บทที่ 7 ติดกลิ่น

ลูเธอร์ กาสิโน

“โซนที่จะต่อเติมกูเตรียมทุกอย่างไว้หมดแล้ว เหลือมึงคอนเฟิร์มคนอื่นเขาก็รันงานได้เลย เอาไง จะเฟิร์มได้ยังเสี่ย”

“เพิ่มออนเซ็นเข้าไป” น้ำเสียงราบเรียบเฉพาะตัวตอบกลับมา ทำเอาคนที่นั่งชิลควงปากกาเล่นก่อนหน้าหยุดการกระทำนั้นกะทันหัน

“เลยเหรอ แล้วจะเอาไปยัดไว้ตรงไหน”

“หน้าที่มึงคิดคิริลล์”

“เหี้ยเหอะราล์ฟ กูว่างมากมั้ง ป๊าก็โยนงานโรงแรมมาให้ไม่พัก”

“อ้อ ฝากดูเรื่องเทคกิจการโรงกลั่นน้ำมันด้วย”

“ให้เนธานจัดการไปดิ”

“มันดูท่าเรือก็วุ่นวายมากอยู่แล้ว”

“งั้นให้ปารัณมันดู”

“ไปจัดการตามที่สั่ง”

“กูลาออกแม่ง”

“บุราณีถือหุ้นกี่เปอร์เซ็นต์ต้องให้กูย้ำไหม” คนเถียงไม่ได้ผ่อนลมหายใจยาวเหยียดอย่างเซ็ง ๆ ก่อนจะหันไปหาใครอีกคนตรงโซฟากลางห้องแล้วเอ่ยต่อ

“คุณธารเดือนเอาไหมครับ ผมเทขายให้ถูก ๆ” คนตัวเล็กที่นั่งกินขนมอยู่แทบสำลัก เมื่อจู่ ๆ ก็ถูกลากเข้าไปร่วมในบทสนทนาระหว่างผู้บริหารหนุ่มทั้งสอง

“มะ…ไม่ค่ะ” เสียงหวานเอ่ยปฏิเสธพร้อมส่งยิ้มเจื่อน ๆ ไปให้คุณชายสามอย่างคิริลล์ ครั้นเลื่อนสายตาไปสบเข้ากับนัยน์ตาสีอำพันคมดุของใครอีกคนก็ต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

อะไรของเขา

ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย จะดุกันด้วยสายตาทำไม

“ขอแบบกับราคาภายในสามวัน”

“เอาแต่ใจสัส” มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นท่าทางติดจะหัวร้อนของคุณชายบุราณีพิพัฒน์ ที่เพิ่งจะโดนสั่งงานเพิ่มกะทันหัน ร่างสูงโปร่งของคิริลล์เดินออกจากห้องไป โดยไม่ลืมที่จะส่งยิ้มหวานละลายใจให้คุณหนูตระกูลในปกครอง ตามนิสัยหนุ่มเจ้าสำราญของเจ้าตัว

เวลานี้ภายในห้องทำงานชั้นสามสิบเก้าจึงเหลือเพียงแค่นายเหนือหัวตระกูลมาเฟียใหญ่กับนางทาสคนไม่โปรดที่เขาสั่งให้มาหาตั้งแต่เมื่อวาน

ความอึดอัดโรยตัวเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งพื้นที่ในวินาทีนั้น ยิ่งเจ้าของห้องนั่งนิ่งอีกทั้งยังวางสายตาคมดุไว้ที่คนตัวเล็กกว่าตรงหน้า การหายใจในจังหวะปกติก็ดูเหมือนจะทำได้ยากขึ้นทุกขณะ

ให้ตาย

เจอกันกี่ทีก็ยังไม่ชินกับแรงกดข่มและกลิ่นอายความน่ากลัวจากราฟาเอลเลยสักครั้ง

น่าแปลกที่มันเป็นแค่กับเขา

กับคุณชายสามอย่างคิริลล์เธอยังไม่รู้สึกว่าน่ากลัวได้เท่าคนคนนี้

“หิวหรือไง” หลังจากที่ห้องกว้างมีเพียงความเงียบปกคลุมมานาน มาเฟียหนุ่มจึงเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเอาแต่กินขนมที่เลขาเอามาให้ โดยไม่ได้หันมาสนใจเขาแม้ว่าคิริลล์จะออกจากห้องไปสักพักแล้วก็ตาม

“เปล่าค่ะ”

“แล้วทำไมถึงเอาแต่กิน” คิ้วสีอ่อนขมวดมุ่นเมื่อได้ยินคำถามเมื่อครู่ การที่เขาเรียกเธอมาแล้วเอาแต่นั่งจ้องยังไม่เริ่มพูดธุระของเขา จะให้เธอทำอะไรได้นอกจากกินขนมตรงหน้ารอแก้เก้อ

ถึงใจจริงจะอยากหลับรอก็เถอะ แต่ใช่ว่าจะทำได้ที่ไหน

คิดแล้วไฟโทสะกลุ่มเล็ก ๆ ก็ไหลมารวมกันที่กลางศีรษะ ถ้าไม่ใช่เพราะมาเฟียร้ายกาจตรงหน้า ที่เอาแต่เข้ามาขโมยค่ำคืนของเธอในฝัน เธอคงนอนหลับได้สนิทกว่านี้

ไม่รู้ว่าเพราะกลไกปกป้องตัวเองจากความหวาดกลัวและโดดเดี่ยวของจิตใต้สำนึก หรือเพราะตัวตนที่หยั่งรากลึกในใจราวกับเป็นที่พึ่งที่สุดท้ายของเขากันแน่ ที่ทำให้เธอเอาแต่ฝันถึงเศษเสี้ยวความอ่อนโยนที่เขามีให้

เมื่อจิตส่วนลึกที่ปรุงแต่งสวนทางกับภาพความเป็นจริงในสมอง ตาชั่งภายในหัวจึงทำงานอย่างหนักจนทำให้ชั่วโมงการนอนสั้นลง

ไม่แปลกที่เธอจะง่วงมาก ๆ ในเวลานี้

“เรียกฉันมามีอะไรคะ” คนตัวเล็กรีบถามเข้าเรื่องเพราะไม่อยากใช้เวลาในห้องนี้กับเขาสองต่อสองนานนัก เจอหน้าราฟาเอลทีไรเขาก็เอาแต่จะหาเรื่องรีดไถเธอจนแทบไม่เหลือความเป็นผู้เป็นคน

“เรื่องกิจการของบ้านเธอ” ไม่ทันตั้งตัว หัวใจดวงน้อยกระตุกไหววูบเมื่อได้ยินหัวข้อสนทนาที่คาดไม่ถึง ตั้งแต่พ่อแม่เสียไปการบริหารก็มีช่องโหว่ พวกญาติสารเลวของเธอถึงขนาดรวมหัวกันไปล็อบบี้ผู้ถือหุ้นรายอื่นให้ขัดขวางไม่ให้เธอรับช่วงบริหารต่อ

ทว่าโชคดีที่นายเหนือหัวลูเธอร์ไม่ปล่อยผ่านเรื่องนี้ มาเฟียหนุ่มให้คนของลูเธอร์เข้าไปจัดการโดยที่ญาติพี่น้องเห็นแก่ตัวของเธอจะไม่มีโอกาสได้เข้ามาแทรกแซงอีกต่อไป

ส่วนจะด้วยวิธีไหนธารเดือนไม่จำเป็นต้องรู้ หน้าที่ของเธอคือรับรู้แค่ว่าเขาได้ทำตามข้อตกลง ‘ปากเปล่า’ ในวันนั้นเสมอมา

ข้อตกลงที่ไร้หลักฐานและสัญญาแบบที่ไม่เคยมีมาก่อนในลูเธอร์

“ฉันจะให้เธอรับช่วงบริหารต่อ” มาเฟียหนุ่มกล่าวเสียงเรียบ

“จริงเหรอคะ” เนื่องจากตอนนี้ผู้ถือหุ้นรายใหญ่สุดเป็นเขา มีเหตุผลอะไรที่เขาไม่แต่งตั้งคนของตัวเองเข้ามาบริหาร แต่กลับจะให้เธอทำแทน

ไหนบอกจะรีดไถ เอาคืน ให้ชดใช้จนสาสมไง

หรือเขามีแผนอะไรที่เธอตามไม่ทัน

ไม่มีทางเลยที่คนที่ไม่ยอมขาดทุนแม้สักแดงเดียวอย่างเขาจะใจดีขนาดนั้น

“อย่าเพิ่งฝันหวานไป ทุกอย่างที่เธอมีฉันจะเอามาเป็นของฉันเมื่อไหร่ก็ได้…”

“…”

“แค่ตอนนี้ฉันยังไม่มีอารมณ์จะคิดบริหารอะไรเพิ่ม”

แล้วไอ้เทคโอเวอร์กิจการโรงกลั่นน้ำมัน ที่เพิ่งคุยกับคุณชายสามอย่างคิริลล์ไปล่ะ เธอได้ยินชัดว่าเขาเพิ่งคิดจะลงทุนเพิ่มแน่ ๆ

อะไรของเขา

“เอาตามที่คุณชายว่าดีเถอะค่ะ” เมื่อขี้เกียจไล่ตามความคิดซับซ้อนยากจะคาดเดาของคนมากอำนาจ ธารเดือนจึงเลือกที่จะทำตามที่เขาต้องการ

ไม่รู้ด้วยแล้ว อยากทำอะไรก็ทำ

ปกติก่อนจะเกิดเหตุการณ์วุ่นวายพวกนี้ ชีวิตหญิงสาวค่อนข้างจะสงบสุข เรียบง่าย ชีวิตประจำวันเธอมีแค่การทำงานช่วยที่บ้านตามที่ได้ร่ำเรียนมา กินอาหารอร่อยตามรีวิว ดูหนัง ฟังเพลง ท่องเที่ยวและสะสมชั่วโมงการนอนที่มีน้อยนิดตามวิถีวัยรุ่นโพรดักทีฟทั่วไป

ชีวิตคุณหนูตระกูลย่อยแสนเรียบง่าย นั่นทำให้เธอพอใจกับชีวิตและเป็นคนไม่คิดมากในระดับหนึ่ง เรียกว่าเธอเป็นประเภทสุขนิยมก็ว่าได้ แม้จะมีบรรดาญาติพี่น้องมาคอยแซะคอยกวนใจอยู่บ้าง แต่เธอก็เลือกที่จะไม่เก็บมาใส่ใจ

กระทั่งเกิดเรื่องร้าย ๆ ที่ผ่านมา ชีวิตแสนเรียบง่ายจึงเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือกะทันหัน ทำให้เธอต้องเป็นผู้ใหญ่ขึ้น คิดเยอะขึ้นและสู้ชีวิตขึ้น ทว่าบางครั้งนิสัยดั้งเดิมที่ติดตัวมาตั้งแต่กำเนิดก็ช่วยทำให้เธอไม่ดำดิ่งในความเศร้ามากจนเกินไป และยังพอมองโลกใบนี้ให้สดใสได้บ้างในบางเวลา

“ไม่กลัวฉันจะยึดทุกอย่างแล้วเฉดหัวเธอไปนอนข้างถนนหรือไง?” ห้วงภวังค์ความคิดถูกทำลาย เพราะประโยคคำถามเมื่อครู่ของมาเฟียหนุ่ม

“ก็ดีนะคะ ฉันจะได้ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อื่น”

“หึ”