ข้อแลกเปลี่ยน

          “ทำไมข้าจะไม่รู้เล่า ข้าอยู่ที่นี่มานับสิบปียังไม่เคยเห็นเขาพาสตรีใดนอกจากหลิวอวี้เหม่ยเข้าจวน แต่คราวนี้ต่างออกไป ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้นบ้างระหว่างที่เขาไปออกรบหรือบางทีเจ้ากับเขาคงมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันมากเป็นพิเศษถึงได้ตัดใจลาจากเจ้าไม่ลง จนถึงกับพาเจ้ากลับเมืองหลวงมาด้วยเช่นนี้”

          “ท่านอย่าบอกเรื่องนี้กับฮูหยินหลิงนะเจ้าคะ ถือว่าข้าขอร้อง” ว่าแล้วรุดตัวลงนั่งคุกเข่าที่พื้น แสร้งร้องขอความเห็นใจ ตัวนางเองใช่ว่าจะอยากปิดบังเรื่องนี้เสียเมื่อใด หากคนผู้นี้บอกหลิวอวี้เหม่ยจริงย่อมดีต่อนางกับลูกในครรภ์

          “เจ้าตอบคำถามข้าให้ชัดเจนก่อน เด็กในท้องเป็นลูกของผู้ใด”

            “เด็กในท้องของข้า...เป็นลูกของท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ”

          “เอาล่ะ เจ้าลุกขึ้นเถิด ในเมื่อเจ้ากำลังตั้งท้องสายเลือดของสกุลหลิงอยู่ก็จงดูแลตัวเองให้ดี คิดว่าเจ้าคงได้ยินมาบ้างว่าฮูหยินของลูกชายข้าคนนี้มีนิสัยแข็งกร้าว หากนางรู้ว่าเจ้าท้องกับหลิงเหยียนไม่อาจรู้ได้ว่านางจะจัดการเจ้าเช่นไร”

          ทำไมนางจะไม่รู้เล่าว่าหลิวอวี้เหม่ยมีนิสัยเช่นไร ตั้งแต่รู้จักกับท่านแม่ทัพเขาเอาแต่พูดถึงสตรีผู้นี้ จนไม่วายทำให้ลี่ถิงยิ่งไม่ชอบหน้านางไปด้วย

          “หากเจ้าช่วยข้าเรื่องหนึ่ง ข้ารับปากเจ้าว่าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับให้ แต่ถ้าไม่ คิดว่าเจ้าคงรู้ดีกระมังว่าจะเกิดอะไรขึ้น” เถียนไฉ่หงข่มขู่พอเป็นพิธี นางคิดเอาไว้แล้วไม่ว่าหญิงสาวจะตัดสินใจแบบไหน นางก็จะบอกเรื่องนี้แก่หลิวอวี้เหม่ยอยู่แล้ว

          “ท่านอยากให้ข้าช่วยเรื่องใดหรือเจ้าคะ”

          “เจ้าไม่ต้องกังวลไป เรื่องที่ข้าจะขอให้เจ้าช่วยมิใช่เรื่องใหญ่เท่าใด ขอเพียงคอยพูดจาเข้าข้างข้าทุกครั้งที่มีเรื่องกับหลิวอวี้เหม่ยเป็นพอ”

          “ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง”

          “เจ้าจะว่าอย่างไร ยินดีมาอยู่ฝ่ายข้าไหม”

          “ข้ายินดีเจ้าค่ะ” นางตอบกลับโดยทันที ไม่ต้องคิดอันใดให้มากความถึงอย่างไรเสีย นางไม่มีทางอยู่ฝั่งเดียวกับศัตรูหัวใจแน่ มิสู้ย้ายมาอยู่ฝั่งอดีตนายหญิงของจวนไม่ดีกว่าหรือ อย่างน้อยก็มีคนคอยกำบังให้หากวันใดวันหนึ่งเกิดเรื่องขึ้น อีกอย่างที่นางติดตามท่านแม่ทัพมาที่จวนสกุลหลิง ไม่ได้มาเพียงเพื่อเป็นมารดาของลูกน้อยในครรภ์ แต่เป็นตำแหน่งฮูหยินต่างหากเล่า

          “ถ้าอย่างนั้นเจ้าควรเรียกข้าว่าท่านแม่ แม้ข้าจะไม่ได้คลอดแม่ทัพหลิงออกมาด้วยตัวเอง แต่ถือว่ามีความชอบอยู่บ้างคิดว่าเจ้าคงไม่รังเกียจแม่เลี้ยงอย่างข้าใช่หรือไม่”

          “จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงล่ะเจ้าคะ ท่านแม่”

          “พอได้ยินเจ้าเรียกเช่นนี้ ข้ายิ่งอยากให้ตำแหน่งฮูหยินเอกเป็นของเจ้าแทนที่จะเป็นของสตรีแซ่หลิว แต่ถ้าหากเจ้าไม่ได้ต้องการตำแหน่งนั้นคงน่าเสียดายที่พวกเราสองคนไม่อาจเป็นมารดาสามีกับลูกสะใภ้”

          “แล้วถ้าหากว่าข้าต้องการล่ะเจ้าคะ”

          “ข้าย่อมต้องช่วยเจ้าอยู่แล้ว เพียงแต่มีข้อแม้อยู่บ้าง”

          “ข้อแม้อะไรหรือเจ้าคะ”

          “หากเจ้าได้เป็นฮูหยินเอก อำนาจดูแลจวนต้องเป็นของข้าดังเดิม” เอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

          “แค่อำนาจดูแลจวน ข้ายกให้ท่านได้อยู่แล้วเจ้าค่ะ  ขอเพียงข้าได้ตำแหน่งนั้นมาก็พอ” ลี่ถิงตอบด้วยความยินดี หากพวกนางผูกมัดกันด้วยผลประโยชน์ย่อมดีกว่า เพราะถ้ามีใครหักหลังสิ่งที่ตัวเองจะได้รับคงเหลือแค่ความว่างเปล่า อีกอย่างเอาไว้นางได้ตำแหน่งฮูหยินเอกมาครอบครองกับคลอดลูกคนนี้เมื่อใด...ค่อยกำจัดหญิงชราคนนี้ทีหลังก็ย่อมได้

          “เจ้าว่านอนสอนง่ายแบบนี้ ช่างถูกใจข้ายิ่งนัก ในเมืองหลวงนี้คงไม่มีแม่สามีกับลูกสะใภ้คนใดเข้ากันได้ดีเหมือนข้ากับเจ้าแล้วกระมัง”

          “ข้าก็คิดเช่นเดียวกันเจ้าค่ะ”

          ข่าวเรื่องที่แม่ทัพหลิงเหยียนถูกลดตำแหน่งยังคงแพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวงโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลง

          “ฮูหยิน มีจดหมายจากบ้านเดิมส่งให้ท่านเจ้าค่ะ” เพ่ยอิงรายงานพร้อมเอาจดหมายฉบับนั้นยื่นมาตรงหน้า

          อวี้เหม่ยเปิดอ่านจดหมาย ใจความข้างในบอกเพียงว่าให้นางกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมเพราะมารดาล้มป่วย หลังจากได้ยินว่าลูกเขยของตนถูกฮ่องเต้สั่งลงโทษและยังถูกลดตำแหน่งเป็นเพียงขุนนางชั้นผู้น้อย คนเป็นแม่อย่างเจิ้งเจียอีอดเป็นห่วงบุตรสาวคนเล็กไม่ได้สุดท้ายถึงได้เป็นเช่นนี้

          “ท่านแม่ล้มป่วยงั้นหรือ”

          “ฮูหยินเป็นอันใดมากหรือไม่”

          “ท่านพ่อบอกว่ามารดาข้าป่วยเป็นไข้ใจ คงไม่พ้นเป็นห่วงข้านั่นแหละ”

          “แล้วท่านจะกลับบ้านเดิมไหมเจ้าคะ”