LOGINShare
- 18 - หนูสวยกว่า
publish date:
2026-08-16 23:48:00
Latest chapter
ในปกครองบรวิชทร์ - 22 - เรียกชื่อฉันต่อไปสิ
เสียงน้ำไหลจากก๊อกกระทบกับชามกระเบื้องดังก้องเบาๆในห้องครัวกว้างขวาง แพรขวัญนั่งห้อยขาอยู่บนเคาน์เตอร์หินอ่อน นัยน์ตากลมโตทอดมองแผ่นหลังกว้างของร่างสูงที่กำลังยืนล้างจานชามที่เธอเพิ่งกินเสร็จให้อย่างเงียบๆผู้นำมาเฟียแห่งแก๊งเบรคคิง... ผู้ชายที่มีลูกน้องนับร้อยนับพันคอยก้มหัวให้ แต่ตอนนี้เขากลับมายืนล้างจานให้เธอตอนตีสองเนี่ยนะ? ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจจนเธอไม่อาจเก็บความสงสัยเอาไว้ได้อีกต่อไป"นี่... คุณบรู๊คคะ" แพรขวัญเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาดื้อๆบรู๊คปิดน้ำ รับจานใบสุดท้ายไปคว่ำลงบนชั้นพัก ท่าทีของเขาดูผ่อนคลายขณะหันกลับมามองเธอ "มีอะไร อิ่มจนจุกแล้วหรือไง""เปล่าค่ะ" เด็กสาวส่ายหน้าช้าๆ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด "หนูแค่สงสัย... ทำไมคุณถึงดีกับหนูขนาดนี้คะ?"ชายหนุ่มดึงผ้าขนหนูผืนเล็กมาเช็ดมือ นัยน์ตาสบเข้ากับดวงตากลมโต "ไม่ใช่ว่าฉันบอกเธอไปแล้วเหรอ แพรขวัญ""ไม่ใช่สิคะ" แพรขวัญรีบแย้ง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างชั่งใจ "เรื่องที่คุณแม่ของหนูเคยช่วยคุณเอาไว้ มันก็เป็นเหตุผลส่วนหนึ่ง แต่ที่คุณดีกับหนูแบบนี้ ดูแลหนู ตามใจหนูแบบนี้ คือคุณไม่... คือ
ในปกครองบรวิชทร์ - 21 - อาจจะเกิดช้าไป
กลิ่นยาฆ่าเชื้อและแอลกอฮอล์จางๆ ภายในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังไม่ได้ทำให้บรรยากาศดูน่าอึดอัดเท่ากับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของคนที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่มุมห้องหลังจากที่แพทย์เวรและพยาบาลช่วยกันทำแผล นำเศษแก้วที่บาดฝ่าเท้าออก และพันผ้าก๊อซให้แพรขวัญเสร็จเรียบร้อยด้วยความเกร็งสบรู๊คก็ไม่รอช้า ชายหนุ่มก้าวเข้ามาที่เตียงผู้ป่วย ก่อนจะตวัดวงแขนช้อนร่างบางขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดาย"ว้าย! คุณบรู๊ค! ทำอะไรคะ ปล่อยหนูลงนะ" แพรขวัญร้องอุทานเสียงหลง รีบตวัดแขนโอบรอบคอแกร่งตามสัญชาตญาณกันตก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆก็ถูกอุ้มต่อหน้าหมอและพยาบาลที่ยืนหน้าเหวออยู่"อยู่เฉยๆ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งเรียบๆแต่เด็ดขาด"หนูเดินเองได้ค่ะ แค่เศษแก้วบาด ไม่ได้ขาขาดสักหน่อย ปล่อยหนูลงเถอะนะคะ หนูอายคนอื่นเขา" แพรขวัญยังคงดิ้นขลุกขลัก พยายามประท้วงด้วยความเขินอาย ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงซ่านไปถึงใบหูบรู๊คก้มลงมองยัยเด็กดื้อในอ้อมแขน นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวหรี่ลงเล็กน้อย "ฉันบอกให้เงียบ ถ้าเธอยังขืนดิ้นและส่งเสียงโวยวายอีก ฉันจะจูบปิดปากเธอโชว์หมอกับพยาบาลตรงนี้แหละ
ในปกครองบรวิชทร์ - 20 - เศษแก้ว
"เป๊ะมาก สวยสับไม่หลับในเลยลูกสาวเจ๊ องศานี้แหละ ฟาดเรียบตั้งแต่หัวรันเวย์ยันหน้าประตูกระจก"เสียงของเจ๊เหมย ผู้จัดการส่วนตัวควบตำแหน่งสไตลิสต์กิตติมศักดิ์ดังขึ้นพร้อมกับเสียงปรบมือรัวๆ ร่างท้วมเดินวนรอบตัวแพรขวัญที่ตอนนี้อยู่ในชุดฟินาเล่สีแดงเพลิงขับผิวขาวจัดให้ดูโดดเด่นสะกดทุกสายตา หญิงสาวส่งยิ้มบางๆผ่านกระจกบานใหญ่พลางขยับเครื่องประดับที่คอให้เข้าที่"เจ๊ก็ชมเกินไปค่ะ แพรยังตื่นเต้นอยู่เลย มือเย็นไปหมดแล้วเนี่ย" แพรขวัญหัวเราะเบาๆ"ระดับแพรขวัญไม่มีคำว่าพลาดค่ะลูก วันนี้หนูคือควีน เข้าใจไหม? เชิดหน้าเข้าไว้"ท่ามกลางบรรยากาศชื่นมื่นในมุมแต่งตัวของวีไอพี อีกฟากหนึ่งของห้องพักนักแสดง สายตาแข็งกร้าวคู่หนึ่งกำลังจ้องมองมาอย่างไม่วางตา ลิเดียนางแบบรุ่นพี่ที่ถูกลดบทบาทลงไปเดินในเซ็ตธรรมดากำมือแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าไปในเนื้อ เธอเบ้ปากด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะหันไปกระซิบกับมีนนางแบบรุ่นน้องลูกไล่ที่ยืนอยู่ข้างๆ"เห็นแล้วมันขัดหูลูกตาจริงๆ ทำตัวเป็นนางพญา ทั้งที่ก็แค่เด็กเส้นที่เพิ่งปีนขึ้นมาได้ไม่กี่วัน" ลิเดียแค่นเสียงเหยียดหยาม"นั่นสิคะพี่ลิเดีย มีนล่ะหมั่นไส้นังเด็กนี่เต็มทน ทำหน้าซื่อๆ
ในปกครองบรวิชทร์ - 19 - ด้วยชีวิต
ดวงตากลมโตของแพรขวัญเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า เด็กสาวจ้องมองวัตถุชิ้นเล็กๆในกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มที่อยู่ในมือของบรู๊คสลับกับใบหน้าคมคายของเขา สมองที่เคยประมวลผลได้อย่างรวดเร็วบัดนี้ขาวโพลนไปหมด ร่างกายชาวาบราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านมันคือเข็มกลัดผีเสื้อ...ที่เหมือนกับของเธอราวกับแกะ"นี่มัน... อะไรกันคะ?" แพรขวัญละล่ำละลักถาม เสียงสั่นพร่า "ทำไมคุณถึงมีเข็มกลัดแบบเดียวกับของหนู มัน...มันเป็นของก๊อปปี้เหรอคะ หรือว่าแบรนด์นี้เขาผลิตออกมาหลายอัน"บรู๊คไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งบนโต๊ะกระจกเตี้ยๆตรงหน้าเธอ นัยน์ตาที่เคยมืดมิดและเย็นชา บัดนี้ทอประกายอ่อนแสงลงอย่างที่ไม่เคยมีใครได้เห็น เขาเอื้อมมือไปจับมือเล็กของเธอที่กำลังสั่นเทา แล้วแบมือของเธอออก"เอาของเธอออกมาสิ แพรขวัญ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยบอกอย่างอ่อนโยนเด็กสาวกะพริบตาปริบๆ แม้จะยังงุนงง แต่เธอก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย แพรขวัญล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบเข็มกลัดผีเสื้อประดับคริสตัลที่เธอพกติดตัวไว้ตลอดเวลาออกมาวางลงบนฝ่ามือใหญ่ของเขาบรู๊ครับมันมาอย่างทะนุถนอม ชายหนุ่มหยิบเข็มกลัดจากกล่องกำมะหยี่ของ
ในปกครองบรวิชทร์ - 18 - หนูสวยกว่า
ช่วงเย็นของวัน หลังจากที่แพรขวัญจัดการรื้อสัมภาระออกจากกระเป๋าและจัดเก็บเข้าตู้เสื้อผ้าในห้องพักระดับวีไอพีปีกขวาจนเสร็จเรียบร้อย เด็กสาวก็จัดการอาบน้ำชำระล้างความเหนื่อยล้า ก่อนจะเปลี่ยนมาสวมเสื้อยืดตัวโคร่งสีขาวสกรีนลายการ์ตูน กับกางเกงยีนส์ขาสั้นกุดที่เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียน ซึ่งเป็นชุดเก่งที่เธอใส่อยู่เป็นประจำเวลาอยู่หอพักถึงแม้ห้องพักจะหรูหราเตียงนุ่มแค่ไหน แต่ด้วยนิสัยที่ไม่ชอบอยู่นิ่งและเกรงใจเจ้าของบ้าน แพรขวัญจึงตัดสินใจเดินออกจากห้อง มุ่งหน้าตามกลิ่นหอมๆไปยังโซนห้องครัวขนาดใหญ่ด้านหลังคฤหาสน์ เพื่อหาอะไรทำหรือช่วยหยิบจับงานเล็กๆน้อยๆเพื่อไม่ให้ตัวเองดูเป็นผู้อาศัยที่เอาแต่กินนอนไปวันๆบรรยากาศในครัวกำลังวุ่นวายกับการเตรียมอาหารมื้อค่ำ แพรขวัญเดินเข้าไปด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ แต่ทันทีที่ปรากฏตัว สายตาของบรรดาแม่บ้านสาวๆสองสามคนที่กำลังยืนหั่นผักและเตรียมเครื่องปรุงอยู่ ก็ตวัดมามองเธอเป็นตาเดียว"นั่นไง ยัยเด็กที่เพิ่งเข้ามาใหม่" แม่บ้านสาวคนหนึ่งกระซิบกระซาบกับเพื่อนข้างๆ แต่จงใจให้เสียงดังพอที่แพรขวัญจะได้ยิน "ดูแต่งตัวเข้าสิ กางเกงขาสั้นจุ๊ดจู๋ นึกว่าตัวเองเป็นคุณหนูมาจ
ในปกครองบรวิชทร์ - 17 - ต้องการให้เธอมีเกราะป้องกัน
"ทิม สั่งคนของเราที่สแตนด์บายอยู่ ไปจัดการเก็บข้าวของทุกชิ้นของแพรขวัญที่หอพักมาให้หมด"น้ำเสียงทุ้มต่ำและเด็ดขาดของบรู๊คดังขึ้นทำลายความเงียบภายในรถคันหรูหลังจากที่เขาจัดการพันแผลที่ท่อนแขนให้เด็กสาวเสร็จเรียบร้อย ชายหนุ่มละสายตาจากรอยแผล หันไปออกคำสั่งกับมือขวาคนสนิทที่ทำหน้าที่ขับรถอยู่ด้านหน้า"แล้วก็...เปลี่ยนจุดหมายจากคฤหาสน์ ไปที่ห้างก่อน กูยังไม่กลับ"ทิมพยักหน้ารับคำสั่งผ่านกระจกมองหลัง"รับทราบครับนาย ผมจะให้ลูกน้องจัดการเคลียร์ห้องพักของคุณแพรขวัญให้เรียบร้อยเดี๋ยวนี้ครับ""เดี๋ยวสิคะ!"แพรขวัญที่นั่งเงียบมาตลอดทาง เบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของมาเฟียหนุ่มทันที"ไปเก็บของที่หอหนูทำไมคะ แล้ว...แล้วจะไปห้างทำไมอีก หนูเหนื่อยแล้ว หนูอยากกลับไปพัก"เด็กสาวขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกสับสนและตามไม่ทันตีรวนขึ้นมาในหัว เพิ่งจะผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญมาหมาดๆ เขากลับสั่งเก็บของย้ายหอเธอหน้าตาเฉย แถมยังจะพาไปเดินห้างอีกต่างหาก ผู้ชายคนนี้คิดอะไรอยู่กันแน่บรู๊คปรายตาคมกริบมามองใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังเต็มไปด้วยคำถาม ชายหนุ่มไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านเขาเอนแผ่นหลังพิง
You may also like
