ตอนที่ : 10 หายออกจากบ้าน

เช้าวันต่อมาของอีกวัน

"ลูกล่ะ ทำไมไม่ลงมากินข้าวสักที จะได้ออกไปทำงานกัน"

"ไปดื่มตั้งแต่เมื่อคืน ยังไม่กลับค่ะ"

"อะไรนะ! แล้วนี่โทรตามแล้วหรือยัง?"

"ไม่ได้โทรค่ะ แต่ลูกบอกเอาไว้แล้ว ถ้าเมาไม่มากก็กลับได้ แต่ถ้าเมามากก็จะเปิดโรงแรมนอนใกล้ๆ"

"ให้ตายสิ ทำตัวเหลวไหลจริงๆ"

"ลูกเครียดเลยออกไปดื่ม เหลวไหลตรงไหนคะ ที่ผ่านมาลูกก็ทำงานให้คุณมาโดยตลอด"

"เหลวไหลตรงที่เป็นผู้หญิงแล้วออกไปดื่มคนเดียวนี่แหละ ถ้าเกิดอะไรไม่ดีขึ้นมาจะทำยังไง?"

"......" คุณหญิงไม่ได้ตอบกลับอะไรสามี เพราะเธอเบื่อที่จะต้องพูดหรือตอบคำถามอะไรกับคนที่อคติแบบนี้ ตอนนี้ขวัญพิชชาไม่ใช่เด็กเหมือนแต่ก่อนแล้ว เธอบรรลุนิติภาวะ และเธอก็เก่งมากพอที่จะสามารถเอาตัวรอดได้

ก็แค่เชื่อมั่นในตัวลูก ปล่อยลูกให้ได้ออกไปปลดปล่อยบ้างมันจะเป็นอะไรไป

.

.

ผ่านไปสักพัก~

"นี่คุณหญิงคอยดูลูกด้วยนะ ถ้าพิชากลับมาแล้ว โทรบอกผมด้วย หรือถ้ายังไม่กลับมายังไง ก็ต้องโทรบอกผม"

"ห่วงด้วยเหรอคะ ปกติฉันไม่เห็นคุณจะสนใจอะไรแบบนี้เลย"

"อย่ามายอกย้อนผมนะ!"

"เหอะ! เดี๋ยวนี้คนในครอบครัว ทำอะไรก็ผิดไปหมดเลยสินะ ฉันไม่อยากคุยกับคุณแล้ว อยากจะทำอะไรก็เชิญตามสบาย"

"......"

.

.

หลังจากนั้นเจ้าสัวภาณุก็นั่งรถมาที่ทำงานเหมือนอย่างเคย

"สวัสดีครับเจ้าสัว"

"อื้ม สวัสดี"

"คุณ..."

"วันนี้พิชาไม่มาหรอก เห็นแม่เขาบอกว่าออกไปดื่มตั้งแต่เมื่อคืนแล้วป่านนี้ยังไม่กลับเข้าบ้านเลย วันนี้ทั้งวันก็คงไม่มาทำงานหรอก เอาเป็นว่าเธอทำงานทั้งหมดไว้ก่อน ไว้รอพิชาเขากลับมาทำงานแล้วค่อยเอาให้เขา"

"ขอโทษนะครับ เรื่องเมื่อวาน"

"ฉันเองก็ต้องขอโทษนายเหมือนกันสินะ ที่ทำให้นายโดนไปด้วย"

"ไม่เป็นไรครับ"

"เอาล่ะไปทำงานเถอะ"

"ครับ"

วันนี้เป็นวันทำงานที่แสนเงียบเหงา เพราะปกติพิชาจะต้องนั่งอยู่ตรงหน้าของเขา และขะมักเขม้นอยู่กับงานของเธอเอง ปกติเงยหน้าขึ้นไปก็จะต้องมองเห็นเธอที่กำลังก้มหน้าทำงานอยู่ แต่วันนี้กลับไม่เจอเธอเหมือนอย่างเคย มันเลยรู้สึกแปลกไปหมด

คงเป็นเพราะเรื่องเมื่อวาน ทะเลาะกันอยู่ที่นี่อีกและเธอก็คงกลับไปทะเลาะกับพ่อของเธอที่บ้านอีกรอบ ถ้าเขาเดาไม่ผิดน่ะนะ

หิรัญถอนหายใจออกมาอย่างแรง เขารู้สึกไม่ชินเลย และก็บอกไม่ถูกว่ามันเป็นความรู้สึกอะไร แต่การที่เงยหน้าขึ้นมาแล้วมองเห็นพิชานั่งทำงานอยู่เขารู้สึกสบายใจมากกว่า พอเธอมาหายไปแบบนี้แล้ว เขารู้สึกไม่ดีเอาซะเลย

.

.

สองวันถัดมา

คนที่บ้านของเจ้าสัวภานุวัฒน์ เริ่มกระวนกระวายอยู่ไม่เป็นสุขโดยเฉพาะผู้เป็นแม่ เพราะสองวันแล้วที่ลูกสาวไม่กลับบ้าน และเธอก็ติดต่อไม่ได้ ไม่รู้ว่าเธอหายออกไปที่ไหน ทำเอาคนเป็นพ่อนั้นถึงกับต้องโร่แจ้งความคนหายเอาไว้

"เพราะคุณนั่นแหละ ปล่อยให้ลูกไป แล้วนี่ลูกหายไปไหนก็ไม่รู้ ถ้าลูกเป็นอะไรขึ้นมานะ...คุณโดนดีแน่"

"ลูกฉัน ฉันก็ห่วงไม่ต่างจากคุณหรอก อย่ามาทำตัวเป็นพ่อที่แสนดีตอนนี้หน่อยเลย ที่ลูกต้องเครียด อยู่ไม่เป็นสุข จนต้องออกไปดื่ม มันก็เป็นเพราะใครกันล่ะ!"

"อย่ามาโทษผมนะ!"

"ความผิดของคนอื่นใหญ่เท่าภูเขา แต่มองเห็นความผิดของตัวเองเล็กเท่ามด!"

"!!!!"

ทั้งสองยื่นถกเถียงกัน และทะเลาะกันอยู่ยกใหญ่เกี่ยวกับเรื่องที่พิชาหายตัวออกไป ไร้การติดต่อกลับ

จากคนที่เคยคุยดีกันไม่ทะเลาะกันเคารพและให้เกียรติกัน ตอนนี้มันไม่เป็นอย่างนั้นอีกแล้ว คุณหญิงจากที่ทนเงียบมาโดยตลอด ก็เริ่มมีปากเสียงกล้าถกเถียงและโต้แย้ง กล้าที่จะตอกย้อนกลับไป ว่าทุกอย่างที่มันเกิดขึ้น ไม่ใช่ความผิดของตัวเองหรือลูก แต่เป็นความผิดของผู้ชายมักมากหลายใจต่างหาก

และถึงจะทะเลาะกันแค่ไหน แต่ลูกก็ยังคือคนสำคัญที่สุดในชีวิตอยู่ดี

ครอบครัวมันดูไม่เป็นครอบครัวมาตั้งนานแล้ว ตั้งแต่มัธยมที่พิชาต้องเห็นพ่อของเธอมีผู้หญิงคนอื่น จนกระทั่งเวลาผ่านล่วงเลยมาจนถึงปัจจุบันนี้ ก็ร่วม 10 ปีได้แล้วล่ะ

ทุกอย่างมันร้าวราน ร้าวฉานมาตั้งแต่ตอนนั้นอยู่แล้ว ถึงตอนนี้ถ้าจะมีอะไรเกิดขึ้นอีก เธอก็ไม่ตกใจอะไรแล้วล่ะ และก็จะไม่ร้องไห้ เพราะเธอมีสติมากพอที่จะรับมือ การร้องไห้คือการอ่อนแอต่อหน้าคู่ต่อสู้

.

.

เวลาต่อมา

คลิก~

พิชา : พิสบายดีนะคะ ไม่ได้เป็นอะไร ไม่ได้ไม่สบาย ตอนนี้อยากอยู่คนเดียวเงียบๆ ค่ะ

"ลูกส่งข้อความมาหาแล้ว บอกว่าไม่ได้เป็นอะไร ยังสบายดี แต่ยังอยากอยู่คนเดียว"

"ทำไมลูกถึงไม่ส่งข้อความหาผม?"

"ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอคะ"

คุณหญิงพูดแค่นั้นก่อนจะเดินออกไป ตอนแรกที่เดินมาหาก็แค่จะบอกว่า ขวัญพิชชาส่งข้อความตอบกลับมาแล้วก็เท่านั้นเอง จะได้เลิกเป็นห่วง และก็จะได้เลิกรอคอยสักที

"เดี๋ยวก่อนคุณหญิง"

"อะไรคะ? จะตามหาเรื่อง ที่ลูกไม่ยอมส่งข้อความหาเหรอคะ เรื่องนี้ฉันคงให้คำตอบไม่ได้หรอกค่ะ แต่คิดว่าคุณก็น่าจะรู้อยู่แล้ว ว่าเป็นเพราะอะไร เพราะฉะนั้น อย่ามาเค้นเอาอะไรจากฉันเลยค่ะ ไม่มีอะไรจะพูดทั้งนั้น!"

"ลูกได้บอกไหม ว่าจะกลับตอนไหน กลับเมื่อไหร่"

"ไม่ได้บอกหรอกค่ะ แต่ฉันก็คิดว่ามันก็ดีนะคะ ให้ลูกไปอยู่ที่อื่นนานๆ จะได้ไม่ต้องมาเห็นภาพบาดตาบาดใจ!"

"นี่คุณเป็นอะไรของคุณเนี่ย หยุดพูดจาหาเรื่องผมสักทีได้ไหม เรื่องวันนั้นผมก็อธิบายแล้วไง ว่าผมไม่ได้เป็นคนพามา!"

"จะยังไงก็แล้วแต่ คุณควรบอกกล่าวกับผู้หญิงของคุณให้หมด ว่าไม่ควรมาที่นั่น สัญญาก็เป็นสัญญา เลี้ยงลูกมาเองกับมือ น่าจะรู้ดีนะคะว่าลูกเป็นคนนิสัยยังไง"

"......."

"อ้อ...แล้วก็ไม่ต้องมานั่งเฝ้า คอยถามแล้วนะคะ คุณอยากทำอะไรคุณก็ไปเถอะ อย่ามาทำให้ฉันอึดอัดเลย"

"เดี๋ยวนี้คุณรำคาญสามีตัวเองแล้วเหรอ?"

"สามี? สามีของฉันเหรอคะ ใช่เหรอ กินมั่วขนาดนี้ ฉันนึกว่าสามีสาธารณะซะอีก"

"คุณหญิง!"

"เมื่อก่อนฉันก็ยอมรับนะคะว่าฉันเสียใจ แต่นี่มันก็ผ่านมานานมากแล้ว ฉันไม่รู้สึกอะไรแล้วล่ะค่ะ ไม่เจ็บแล้วด้วย"

"......"