมคะ?"

"พิชาพอได้แล้ว!"

ฉันปล่อยมือออกจากผมของผู้หญิงคนนั้น พร้อมกับผลักเธอออกไปจนล้มลง ก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นจะรีบลุกขึ้นแล้วเดินออกไป

"จะทำให้พิผิดหวังไปถึงเมื่อไหร่คะ?"

"......"

ฉันผิดหวังมาก ผิดหวังในตัวของคุณพ่อที่ผิดสัญญา ทั้งๆ ที่เราเคยพูดกันแล้วเรื่องนี้ ซึ่งฉันเองก็ยอมทำตาม ถึงแม้ว่าฉันจะรับไม่ได้ก็ตาม

และฉันก็ผิดหวังในตัวของคุณหิรัญ ฉันมองว่าเขาเป็นคนดีนะ แต่การที่เขาช่วยพ่อของฉันปิดบังเรื่องนั้น มันทำให้ฉันมองเขาแบบเดิมไม่ได้จริงๆ

"ฉันผิดหวังในตัวคุณนะคะคุณหิรัญ ฉันคิดว่าคุณจะดีกว่านี้"

พูดจบก็เดินออกไปและปล่อยให้ผู้ชายสองคนนั้นยืนงงและมองหน้ากันไปมา

ผู้ชายเนี่ยเหมือนกันหมดเลยหรือเปล่านะ พอเป็นเรื่องแบบนี้แล้วกลับพร้อมใจกันปิดบัง ถ้าฉันไม่เอะใจ ป่านนี้ฉันก็คงไม่รู้ว่าคุณพ่อผิดสัญญา และถ้ามันยังเป็นแบบนี้ต่อไป ในระหว่างที่ฉันไม่อยู่คุณพ่อก็คงจะพาผู้หญิงคนอื่นมาที่บริษัทเรื่อยๆ สินะ

"คุณพิชาครับ ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ เรื่องนี้ผมอธิบายได้"

"ฉันไม่มีอะไรอยากจะคุยกับคุณแล้วค่ะ ไปให้พ้นหน้าฉัน"

"คุณพิชาครับ ได้โปรดฟังผมสักนิด"

"ไม่มีอะไรจะคุย และฉันก็ไม่มีอารมณ์จะฟังด้วย อย่ามายุ่งกับฉันค่ะ"

"เรื่องของท่านเจ้าสัว ผมไม่รู้จริงๆ ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ท่านเจ้าสัวแค่บอกกับผมว่าให้ผมพาคุณพิชาไปเอาเอกสาร มันเท่านั้นจริงๆ ครับ ไม่มีอะไรมากกว่านั้นเลย"

"......." ฉันรีบเดิน เพราะไม่อยากคุยกับเขา แต่เขาก็ยังเดินตามมาทันอยู่ดี

"คุณพิชา..."

"แล้วฉันจะเชื่อได้ยังไง ในเมื่อผู้ชายมันก็นิสัยเหมือนกันหมดนั่นแหละ"

"แต่ผู้ชายที่คุณพิชากำลังว่า เป็นคุณพ่อนะครับ"

"เพราะคำนี้มันยังค้ำคออยู่หรอกนะ ถ้าฉันไม่นับถือ หรือถ้าฉันไม่ใช่ลูก ป่านนี้ฉันด่ามากกว่านี้อีก"

"คุณพิชา!"

"เห็นนิสัยของฉันแล้วใช่ไหมล่ะ บอกแล้วว่าฉันไม่ได้ดีอย่างที่คิด"

"......"

"ฉันจะนั่งทำงานเงียบๆ ถ้าไม่อยากโดนระเบิดลง ก็อย่ากวนใจฉัน"

"ครับ"