บทที่ 3 เนื้อในกำมือ

บ้านศิรวศิน

หลังจากที่ธารเดือนหอบสังขารและจิตใจที่บอบช้ำกลับมาที่บ้านได้ ความเฮงซวยในชีวิตก็ยังไม่หยุดพุ่งเข้าใส่ เบื้องหน้าเธอมีบุคคลคุ้นหน้าคุ้นตานั่งรออยู่ด้วยท่าทีวางอำนาจ ราวกับว่านี่เป็นบ้านของตน

“ปล่อยให้ผู้ใหญ่รอมันเสียมารยาทไม่รู้หรือไง” ทันทีที่เห็นหน้าคุณหนูของบ้าน คำพูดค่อนแคะก็ดังแหวกอากาศมากระทบโสตประสาทพ่วงด้วยนัยน์ตาตำหนิอย่างไม่คิดปิดบัง

วันเฮงซวยยังไม่จบสินะ

เจ้าของบ้านลอบถอนหายใจ พลางเดินเข้าไปนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้ามแขกที่ไม่ได้เต็มใจรับเชิญ ก่อนจะเอ่ยเข้าประเด็นทันทีเพราะไม่อยากเห็นหน้าผู้เป็นอานาน ๆ

“มีธุระอะไรคะ” ก่อนหน้านี้ระหว่างทางที่ธารเดือนจะกลับมาถึงบ้าน ผู้เป็นอาได้ติดต่อมาหาเพราะต้องการคุยธุระด่วน

เดิมทีเธอไม่อยากเจอหน้าญาติพี่น้องของเธอเลยสักคน ทว่าครั้งนี้ต่างออกไป เธออยากรู้เหมือนกันว่าคนพวกนี้จะเข้าหาเธอด้วยเรื่องอะไร อีกอย่างการที่มีคนของลูเธอร์รายล้อมอยู่ใกล้ ๆ ทำให้เธอมั่นใจในระดับหนึ่งว่าคนพวกนี้จะไม่กล้าแตะต้องเธอมากนัก

“คนของลูเธอร์เต็มบ้านเลยนี่” น้ำเสียงกวนอวัยวะเบื้องล่างเอ่ยขึ้นพลางกวาดสายตามองบรรดาการ์ด ที่ราฟาเอลสั่งให้มาดูแลความปลอดภัยภายในบ้านหลังนี้ทันทีที่เธอร้องขอให้คุ้มครอง

“แปลว่าข่าวลือมีเค้าความจริง”

“เข้าประเด็นเลยได้ไหมคะ” เสียงเรียบนิ่งเจือความหงุดหงิดเล็กน้อยเอ่ยบอกผู้เป็นอา ที่เอาแต่วางท่าพูดเรื่องที่ไม่ใช่ธุระ ทว่าคนอายุมากกว่าเพราะเกิดนานยังคงโน้มตัวเข้ามากระซิบถามเรื่องอื่นต่อ โดยไม่ได้สนใจท่าทีเหนื่อยหน่ายของเจ้าของบ้านเลยสักนิด

“ที่คุณชายใหญ่ยอมยื่นมือเข้ามาช่วยแบบนี้ เพราะเธอเอาตัวเข้าแลกมาเหรอ” คำถามไร้มารยาทถูกพ่นออกมาเรียกโทสะสายหนึ่งในส่วนลึก ก่อนคนตัวเล็กตรงหน้าจะกดเสียงต่ำบอกญาติผู้ใหญ่ที่ไม่ควรค่าจะเคารพ

“ไม่ใช่เรื่องที่อาจะต้องรู้หรอกค่ะ”

“หึ อวดดีฉิบหาย” สายตาตำหนิถูกส่งมาให้เจ้าของบ้านอย่างไม่ลดละ

“ถ้าไม่พูดธุระ หนูขอตัวนะคะ” ครั้นร่างบางทำท่าจะลุกขึ้น ประเด็นสำคัญจึงได้หลุดออกมาจากปากสุนัขของอีกฝ่ายเสียที

“อาอยากให้เธอช่วยคุยกับคุณชายใหญ่ เรื่องการสนับสนุนพรรค”

ว่าแล้วเชียว

คนประเภทที่แม้แต่พ่อแม่เธอตาย ยังไม่เคยเอ่ยปลอบใจเธอเลยสักคำ ทว่าพอเห็นประโยชน์ในตัวเธอเข้าหน่อยกลับสไลด์หน้ามาหาถึงที่บ้าน

ทุเรศสิ้นดี

“นักการเมืองอย่างอาเข้าหาคนใหญ่คนโตเก่งนี่คะ”

“ไม่เอาน่า ถ้าอาได้เก้าอี้รัฐมนตรีเมื่อไหร่ อาจะไม่ยุ่งวุ่นวายกับเธอเลย”

แน่นอนว่าธารเดือนไม่มีทางเชื่อ

“สมบัติของพ่อเธอสักบาทอาก็จะไม่ยุ่ง”

คนพวกนี้แค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่ คิดว่าเธอรู้ไม่ทันหรือไงว่าอยากปีนขึ้นที่สูง ๆ ไปเพื่ออะไร

“คิดจะรวยทางลัดเหรอคะ”

“ใคร ๆ เขาก็ทำกันนี่”

“โลภมากจังเลยนะคะ สมบัติพ่อหนูก็อยากได้ ตำแหน่งรัฐมนตรีก็อยากได้ ถึงขนาดมาขอร้องให้หนูช่วยนี่จนตรอกแล้วเหรอคะ”

เพียะ!!

สิ้นเสียงที่ฝ่ามือหนาฟาดลงบนใบหน้าหวาน บรรดาคนของลูเธอร์ก็ชักอาวุธสีดำเงาวับมาจ่อที่ศีรษะแขกของบ้าน ทว่าคุณหนูศิรวศินกลับยกมือห้ามเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร มือขวาคนสนิทของราฟาเอลอย่างเบนจามินจึงส่งสายตาให้ลูกน้อง เพียงเท่านั้นชายใส่สูทสีดำสี่คนก็ลดอาวุธลงและถอยห่างออกไป ทว่ายังคงไว้ซึ่งความระแวดระวัง

“หึ ปากดีก็ต้องเจอแบบนี้” ปลายกระบอกปืนในมือเบนจามินหันมาทางศีรษะแขกปากมอมอีกครั้ง ส่งผลให้มันยอมหุบปากกลืนทุกคำพูดพร้อมน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างอยากลำบาก เมื่อเห็นทีท่าว่าครั้งนี้คนของลูเธอร์อาจจะเอาจริง

ขณะที่ธารเดือนเลือกที่จะไม่สนใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด คนตัวเล็กหยัดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เพื่อเผชิญหน้ากับผู้เป็นอาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์

“หนูภาวนาให้อาได้ขึ้นไปสูง ๆ อย่างที่หวังนะคะ”

“…”

“แต่ก็ระวังเวลาตกลงมาด้วยแล้วกันค่ะ เดี๋ยวจะตายเอา” จบประโยคร่างบอบบางก็เดินขึ้นห้องไป โดยทิ้งญาติผู้ใหญ่ไว้เบื้องหลังกับคนของลูเธอร์ เสียงด่าทออย่างไม่กลัวตายตะโกนไล่หลังมาเพียงครู่ ก่อนจะเงียบหายไปพร้อมกับที่ประตูห้องนอนปิดลง

ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะผิวบอบบางจนต้องยกมือขึ้นมากอดตัวเอง ขณะปล่อยความคิดฟุ้งซ่านกระจัดกระจายในห้วงภวังค์

ฉับพลันท้องฟ้าก็เกิดประกายวาบสายหนึ่ง ก่อนที่ม่านฝนจะกระหน่ำโปรยลงมา พร้อมกับหอบเอาพายุหม่นหมองซัดถาโถมเข้าใส่คนตัวเล็กที่หมดแรง เพราะเจอเรื่องหนักมาทั้งวัน

ร่างบางทรุดลงกับพื้นด้วยความเหนื่อยล้าไปทั้งกายและใจ พลางเอาแต่ครุ่นคิด

ที่เธอทำอยู่มันดีแล้วใช่ไหม

พ่อของเธอทรยศตระกูลหลักจริงหรือไม่

แล้วทำไมคนที่ต้องอยู่รับกรรมถึงเป็นเธอคนเดียว

ก๊อก ๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเรียกสติที่จมดิ่งในภวังค์ของธารเดือนให้กลับคืนมา มือบางจัดการปาดหยาดน้ำตาที่ไหลตอนไหนไม่รู้ออก พร้อมกับลุกไปเปิดประตูให้คนที่รออยู่ข้างนอกทันที

“เป็นอะไรไหมครับ” เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างนึกเป็นห่วง เพราะคนตัวเล็กตรงหน้าเพิ่งถูกผู้เป็นอาตบเข้าไปที่หน้าอย่างจัง คุณหนูของบ้านส่ายศีรษะเบา ๆ แทนคำตอบก่อนเปรย

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณเบนไม่ต้องบอกเรื่องนี้กับคุณชายนะคะ เดี๋ยวจะโดนดุเอา” มือขวาคนสนิทของมาเฟียหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ขณะที่คิดในใจว่าไม่ทันแล้ว

เขารายงานผู้เป็นนายก่อนจะได้รับคำสั่งให้ขึ้นมาดูคุณหนูของบ้าน แน่นอนว่าเขาโดนคาดโทษจากคุณชายใหญ่ลูเธอร์เรียบร้อย และความฉิบหายนี้จะไม่ได้มาเยือนเขาแค่คนเดียวแน่นอน

“นายท่านสั่งให้ผมพาคุณหนูไปโรงพยาบาลครับ”

“คุณเบน”

“ผมต้องรายงานตามหน้าที่ครับ”

“แล้วจะไม่โดนดุแย่เหรอคะ”

“โดนครับ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่คุณหนูจะต้องสนใจ ไปโรงพยาบาลกันก่อนเถอะครับ” ทันทีที่จบประโยคชายหนุ่มก็เตรียมจะเดินนำไป ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมให้ความร่วมมืออย่างที่ควรจะเป็น

“วันนี้เดือนเหนื่อยเกินไปแล้วค่ะ ขอนอนเลยแล้วกันนะคะ”

“แต่…”

“เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ” จบประโยคธารเดือนก็ปิดประตูหนีอีกฝ่ายทันทีก่อนจะตรงเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการชำระล้างความเหนื่อยล้า และร่องรอยที่คนใจบาปจงใจทิ้งไว้ออกให้หมด

สายน้ำอุ่นไล่ชำระความเหนื่อยอ่อนที่สั่งสมมาทั้งวัน ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่ยังคงปรากฏเด่นชัดในนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อน

ร่องรอยสีแดงจาง ๆ ที่ถูกมาเฟียหนุ่มประทับไว้บนเนินอกอวบสองข้าง กระตุกหัวใจคนตัวเล็กให้ไหววูบทุกครั้งที่เผลอมองมัน ทุกสัมผัสของเขายังคงเด่นชัดในความทรงจำ

เจอกันเพียงสองครั้งทว่าคนคนนี้กลับฝังตัวตนให้หยั่งรากลึกลงไปในใจเธอได้อย่างง่ายดาย

ตัวตนที่คอยย้ำเตือนให้เธอจำไว้ ว่าชีวิตเธอต่อจากนี้จะมีเขาเป็นร่มคันใหญ่เพียงคันเดียว ที่สามารถบดบังเธอจากพายุโหมกระหน่ำนี้ได้

ไคเซอร์คลับ ชั้น 11

เอกสารหลายแฟ้มถูกเปิดอ่านกลางดึก ที่มีม่านฝนโปรยปรายลงมา เรียกฟ้าหม่นให้ปกคลุมไปทั่วทั้งเมืองใหญ่

เปรี้ยง!

มือที่กำลังเซ็นเอกสารอยู่ชะงักค้างกะทันหัน เมื่อท้องฟ้าพลันสว่างวาบ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงคำรามก้องกังวาน เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เสียงเรียกเข้าสมาร์ตโฟนดังขึ้น มือแกร่งจึงวางปากกาลงแล้วกดรับสาย

[คุณธารเดือนเข้านอนแล้วครับ] หลังแกร่งเอนพิงโซฟา พลันหว่างคิ้วก็ปรากฏรอยขมวดจาง ๆ ที่ยากจะสังเกตเห็น

“ไม่ไปโรงพยาบาล?”

[ครับ]

“ไม่ได้เรื่อง” เสียงกดต่ำเอ่ยตำหนิมือขวาคนสนิทไป ทว่าอีกฝ่ายกลับสวนกลับมาอย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไร เนื่องด้วยรู้ดีว่าผู้เป็นนายไม่ได้คิดตำหนิจริงจัง

[นายท่านมาบังคับเองดีไหมครับ]

“ช่างเถอะ ปล่อยให้นอนไป”

สิ้นเสียงราฟาเอลก็โยนโทรศัพท์ไปที่พื้นที่ว่างข้างตัว ก่อนจะก้มหน้าอ่านเอกสารในมือต่อ แน่นอนว่าการกระทำเมื่อครู่อยู่ในสายตาใครอีกคนที่นั่งไขว่ห้างจิบไวน์อยู่ฝั่งตรงข้ามมาตั้งแต่ต้น

“กลิ่นไม่โชยไปเตะจมูกหมามันแย่แล้วเหรอ” นัยน์ตาสีอำพันละจากเอกสารตรงหน้า ก่อนจะเบนไปสบเข้ากับนัยน์ตาสีเทาลึกลับของคุณชายตระกูลหลักอีกคนอย่าง เนธาน ธำรงอัศววัฒน์

“กูตั้งใจ” เสียงราบเรียบเปรย ก่อนจะก้มลงอ่านเอกสารในมือต่อ

“แล้วมึงแน่ใจได้ไงว่าหมามันจะงับเนื้อที่มึงเอาล่อ” มาเฟียหนุ่มยกยิ้มล้ำลึกยากจะคาดเดา เมื่อได้ยินประโยคนั้นของคุณชายรอง

“คนชอบเอาชนะอย่างมันมีเหรอจะไม่ลองเสี่ยงมางาบ”

“ทำอะไรซับซ้อนเสียเวลา พาคนไปจัดการก็จบ”

“ยิงปืนนัดเดียวมันต้องได้นกหลายตัว”

“พ่อแม่เขาก็ตายแล้วมึงจะอะไรนักหนาราล์ฟ”

“มึงก็รู้ว่ากูไม่เคยยอมขาดทุน”

“ตามใจ พรุ่งนี้อย่าเลทก็แล้วกัน”

คนที่ไม่ได้ใส่ใจฟังนักพยักหน้ารับ ขณะกำลังอ่านเอกสารในมือต่อทว่าประโยคถัดมาของรองบอส กลับทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาคนพูดอีกครั้ง

“แล้วก็อย่าให้มีคราบอะไรต่อมิอะไรติดมาประชุมล่ะ” คุณชายใหญ่ลูเธอร์ยกยิ้มบาง ก่อนจะจิบไวน์ปีเก่าราคาแพงด้วยอารมณ์หลากหลายกว่าปกติ

คุณธารเดือนบาดเจ็บครับ

ประโยครายงานจากมือขวาคนสนิทฉายวนซ้ำเข้ามาในหัวอีกครั้งตอกย้ำว่าแผนของเขาสำเร็จไปอีกขั้น

ยัยคุณหนูตระกูลในปกครองเล่นไปตามเกมที่เขาวางไว้ทุกอย่าง

น้ำหมักสีสวยถูกกลืนลงคอครั้งแล้วครั้งเล่า ขณะที่นัยน์ตาสีอำพันลึกลับฉายแววหลากหลายจนไม่สามารถคาดเดา

ปากกาหรูในมือถูกควงไปมา ขณะที่ผู้เป็นเจ้าของกำลังดำดิ่งลงไปในห้วงภวังค์ความคิด

ยัยเด็กนั่นรั้นกว่าที่เขาคิดไว้มาก

นางทาสผู้ภักดีของเขาที่ทั้งยอมเจ็บตัว และยอมละทิ้งศักดิ์ศรีกล้าขัดคำสั่งเขา?

เข้านอนทั้งที่ไม่ยอมไปโรงพยาบาล

“พรุ่งนี้กูอาจจะเลทหน่อยนะ” เสียงแหบทุ้มเอ่ยบอกคุณชายตระกูลหลักอีกคน ที่ยังคงนั่งจิบไวน์ปล่อยความคิดเงียบ ๆ รอยยิ้มบางผุดขึ้นมาบนใบหน้าหล่อเหลาคมคาย เมื่อไล่ตามความคิดของคุณชายใหญ่ลูเธอร์ทัน

“เนื้อมันจะเปื่อยคามือก่อนถึงปากหมาเอานะ”

“กูก็ไม่ได้ตั้งใจจะเอาเนื้อดี ๆ ให้มันอยู่แล้ว”

“หึ ไม่ยอมขาดทุนจริง ๆ สินะ”