3

1

แววตาที่เปลี่ยนไป

หัวใจของลี่หยวนเต้นระรัว

               ไม่ใช่เพราะบุรุษที่เข้ามาในห้องมีใบหน้าชวนฝันราวกับดาราสัญชาติจีนที่ตนเคยคลั่งไคล้ในชาติก่อน...

               ไม่ใช่เพราะกลิ่นอายทรงอำนาจรอบกายเขาที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์น่าดึงดูด

               ไม่ใช่เพราะนัยน์ตาเฉียบคมที่ยามนี้สะท้อนใบหน้าของนางแต่เพียงผู้เดียว

               แต่เป็นเพราะเขาคือซุนโม่เฉิน ...วายร้ายของนิยายเรื่องนี้ต่างหาก!

“ทรง... เข้ามาได้อย่างไรเพคะ” น้ำเสียงของลี่หยวนตะกุกตะกักเป็นอย่างยิ่ง

               นั่นปะไร พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา!

               “เจ้าไม่ดีใจที่ข้ามาหา?” แววตาของซุนโม่เฉินแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย ลี่หยวนคาดเดาไม่ออกว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ ภายหลังจากนี้องค์ชายสี่ในวัยสิบแปดปีจะกลายเป็นตัวร้ายทันทีที่พระเอกหมั้นหมาย เป็นตอนเปิดฉากในนิยายซึ่งจะเกิดขึ้นในอนาคต

               นางไม่รู้หรอกว่าเวลานี้ซุนโม่เฉินกลายเป็นตัวร้ายไปแล้วหรือยัง แต่ลางสังหรณ์บอกนางว่า การทำให้เขาเกิดความตะขิดตะขวงใจเป็นเรื่องที่ไม่สมควรทำอย่างยิ่ง ไม่แน่ว่าบุรุษผู้นี้อาจเลือกที่จะสังหารนางทิ้งไปเลยก็ได้ ใครจะไปรู้

               ด้วยเหตุนี้ เด็กสาวจึงรีบยิ้มพร้อมกับย่อกายทำความเคารพ “ถวายบังคมเพคะ องค์ชาย”

               “ตามสบายเถิด” ร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีขาวสว่างก้าวมาหยุดลงเบื้องหน้า เว้นระยะห่างเอาไว้อย่างพอเหมาะสำหรับหนุ่มสาว

“หม่อมฉันย่อมดีใจเพคะ แต่...เป็นเพราะคาดไม่ถึงว่าพระองค์จะเสด็จมาถึงที่นี่ มิใช่ในงานเลี้ยงในอีกครึ่งชั่วยามข้างหน้าต่างหาก”

               ครั้นความทรงจำในชาติก่อนกลับมา ลี่หยวนก็แทบจะลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านี้นางปฏิบัติตัวอย่างไรต่อหน้าซุนโม่เฉิน บุรุษที่เคยหลงใหลคลั่งไคล้

               หน้าแดงเขินอาย?

สีหน้าเคลิบเคลิ้มชวนฝัน?

แอบกรีดร้องในใจจนจะเป็นลม?

หึ! นางจะถือว่าลี่หยวนคนก่อนไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริง ลี่หยวนที่นางเคยเป็นก็แค่ทำตามบทบาทในนิยายที่ถูกกำหนดไว้ แต่หลังจากนี้นางนี่แหละที่จะเปลี่ยนแปลงมัน เริ่มแรกเลยคือการไม่ให้ผู้คนในงานเลี้ยงคิดว่านางเป็นคนขององค์ชายสี่อีกต่อไป แต่ก็ห้ามมิให้เกิดพิรุธจนองค์ชายสี่ผิดสังเกต

ถึงแม้ว่าท่านแม่บุญธรรมของนางจะเป็นญาติกับพระมารดาขององค์ชายสี่ก็ตามที...

“เจ้างดงามมาก”

เสียงของซุนโม่เฉินฉุดดึงนางออกจากห้วงคำนึง

“ขอบพระทัยเพคะ”

“เจ้าเลือกใส่ชุดสีฟ้าครามเพราะรู้ดีว่าเป็นสีโปรดของข้าใช่หรือไม่”

หือ? สีโปรดขององค์ชายเยี่ยงนั้นหรือ?

รอยยิ้มบนมุมปากดรุณีกระตุกน้อยๆ ทว่าเจ้าตัวก็อาศัยจังหวะนั้นยกมือขึ้นมาทัดเรือนผมไปหลังใบหู หวังเบนความสนใจของชายหนุ่มไปยังมือ แทนที่จะเป็นริมฝีปากของตนเอง

“องค์ชายเพคะ มากเท่ากับที่หม่อมฉันอยากรั้งให้ทรงอยู่ แต่ถึงอย่างไรหม่อมฉันก็เป็นสตรียังไม่ออกเรือน หากมีข่าวลือออกไปคงไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก”

ในนิยาย ซุนโม่เฉินใช้งานลี่หยวนในวัยสาวหลายอย่าง ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือการใช้ความงามของนางหลอกล่อข้าราชการและบัณฑิตหลายคนให้ลุ่มหลง ดังนั้นการจะให้มีข่าวลือไม่ดีเรื่องนางออกไปตั้งแต่อายุเพียงเท่านี้ก็คงไม่เป็นประโยชน์ต่อตัวซุนโม่เฉินเองด้วย

วายร้ายของเรื่องอย่างองค์ชายสี่ คือผู้ที่ต้องการแย่งชิงบัลลังก์กับพระเอกซึ่งเป็นองค์รัชทายาท บุรุษเบื้องหน้าเป็นคนร้ายกาจที่สั่งฆ่าคนตาไม่กะพริบ ที่นางเห็นก็แค่ฉากหน้าที่เขาใช้รอยยิ้มฉากทับเอาไว้เท่านั้น

ลี่หยวนย้ำเตือนตนเองให้ระวังตัว ถึงแม้จะไม่อยากเป็นผู้ช่วยของวายร้าย แต่การจะหันมาเป็นศัตรูกับวายร้ายที่น่ากลัวแบบนี้ก็ถือว่าอันตรายเกินไปเช่นกัน

ดังนั้นทางเลือกที่ดีที่สุดคือถอยห่างออกมา ขณะเดียวกันก็ทำให้ซุนโม่เฉินเห็นว่านางไร้ความสามารถและไม่มีพิษมีภัยต่อเขาทั้งในปัจจุบันและอนาคตข้างหน้า

ลี่หยวนคิดไปคิดมาก็เริ่มปวดหัว เหงื่อซึมไหลออกมาทางหน้าผากและมีสีหน้าเหน็ดเหนื่อย ซุนโม่เฉินมองสีหน้าของนางอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าเบาๆ คล้ายจำยอม

“เจ้าดูเหนื่อยไม่น้อย รีบพักผ่อนเสียหน่อยเถิด ในเมื่อเจ้าไม่อยากให้ข้าอยู่ต่อ ข้าก็จะไม่อยู่ แล้วพบกันในงานเลี้ยง”