تسجيل الدخولบทที่ 18
“อยากลองไหมคะ?”“มะ…ไม่เอาค่ะ” ไข่มุกส่ายหัวระรัว เธอดันหน้าอกเขาออก ถอยหลังออบทที่ 18“อยากลองไหมคะ?”“มะ…ไม่เอาค่ะ” ไข่มุกส่ายหัวระรัว เธอดันหน้าอกเขาออก ถอยหลังออกมาตั้งหลักยืนให้ถนัด “หนูไม่หลงคำล่อลวงของพี่หรอก”“ล่อลวงอะไร พี่ไม่ได้ล่อลวงหนูสักหน่อย” อาโปตอบยิ้ม ๆ “ถ้าอยากดูก็จะพาไปดู แต่ถ้าไม่อยากก็ไม่เป็นไรนี่คะ”“นั่นแหละ พี่พูดให้หนูเคลิ้มทำไมล่ะ”“หืม? เคลิ้มเลยเหรอคะ”“อย่ามาทำเสียงแบบนั้นกับหน้าตาหล่อ ๆ ใส่หนูนะ!” ไข่มุกบอกพร้อมกับยกมือปิดหน้าตัวเอง“ทำไมล่ะคะ” แต่อาโปก็คว้าจับมันแล้วดึงออกอยู่ดี “เขินเหรอคะคนสวย”“พี่อาโป!” เธอสะบัดหน้าหนี “หนูเขินนะ!”“ทำไมเขินล่ะ ชอบพี่หรือไง” เขายื่นหน้าใกล้ “ชอบไหมคะ”“อย่า…”“ตอบพี่มาสิคะ ที่หนูเขินพี่แบบนี้เพราะหนูชอบพี่เข้าแล้วใช่ไหม”“หนู…หนูไม่รู้” เธอส่ายหัวไปมา ทั้งยังไม่ยอมสบตากับเขาตรง ๆ อีกด้วย“แต่พี่ชอบนะคะ”“…”“ชอบจริง ๆ ไม่ได้โกหกหรือแสดงเลย” อาโปจับใบหน้าหวานให้หันมาสบตากับตัวเองตรง ๆ “ชอบจริง ๆ”ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักหัวใจของเธอเต้นเร็วเสียจนกลัวว่ามันจะวายเอาเสียตรงนี้ตอนนี้เลย สีหน้าแววตาของอาโปสุดแสนจะอันต
บทที่ 17“งั้นพี่จีบนะคะ” น้ำเสียงกับแววตาที่จริงจังของเขาทำเอาคนตัวเล็กร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้าตึกตัก ตึกตัก ตึกตักเสียงหัวใจของเธอเต้นระรัวเร็วจนกังวลว่าอีกคนจะได้ยิน แม้จะพยายามหลบสายตาที่มองมาแต่ก็ไม่ได้ช่วยให้เธอหายขวยเขินเขาได้เลย“พี่ไข่มุกยอมให้อาอาโปจีบไหมครับ” สไปร์ทถามด้วยรอยยิ้ม เขาทำท่านั่งลุ้นอย่างน่าเอ็นดู “อาอาโปใจดีนะครับ พูดเพราะ ใจเย็น แถมยังหล่อสุด ๆ”“ใช่ค่ะ ๆ อาอาโปใจดีมากกก~” สมายด์ช่วยเสริมอีกคน “ตามใจที่หนึ่งเลยค่ะ”“ไม่ได้ ๆ พี่ไข่มุกเป็นของผม” ไดมอนด์ยืนกางแขนบังตัวพี่สาวคนสวยไว้ ไม่ยอมให้อาโปมองเธอได้ “ลุงอาโปนิสัยไม่ดีเลย ทำไมชอบแย่งของหลาน”“อะไร ลุงไม่ได้แย่งสักหน่อย” อาโปเถียงกลับ “บอกแล้วไงว่าพี่ไข่มุกไม่ใช่ของเรา”“แต่พี่ไข่มุกก็ไม่ใช่ของลุงเหมือนกัน!” เจ้าตัวน้อยเถียงอย่างไม่ยอม เขาทำหน้าบึ้งตึงอย่างไม่พอใจสุด ๆ “ผมรักพี่ไข่มุก”ครื้นน!“กรี๊ดดดด” สมายด์กรี๊ดลั่น กระโดดกอดคออาสุดหล่อด้วยความตกใจเด็กน้อยกอดคอเขาทั้งยังซุกหน้าเข้าหาด้วยความกลัว สไปร์ทเองก็ไม่ต่างกันเขากอดแขนอาโปด้วยสีหน้าตื่นตกใจสุด ๆ ปากน้อย ๆ เบ้คว่ำคล้ายจะร้องไห้เสียอย
บทที่ 16“เอาอันนี้ไปด้วยไหมคะ” ไข่มุกหยิบกล่องสีไม้อันน้อยยื่นให้เขาดู “หรือว่าวาดเฉย ๆ ไม่ต้องระบายสีคะ”“แล้วแต่หนูเลยค่ะ อยากวาดหรืออยากระบายด้วยก็แล้วแต่เลย” อาโปขยับตัวไปยืนอยู่ข้างกายเธอไข่มุกสูงแค่หน้าอกของเขาเอง มือใหญ่ยกขึ้นลองวางเทียบส่วนสูงของคนตัวเล็กกับตัวของเขา ไข่มุกหันไปเห็นพอดี เธอมองเขาตาปริบ ๆ “ทำอะไรคะ วัดส่วนสูงหนูเหรอ”“อืม ตัวแค่นี้เอง” อาโปบอกยิ้ม ๆ “ดื่มนมเยอะ ๆ นะ”“พี่อาโป!” เธอตีแขนเขาไปหนึ่งที “หนูตัวน้อยเหมือนแม่ต่างหาก!”“พี่สาวหนูยังตัวสูงเลย”“ก็พี่ปลาดาวสูงเหมือนพ่อนี่” เธอทำปากคว่ำ “อย่ามาบูลลี่กันนะ นี่มันสมัยไหนแล้วเนี่ย”“หึ ล้อเล่นค่า” มือใหญ่วางแหมะบนหัวของเธอ “แล้วอยากกินอะไรก่อนไปบ้านพี่ไหมคะ”“ไม่ค่ะ หนูยังไม่หิวเลย” เธอตอบ “ยังไม่เอาอันนี้แล้วกัน วันนี้แค่สอนวาดรูปก่อนวันหน้าค่อยสอนระบายสี”“อืม แล้วแต่หนูเลยค่ะ”“ไปจ่ายเงินกันค่ะ”“เดี๋ยวพี่จ่ายเอง” อาโปแย่งของในมือเธอมาถือไว้แล้วเดินดิ่งไปจ่ายเงินที่เค้าท์เตอร์ทั้งคู่ซื้อของเสร็จก็พากันขึ้นรถกลับแล้วตรงมายังบ้านของอาโปทันที ระหว่างทางเขาหาเรื่องชวนเธอคุยอยู่ตลอด เพราะไม่อ
บทที่ 15 ก๊อก ก๊อก ก๊อก “ขออนุญาตค่ะ” ไข่มุกโผล่หน้าเข้ามาเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง บรรยากาศในห้องเงียบสงบ อาโปนั่งนิ่งไม่พูดอะไร คิ้วเรียวขมวดหมุ่นจนเธอแอบเกร็งนิด ๆ ทำงานวันแรกก็เจอแจ็คพ็อตแม่ของท่านประธานมาวีนที่โรงอาหารเสียแล้ว ไข่มุกนั่งเม้มปากแน่นไม่รู้ว่าควรทักเขาหรือปล่อยให้อาโปนั่งทำงานเงียบ ๆ ต่อไปดี สีหน้าเขาดูเคร่งเครียดเสียจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดังด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าเมื่อสักครู่แม่ของเขามาพูดอะไรไว้บ้าง รู้แค่จากสิ่งที่บอมเอ่ยบอก เรื่องที่อาโปเจ้านายของเธอไม่ยอมไปตามนัดที่คนเป็นแม่อุตส่าห์จัดการไว้ให้ คาดว่าคงจะโดนไม่ใช่น้อยเพราะฟังจากสีหน้าและน้ำเสียงของบอมตอนพูดถึงแม่ของเจ้านายแล้ว คงไม่ธรรมดาแน่นอน ไข่มุกเปิดไอแพดเข้าแอพพลิเคชั่นวาดรูปทำงานของตัวเองต่อ เพราะคนข้างกันไม่ได้สั่งงานอะไรเธอเพิ่มเลยแม้แต่งานเดียว เธอเหลือบมองเขาเป็นระยะ ๆ แต่คิ้วเข้มก็ยังไม่ยอมคลายปมอยู่ดี “คือ…” ไข่มุกพูดออกไป อาโปหันมามองเธอในทันที “คือมีงานให้หนูทำอีกไหมคะ” “ไม่มีค่ะ” เขาตอบ
บทที่ 14“ไหนแกลองบอกแม่มาสิ ว่าทำไมไม่ไปหาหนูเชอร์เบทด้วยตัวเอง!” ปานวาดนั่งไขว้ห้างอยู่บนโซฟาตัวหรูในห้องทำงานของอาโปตาคมเฉี่ยวตวัดมองลูกชายคนกลางอย่างไม่พอใจสุด ๆ เธออุตส่าห์แต่งตัวสวย ๆ กะจะไปเซอร์ไพร์สลูกชายและว่าที่ลูกสะใภ้ที่ร้านอาหารเสียหน่อย แต่ดันไปเจอว่าเชอร์เบทกับบอมกำลังยืนเถียงกันอยู่หน้ารถซะงั้นแล้วก็ได้รู้ว่าความจริงจากคำสารภาพผิดของบอม ว่าเขาถูกอาโปใช้ให้มาเป็นตัวแทนในการทานอาหารกับผู้หญิงคนที่แม่เลือกให้ ปานวาดโกรธสุด ๆ จึงให้บอมขับรถพาตัวเองและเชอร์เบทมาที่นี่ทันที“พูดสิ แกจะยืนเงียบอยู่ทำไม!”“ขอโทษครับ” อาโปเอ่ยตอบโดยไม่เงยมองหน้าแม่ตัวเอง นั่นยิ่งทำให้ปานวาดไม่พอใจมากกว่าเดิม“ฉันต้องการคำอธิบายไม่ใช่คำขอโทษ!” เธอตวาดเสียงดัง “ขอโทษหนูเชอร์เบทนู่นไม่ใช่ฉัน!”“มะ…ไม่ต้องขอโทษเชอร์ก็ได้ค่ะ” เชอร์เบทรีบตอบ จริง ๆ เธอไม่ได้นึกโกรธอะไรอาโปเลยสักนิด แค่โชคร้ายมาเจอแม่เขาก่อนเลยเป็นเรื่อง“ไม่ได้ อาโปมันทิ้งหนูมากินข้าวกับใครก็ไม่รู้ ไม่มีหัวนอนปลายเท้า”“แม่ไม่ควรพูดถึงคนอื่นแบบนั้นนะครับ” ลูกชายเธอเอ่ยบอกน้ำเสียงเรียบน
บทที่ 13“ทำไมเป็นนายทุกทีเลย” เชอร์เบททำสีหน้าไม่พอใจ เธอถอนหายใจเสียงดังก่อนจะคว้ากระเป๋าแล้วเดินออกไป แต่ฝ่ามือใหญ่ของบอมกลับคว้าข้อมือของเธอไว้เสียก่อน“จะไปไหน”“ไม่ใช่เรื่องของนายสักหน่อย จะมายุ่งทำไม!”“ก็ถ้าจะกลับผมก็จะได้กลับเลย” บอมสบตากับเธอ“กลับก็กลับดิ แต่ไปส่งด้วย”“ฮะ?!”“งงอะไร คนขับรถฉันกลับไปแล้ว นายนั่นแหละที่ต้องไปส่งฉัน” เชอร์เบทบอก“แล้วทำไมให้คนขับรถกลับไปตลอดเลยล่ะ กี่รอบแล้วไม่จำหรือไงเนี่ย”“มันความผิดฉันหรือไง ความผิดเจ้านายนั่นแหละ!” เชอร์เบทสะบัดมือออก เธอมองหน้าเขาอย่างไม่พอใจ “อย่ามาพูดเหมือนเป็นความผิดฉันได้ไหม”“อะ ๆ ผมขอโทษ ไปกันได้หรือยัง” บอมพูดขอโทษเสียงอ่อนเมื่อผู้หญิงตรงหน้าวีนใส่อย่างไม่พอใจ“เออ!”“พูดไม่เพราะเลย” คิ้วเข้มขมวดใส่ “ผมอายุเยอะกว่าคุณอีกนะ”“แล้วยังไง นายไม่ใช่ญาติฉันที่จะต้องพูดดิด้วยสักหน่อย!”“เออตามใจ!” บอมพูดพร้อมกับคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แล้วลากดึงอออกไปข้างนอก“พูดดี ๆ เป็นไหมฮะ!”“คุณก็ไม่ใช่ญาติผมเหมือนกัน”“นี่!!”เชอร์เบทจะชักมื







