บทที่ 6 บนยอดพีระมิด

รถซีดานหรูไฟฟ้ากันกระสุนแล่นไปบนถนนทางหลวงในเมืองใหญ่มุ่งหน้าตรงไปที่ลูเธอร์กาสิโนเพื่อให้ทันเข้าประชุม

เพราะความล้าที่สั่งสมมาทั้งคืนเข้าโจมตี เปลือกตาสีอ่อนจึงพับลงหวังจะงีบเอาแรงก่อนเริ่มทำงานต่อในช่วงบ่ายของวัน

ทว่า…

“คุณเนธานโทรมาครับ” มือซ้ายคนสนิทเอ่ยบอกหลังจากมาเฟียหนุ่มพักสายตาได้ไม่นาน

“บอกมันว่าใกล้ถึงแล้ว”

“ครับนายท่าน” เมื่อทำตามคำสั่งเรียบร้อยไทเลอร์จึงหันมามองผู้เป็นนายก่อนจะเอ่ยถามในสิ่งที่ค้างคาใจมาตั้งแต่เมื่อตอนอยู่บ้านตระกูลปลายแถวในปกครองเพราะรู้ดีว่าผู้เป็นนายยังไม่หลับ

“เมื่อกี้…จำเป็นต้องลงมือเองเลยเหรอครับ”

เนื่องจากราฟาเอลเป็นคนที่สุขุมและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ หากมีความขัดแย้งเกิดขึ้นก็มักจะจบลงอย่างรวดเร็วด้วยการเจรจาเป็นส่วนใหญ่ เพราะเพียงแค่นายเหนือหัวลูเธอร์ปรายตามอง คู่สนทนาก็พร้อมจะยอมจำนนให้กับอำนาจในมือและอิทธิพลของเขา ในทางตรงกันข้ามหากการเจรจาไม่เป็นผล การใช้ความรุนแรงส่วนใหญ่จะเป็นหน้าที่ผู้ติดตามอย่างตน และมือขวาอย่างเบนจามินในทันที น้อยครั้งที่นายเหนือหัวอย่างราฟาเอลจะลงมือด้วยตัวเอง

คนคนนี้เป็นประเภทหัวเย็น ใจเย็น ตั้งแต่ทำงานใกล้ชิดผู้เป็นนายมาน้อยครั้งมากที่เขาจะได้ใช้ความรุนแรงจัดการปัญหา ทว่าหากนายเหนือหัวหมดความอดทน ความเลือดเย็น เด็ดขาด ไร้ปรานีคือสิ่งที่เขาจะหยิบยื่นให้อีกฝ่าย

เรียกได้ว่าในบรรดาคุณชายตระกูลหลักคนที่ใจเย็นและใช้ความรุนแรงน้อยที่สุดก็คือนายเหนือหัวอย่างราฟาเอล ทว่าทำไมครั้งนี้เขาถึงเลือกที่จะลงมือด้วยตัวเองทั้งที่เป็นเรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านั้น

“แค่จะเพิ่มเชื้อไฟ” น้ำเสียงราบเรียบตอบกลับมาทั้งที่ยังปิดเปลือกตาสีอ่อนหลีกหนีจากความเหนื่อยล้าที่กระบอกตาอยู่

“ไม่ใช่ว่าเหตุผลหลักคือคุณหนูศิรวศินหรอกเหรอครับ” คำถามหยั่งเชิงถูกถามออกไปเรียกรอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปากของคนฟังได้ในทันที

“ยัยนั่นเป็นเหตุผลหลักอยู่แล้ว เพราะเป็น ‘หมาก’ ตัวสำคัญ” แม้ไม่เข้าใจในสิ่งที่ผู้เป็นนายพูดนักทว่าไทเลอร์ก็เลือกที่จะไม่ถามต่อเพื่อให้ผู้เป็นนายได้พักผ่อนก่อนจะต้องลุยงานในช่วงบ่าย

ทว่าใช่ว่ามาเฟียหนุ่มนึกอยากจะหลับก็สามารถหลับได้

ใบหน้าดื้อรั้นกับสายตาที่เอาแต่ก่นด่าสาปแช่งเขาในใจ ฉายซ้ำไปมาในหัวของคนที่กำลังพักสายตาอยู่ กลิ่นหอมเฉพาะตัวที่เขาเพิ่งจะสูดดมไปช่วงเช้ายังคงติดค้างอยู่ที่ปลายจมูกโด่ง สร้างระลอกคลื่นอารมณ์บางอย่างจนทำให้รอยย่นจาง ๆ ปรากฏที่หว่างคิ้วเข้มสองข้าง

แม้ความง่วงจะเริ่มคืบคลานเข้ามา ทว่าภาพคนตัวเล็กกว่ายังคงไม่เลือนหายไปไหน ทุกภาพล้วนเต็มไปด้วยสายตาเกลียดชังที่ส่งมาให้ จะมีก็แต่ตอนที่ยัยเด็กนั่นหลับเท่านั้น ที่เขาไม่ถูกก่นด่าหรือสาปแช่งทางสายตา

เมตตาฉันบ้างได้ไหมคะ

ประโยคเมื่อเช้าผุดขึ้นมาพร้อมกับสายตาที่สะท้อนว่าเขาเป็นอสูรที่เอาแต่ทำร้ายเธอลอยวนเข้ามาอีกครั้ง

หึ

เขาน่ะเหรอไม่เมตตา

ทั้งที่เขาปกป้อง

คุ้มครอง

ช่วยบดบังร่างกายเล็ก ๆ จากสิ่งที่ยัยนั่นหวาดกลัว

แบ่งปันไออุ่นให้ทั้งคืน

ไหนจะยอมเลทประชุมเพื่อคิดบัญชีกับไอ้ชาติชั่วนั่นให้อีก

แล้วแบบนี้ยัยเด็กนั่นเอาอะไรมาบอกว่าเขา…ไม่เมตตา

“ถึงแล้วครับนายท่าน” เสียงเข้มของมือซ้ายคนสนิทเอ่ยบอกทันทีที่รถจอดที่ทางเข้าโรงแรมกาสิโนของตระกูลหลัก ราฟาเอลจึงจัดการสลัดความคิดเมื่อครู่ทิ้งไป ก่อนจะลงจากรถแล้วตรงไปเข้าห้องประชุมทันทีก่อนจะสายไปมากกว่านี้

การประชุมภายในของสี่ตระกูลหลักผ่านไปราวสามชั่วโมง ก่อนที่หัวข้อการประชุมสุดท้ายจะจบลง แล้วทุกคนทยอยกันกลับเหลือเพียงคุณชายทั้งสี่คนที่ยังคงอยู่พูดคุยในบางประเด็นกันต่อ

“เรื่องถึงหูฝั่งนั้นแล้วนะ” มาเฟียนัยน์ตาสีอเมทิสต์เอ่ยเปิดประเด็นทันทีที่เดินมาถึงห้องทำงานส่วนตัวของราฟาเอล

“ไอ้สวะที่มึงเพิ่งเสกรูกระสุนใส่มือไปมันก็เพิ่งไปหาคนสนับสนุนพรรคที่นั่นมาเมื่อเช้า คงไม่พ้นคาบข่าวเรื่องมึงกับคุณหนูตระกูลย่อยไปบอกเพื่อเอาใจไอ้เหี้ยนั่น” คิริลล์เอ่ยต่อพลางยกขาแกร่งขึ้นวางแล้วเอนหลังนอนราบไปบนโซฟา ขณะที่เนธานกำลังจะนั่งส่งผลให้คุณชายรองนัยน์ตาสีเทาลึกลับขมวดคิ้วไม่สบอารมณ์ ทว่าอีกฝ่ายกลับยิ้มกวนประสาทกลับไปไม่มีทีท่าว่าจะกลัวเลยสักนิด

“ไอ้เวร” เสียงทุ้มราบเรียบเอ่ยต่อว่าพลางเดินไปนั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้ามแทน เรียกเสียงหัวเราะชอบใจจากคุณชายตระกูลหลักอีกคนที่เดินตามมาหลังสุดอย่างเอื่อย ๆ

“เล่นกันเป็นเด็ก” ชายหนุ่มในชุดนิสิตเอ่ยต่อว่าพลางเดินไปหยิบกีตาร์ที่เจ้าตัวเอามาทิ้งไว้ที่มุมห้องเมื่อหลายเดือนก่อนมาดีดเล่นตามปกติ

“ไม่มีเรียนต่อหรือไง” คราวนี้เป็นคุณชายใหญ่ที่เอ่ยถามพลางหยิบเครื่องดื่มมาวางบริการบรรดาคุณชายทั้งสามที่เป็นทั้งเพื่อน พี่น้องและคนในครอบครัว ด้วยทั้งสี่ตระกูลหลักเกี่ยวข้องนับถือเป็นญาติพี่น้องกัน

“โดด” คุณชายเล็กตระกูลหลักอีกตระกูลอย่างปารัณ ไคเซอร์เอ่ยตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนที่นิ้วแข็งแรงของคิริลล์จะดีดไปที่หน้าผากคนเด็กกว่าหนึ่งที เรียกสีหน้าไม่พอใจของปารัณให้ฉายบนใบหน้าคมคายเดี๋ยวนั้น ทว่ากลับไม่ได้โวยวายอะไร คุณชายเล็กทำเพียงแค่ย้ายที่ไปนั่งดีดกีตาร์ตรงเก้าอี้ประจำตำแหน่งประธานของราฟาเอลเท่านั้น

“แล้วมึงจำเป็นต้องเล่นใหญ่ขนาดนั้น?” เนธานที่นั่งเงียบมาสักพักเอ่ยถาม

“เรื่องไหน”

“ลงทุนพาคุณหนูในปกครองข้ามไปโรงพยาบาลในถิ่นศัตรูเหมือนไม่กลัวตาย”

ไม่มีเสียงตอบรับใดจากผู้ที่กำลังถูกสอบสวน คุณชายใหญ่ยังคงไว้ซึ่งใบหน้าเรียบเฉยพลางคลึงแก้วเครื่องดื่มดีกรีแรงในมือราวกับกำลังใช้ความคิด

“ไหนจะจับปืนในรอบปีนั่นอีก”

“สองปีเปล่า” คิริลล์กล่าวเสริม

“ต้นปีกูเพิ่งซ้อมยิงปืนไป พวกมึงอย่าเวอร์ให้มันมาก” คราวนี้คนถูกกล่าวหาเอ่ยค้านพลางยกแก้วน้ำสีอำพันขึ้นจรดริมฝีปากได้รูป

“แต่เสี่ยแม่งร้าย เติมเชื้อไฟไม่พัก พาคุณหนูบ้านนั้นไปตกเหยื่อถึงถิ่น” คิริลล์เอ่ยต่อพลางเบนสายตาไปมองคนที่กำลังนั่งใช้ความคิดฝั่งตรงข้าม

“แล้วฟีดแบคเป็นไง” เนธานเลิกคิ้วคมถาม เพราะเอาจริง ๆ เขาก็ไม่ค่อยชอบใจกับวิธีการของราฟาเอลมากนัก สำหรับเขามันเป็นวิธีที่ทั้งยุ่งยากและเสียเวลาโดยใช่เหตุ

“ก็คงอยากได้จนตัวสั่น ไม่นานหรอกเดี๋ยวหมามันก็มางาบเนื้อในมือกู” ด้วยรู้ดีว่าคนอย่างคู่กรณีไม่ใช่ประเภทที่จะใช้ความคิดนำอารมณ์สักเท่าไหร่ คนที่มีความใจร้อนเป็นที่ตั้งไม่มีทางที่จะชนะใครในสงครามได้ทั้งนั้น

และครั้งนี้ก็เช่นกัน

“มันแค้นนานนะไอ้เวรนี่” คนใจร้อนไม่ต่างจากไอ้เวรที่เขาเอ่ยถึงโพล่งขึ้นมาบ้างหลังจากเงียบฟังสักพัก

“ก็พ่อมึงเล่นปฏิเสธทั้งการร่วมค้า ทั้งน้องสาวที่ตระกูลมันประเคนใส่พานมาให้อย่างไม่ไยดี หักหน้าแบบไม่คิดว่าชาตินี้จะญาติดีกันได้ขนาดนั้น เป็นใครมันก็ต้องแค้น” เนธานเอ่ยอธิบายสาเหตุที่ในรอบหนึ่งปีมานี้ลูเธอร์โดนก่อกวนจากฝ่ายตรงข้ามไม่หยุด

“แต่ก็ไม่เห็นจะเหยียบกูได้สักครั้ง” ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มอย่างผู้เหนือกว่า

“มึงก็ต้องไม่มีจุดอ่อนให้มันแทรกตีนเข้ามา”

“แล้วคนอย่างกูเคยมีเหรอเนธาน” ที่ราฟาเอลพูดไม่เกินจริงนัก เขาทั้งสุขุม เยือกเย็น ใช้สติก่อนอารมณ์ และไม่เคยมีจุดอ่อนให้ศัตรูใช้เป็นช่องโหว่ในการโค่นลูเธอร์ลงได้เลยสักครั้ง

“มันมาฮุบเนื้อที่มึงเอาล่อแล้วจะยังไง ดูยังไงก็วุ่นวายไม่เข้าเรื่อง” คุณชายรองที่ไม่ชอบความยุ่งยากวุ่นวายยิ่งกว่าคุณชายใหญ่เอ่ยถามอีกครั้ง

“เสี่ยเขาเป่าหูยัยคุณหนูไว้แล้วนี่ ว่าฝั่งนั้นฆ่าพ่อแม่เขา ทั้งที่จริง ๆ แล้วตำรวจสรุปคดีเป็นอุบัติเหตุ” เป็นอย่างที่คิริลล์บอก เขาแค่ใช้อำนาจและเศษเงินเพียงเล็กน้อย ก็สามารถหลอกนางทาสของเขาเรื่องการตายของพ่อแม่ได้อย่างง่ายดาย

ทีนี้ก็เหลือแค่…

“มันจะมาแย่งธารเดือนไป ส่วนยัยนั่นก็จะเจ็บปวดอีกเป็นเท่าตัว ที่ถูกคนที่คิดว่าฆ่าพ่อแม่จับทำเมีย กูก็แค่จะใช้ข้ออ้างว่ากูต้องปกป้องคนของตระกูลในปกครองทำลายพวกมัน เพราะคุณชายของพวกมันแย่งคนของกูไป ยิงปืนนัดเดียวได้นกทั้งรัง…หรืออาจจะสอง” เพราะถ้ารวมศิรวศินเข้าไปด้วยแล้วล่ะก็…

รอยยิ้มล้ำลึกปรากฏบนใบหน้าคมคาย เมื่อนึกถึงวันที่ได้บดขยี้พวกที่ชอบนำปัญหามาให้ตน ยิ่งไอ้เวรนั่นคิดว่าธารเดือนเป็นคนรักของเขามันก็จะรีบมาแย่งยัยนั่นไป เพราะธารเดือนจะกลายเป็นจุดอ่อนเดียวของของเขาในความคิดของมันทันที

ทีนี้ก็แค่รอให้เหยื่อตัวใหญ่แสนโง่เง่าเดินมาติดกับหลุมพรางที่สมบูรณ์แบบของเขาก็เท่านั้น

“ราล์ฟที่นาน ๆ เล่นจะเล่นเกมนี่น่ากลัวฉิบหาย ยิงปืนนัดเดียวได้ฆ่าทั้งหมด” คิริลล์ที่ชื่นชอบแผนการของราฟาเอลยิ้มร้าย เมื่อไล่ตามแผนการครั้งนี้ขอคุณชายใหญ่ทัน

“สงสารก็แต่ผู้หญิง” เนธานเอ่ยพลางกระดกน้ำสีอำพันเข้าปากหวังดับความเครียดในการประชุมก่อนหน้า

“ช่วยไม่ได้ ถ้าไอ้เจ้าสัวธานินทร์มันไม่เอาข้อมูลเราไปขาย ลูกสาวมันคงไม่มีจุดจบแบบนี้” น้ำเสียงเย็นเยือกกว่าครั้งไหน ๆ เอ่ยออกมาโดยไร้ซึ่งความเห็นใจใด ๆ เจือปะปนอยู่ในประโยคนั้น

ทว่ากลับมีระลอกคลื่นอารมณ์บางอย่างซัดเข้ามาในอกแกร่งเพียงครู่ ก่อนที่มาเฟียผู้เยือกเย็นจะจัดการสลัดมันทิ้งไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น 

อย่างที่เขาเคยบอก

คนในปกครองของลูเธอร์ หน้าที่ของมันคือต้องภักดีไปจนวันตาย

การจะให้เห็นใจครอบครัวที่มันทรยศเป็นสิ่งที่เขาไม่คิดจะทำ

“เลือดเย็นไปเปล่าวะเฮีย” ปารัณที่นั่งเล่นกีตาร์มาตลอดตั้งแต่เริ่มสนทนาเอ่ยถามมาจากโต๊ะทำงานทางด้านหลัง นัยน์ตาสีอำพันลึกลับจึงละจากวิวบนตึกสูงชั้นสามสิบเก้าไปมองคุณชายเล็กก่อนจะเอ่ย

“โลกที่เราอยู่มันเป็นแบบนี้ มึงเองก็ต้องเลือดเย็นให้เป็นปารัณ ถึงจะได้ยืนบนยอดพีระมิดในฐานะผู้นำ”