บทที่ 2 รีดไถ [2]

“ยัยเด็กใจแตก”

เสียบแหบทุ้มเอ่ยต่อว่าขณะที่มือแกร่งยังคงรังแกส่วนอ่อนไหวของคุณหนูในปกครองไม่หยุด คุณชายใหญ่ลูเธอร์เพิ่มน้ำหนักลงไปบดคลึงจุดกระสันกลางกลีบดอกไม้บอบบางฉ่ำเยิ้ม พร้อม ๆ กับที่ริมฝีปากร้อนลากไล้โลมเลียหน้าอกอวบอมชมพูอย่างเอาแต่ใจ

ยอดอกสีสวยถูกปลายลิ้นร้อนตวัดไล้เลียซ้ำ ๆ อีกทั้งเขายังจงใจขบเม้มเนื้อบางหนัก ๆ สร้างรอยจ้ำสีกุหลาบในทุกจุดที่ริมฝีปากร้อนไปถึง

สติสัมปชัญญะของธารเดือนเริ่มดำดิ่งสู่ความมืดมิด ขณะที่ความปรารถนาส่วนลึกพวยพุ่ง

ราฟาเอลกำลังพาเธอไปยังประตูนรก

สมองคุณหนูในปกครองพร่าเบลอ

รับรู้ได้เพียงเสียงสัมผัสไร้ความผ่อนปรนจากคนตรงหน้า ที่ผสมปะปนเข้ากับเสียงครางหวานของเจ้าตัว

มะ…ไม่ไหว…

ความร้อนภายในเผาผลาญจนลมหายใจขาดห้วง ทุกสัมผัสแผดเผาลามเลียจนรู้สึกทนไม่ไหว ร่างกายบอบบางสั่นเทิ้มกำลังจะหลอมละลายเพราะเขา

ทว่า…

“ลงไป” เสียงแหบทุ้มเอ่ยสั่งพร้อมกับหยุดทุกการกระทำก่อนหน้าเรียกสติที่ดำดิ่งของธารเดือนให้กลับคืนมา

“อยากเสร็จก็ลงไปช่วยตัวเอง…เด็กดี”

วืด

โดยไม่ทันตั้งตัวร่างบางก็ถูกมาเฟียหนุ่มอุ้มลงไปวางบนโต๊ะไม้เนื้อดีหน้าโซฟา นัยน์ตาสีอำพันลึกลับไล่มองไปทั่วทั้งร่างกายเปลือยเปล่าอมชมพูตรงหน้า พร้อมกับยกยิ้มเจือความเย้ยหยันที่มุมปาก

“ให้ยั่วฉันให้อยากแต่ตัวเองดัน ‘อยาก’ เองมันใช้ได้ที่ไหน”

คำพูดเมื่อครู่ไม่ต่างจากเหล็กร้อนที่นาบลงกลางใจคนฟัง ความอับอายที่มีอยู่ก่อนยิ่งก่อตัวมากขึ้นเมื่อเขาจงใจย้ำมันอีกครั้ง

ธารเดือนเบือนใบหน้าหนีไปทางอื่น เมื่อไม่สามารถทนมองคนใจชั่วช้าตรงหน้าได้ เขาเล่นแรงกับใจเธอมากเกินไป กระชากศักดิ์ศรีเธอลงมาเหยียบเล่นซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่ปรานี

เขามันใจบาปที่สุดนับตั้งแต่เธอเคยเจอมา!

“เธอดูไม่ค่อยพอใจนะ”

ใช่

คนไร้อำนาจในมือทำได้เพียงตะโกนตอบอีกฝ่ายในใจ

ทว่า…

“ฉันมีสิทธิ์ไม่พอใจด้วยเหรอคะ” น้ำเสียงไม่มั่นคงนักเอ่ยถามแม้จะรู้คำตอบอยู่แล้วก็ตาม อีกทั้งยังพยายามกลั้นน้ำตาที่รังแต่จะเอ่อล้นออกมาประจานความอ่อนแอของเจ้าตัว 

“ลองนึกถึงตอนที่พ่อเธอมันทรยศฉัน แต่ยังเอาเงินฉันไปเลี้ยงลูกเมียมันดูสิ”

“…”

“ทีนี้พอจะได้คำตอบหรือยัง ว่าตัวเองมีสิทธิ์หรือไม่มีสิทธิ์”

เป็นอย่างที่เธอคิดไว้ คำตอบที่ได้รับจากเขาไม่ต่างจากใบมีดนับร้อยที่กรีดลึกลงไปในแผลสด 

ความจริงที่ว่าพ่อของเธอเป็นคนทรยศเขาก่อนกลบฝังทุกคำพูดของธารเดือนจนสิ้น 

“อย่าคิดมาก มันก็แค่เซ็กส์…”

“…”

“อีกอย่าง…เป็นเธอเองที่ ‘อยาก’ ทั้งที่ฉันยังไม่ทันจะเริ่มด้วยซ้ำ” แท่งนิโคตินที่ถูกจุดตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้กำลังเผาไหม้ช้า ๆ ก่อนที่ม่านควันสีขุ่นจะถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากได้รูป นัยน์ตาสีอำพันของนายเหนือหัวลูเธอร์ยังคงนิ่งขรึมไม่ต่างจากปกติ ทว่าชั่วขณะหนึ่งกลับมีประกายบางอย่างที่ไม่อาจคาดเดาวาบผ่าน ก่อนจะอันตรธานไปอย่างรวดเร็ว

ดี

คุณหนูตระกูลปลายแถวกำลังนอนสิ้นท่าตรงหน้าเขา

เมื่อเทียบกับความผิดบาปที่พ่อของยัยนี่ทำไว้ สิ่งที่เขาทำมันยังน้อยไป

ไม่มีความเคียดแค้นส่วนตัว

เขาเพียงแค่จะไม่ยอมเป็นฝ่ายเสียผลประโยชน์ก็เท่านั้น

ใครที่มันพรากความเชื่อใจและผลประโยชน์ของเขาไป เขาก็จะให้มันชดใช้กลับมาเป็นร้อยเท่าพันเท่า

ในโลกธุรกิจที่ผลประโยชน์เปรียบดั่งเส้นชัย

อะไรที่จะมาฉุดรั้งให้เขาไปไม่ถึงเส้นชัยนั้น เขาก็จะเผามันทิ้งให้ไม่เหลือแม้เถ้ากระดูก

ไม่เว้นแม้กระทั่ง…

…หัวใจตัวเอง

“ใส่เสื้อผ้าซะ” เสียงเข้มเอ่ยสั่งก่อนจะสูดเอานิโคตินเข้าปอดลึก ๆ อีกครั้ง

“หรือเธอจะอ้าขาช่วยตัวเองให้ฉันดู?”

ไอ้คนทุเรศ!

เป็นอีกครั้งที่เธอได้แต่ก่นด่าคนตรงหน้าในใจ ทั้งที่ความจริงแล้วนั้น…

“ฉันมียางอายพอค่ะ" จบประโยคคุณหนูในปกครองก็หอบเอาเสื้อผ้าบนพื้น แล้วเดินหายเข้าไปในห้องสักห้องที่สามารถจัดการปกปิดร่างกายตัวเองได้ทันที

ไม่นานร่างบางก็เดินตรงไปที่ประตูทางออก เพื่อที่จะหลบหนีจากอสูรร้ายตนนี้ให้เร็วที่สุด เธอเลือกที่จะลืมจุดประสงค์แรกที่พาเธอมาที่นี่รวมถึงเหตุการณ์น่าอับอายเมื่อครู่ ทว่า…

“มีมารยาทหน่อยคุณหนู”

อะไรของเขาอีก!

“อย่าลืมว่าฉันเป็นคนคุ้มกะลาหัวเธออยู่”

“รู้ค่ะ คุณชายไม่จำเป็นต้องย้ำ”

“แล้วไอ้กิริยาแบบนั้นคืออะไร”

ธารเดือนแอบผ่อนลมหายใจเฮือกหนึ่งให้กับความเอาแต่ใจของนายเหนือหัวลูเธอร์ ก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้าเขา แล้วยกมือไหว้ลาอย่างไม่เต็มใจนัก

แย่ที่สุด!

คนคนนี้รีดไถเอากับเธอทุกอย่าง

เสียเปรียบใครไม่ได้

ขาดทุนไม่ได้

อยากรู้นักว่าถ้าวันหนึ่งคนที่อยู่บนสุดของยอดพีระมิดอย่างเขา เป็นฝ่ายถูกรีดไถแบบเธอบ้างจะเป็นยังไง

ถึงวันนั้นเธอจะเป็นคนแรกที่สมน้ำหน้าเขาเลยคอยดู!

“ด่าฉันในใจ?”

แล้วมันทำไม

“หึ…”

“จะพูดอะไรก็รีบพูดค่ะ ฉันจะได้กลับบะ…” โดยไม่ทันตั้งตัว คำพูดท้ายประโยคถูกดูดกลืนไปพร้อมกับริมฝีปากอิ่มในวินาทีนั้น ราฟาเอลครอบครองริมฝีปากของคนตัวเล็กกว่าไว้ทั้งหมด ก่อนจะแทรกลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนลิ้นนุ่มของคนปากดีอย่างไม่คิดจะผ่อนปรนให้เด็กดื้อที่ลอบด่าเขาในใจ

มือแกร่งข้างหนึ่งกระตุกเอวบางให้แนบชิดบดเบียดอกแกร่งมากขึ้น ขณะที่มืออีกข้างก็สอดเข้าไปในเรือนผมสีน้ำตาลอ่อน แล้วออกแรงตรึงท้ายทอยคนในอ้อมแขนเอาไว้ให้รับการครอบครองอย่างเผด็จการจากเขา

“อะ…อื้ออออ”

คนมากอำนาจกวาดลิ้นร้อนไล่สำรวจและตักตวงรีดไถเอาความหอมหวานคล้ายดอกไม้ป่าจากคนตัวเล็กกว่า สลับกับขบเม้มริมฝีปากเล็กหนัก ๆ ราวกับจะทำโทษ จนคนปากดีแทบขาดอากาศหายใจตรงนั้น

เนิ่นนานกว่ามาเฟียหนุ่มจะยอมถอนริมฝีปากร้อนออกไป โดยทิ้งกลิ่นฉุนฝาดของบุหรี่นอกราคาแพงไว้ในโพรงปากบอบช้ำของคนตรงหน้า

ใบหน้าหล่อเหลาคมคายยังคงนิ่งขรึม ไม่ปรากฏคลื่นความรู้สึกใด อีกทั้งนัยน์ตาสีอำพันลึกลับที่จงใจจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของอีกฝ่ายก็เช่นกัน

ว่างเปล่า

ไร้ซึ่งความเสน่ห์หา

เมื่อครู่เขาก็แค่…

“ทุกอย่างมีราคาที่ต้องจ่าย…”

“…”

“ถ้าไม่อยากให้ฉันรีดไถจากเธอจนหมดตัวก็เป็นเด็กดีซะธารเดือน”