ถามไถ่

          “ข้าต้องกลับไปอยู่แล้ว ที่ท่านแม่ล้มป่วยเป็นเพราะเรื่องที่ท่านแม่ทัพถูกลดตำแหน่งขุนนาง เรื่องพวกนี้เกี่ยวข้องกับข้าโดยตรง หากไม่กลับไปท่านแม่คงไม่หายดีในเร็ววันแน่”

          “ถ้าเช่นนั้นบ่าวจะรีบจัดเตรียมของให้ท่านนะเจ้าคะ”

          “รบกวนเจ้าด้วย”

          หลังจากที่อวี้เหม่ยกลับสกุลหลิว งานทุกอย่างภายในจวนนางได้มอบหมายให้พ่อบ้านไห่เป็นคนดูแลชั่วคราว      ทำเช่นนี้ถึงจะวางใจลงได้

          “คุณหนู ท่านกลับมาแล้ว” แม่นมหลงที่ออกมารอต้อนรับคุณหนูของตนเอ่ยด้วยน้ำเสียงดีใจ นับว่าเป็นครั้งแรกตั้งแต่เมื่อสองปีก่อนที่หญิงสาวกลับมาเยี่ยมบ้านเดิม ทำให้สตรีวัยชราที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่แบเบาะน้ำตารื้นออกมาด้วยความคิดถึง

          “แม่นม ท่านสบายดีหรือไม่”

          “ข้าสบายดีเจ้าค่ะ เป็นห่วงก็แต่ท่าน ผู้คนต่างพูดกันทั่วว่าท่านแม่ทัพอาจถูกปลดจากตำแหน่งก็ได้ ฮูหยินได้ยินเรื่องพวกนี้เข้าถึงได้ล้มป่วยลง”

          “ก็แค่ข่าวลือเท่านั้น ท่านแม่ทัพแค่ถูกลดตำแหน่งพอครบครึ่งปีก็กลับไปรับใช้ฮ่องเต้ในราชสำนักเหมือนเดิม”

          “ได้ยินท่านพูดเช่นนี้บ่าวก็โล่งใจ บ่าวจะนำทางท่านไปพบฮูหยินนะเจ้าคะ”

          อวี้เหม่ยพยักหน้าแล้วเดินตามหลังแม่นมไปที่เรือนใหญ่เพื่อดูอาการของมารดา ทว่าพอได้เห็นสภาพของมารดาที่นอนหมดเรี่ยวแรงอยู่บนเตียงนางถึงได้รีบปรี่เข้าไปหาด้วยความเป็นห่วง

          “ท่านแม่ เหตุใดท่านถึงได้อาการหนักแบบนี้ เดิมทีข้าคิดว่าท่านเพียงล้มป่วยเล็กน้อยแล้วทำไมถึง”

          “ลูกแม่ เจ้ากลับมาแล้วหรือ” ฮูหยินหลิวลุกขึ้นนั่ง หลังจากนั้นได้ใช้มือทั้งสองข้างจับใบหน้านวลของบุตรสาวเอาไว้

          “ข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ อวี้เหม่ยกลับมาหาท่านแล้ว”

          “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง คงทุกข์ใจจนกินไม่ได้นอนไม่หลับใช่รึไม่”

          นางส่ายหน้าปฎิเสธ แค่สามีถูกลดขั้นให้เป็นขุนนางขั้นหกไม่ได้ทำให้นางเป็นทุกข์แต่อย่างใด ทุกอย่างล้วนมีขึ้นมีลง วันนี้ถูกลดขั้นใช่ว่าวันข้างหน้าจะกลับขึ้นไปอีกไม่ได้เสียหน่อย เพราะคิดเช่นนี้นางถึงปล่อยวางลงได้

          “ดูเอาเถิด แทนที่หลิงเหยียนจะได้ปูนบำเหน็จจากฮ่องเต้ แต่เป็นเพราะคนแซ่จางที่เอาความแค้นส่วนตัวมาลงที่ลูกเขยข้าเรื่องถึงได้เป็นแบบนี้” หลิวต้าเสวี่ยที่อยู่ห้องด้านข้างเดินเข้ามาหาสองแม่ลูกพร้อมพูดไปพลางด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองไม่น้อย

          “อวี้เหม่ย คารวะท่านพ่อ”

          “ทำตัวตามสบายเถิด”

          “ว่าแต่ความแค้นส่วนตัวที่ท่านพ่อพูดเมื่อครู่หมายความว่ายังไงเจ้าคะ”

          “ในอดีตน้องชายของจางเฉวียนได้ไปออกรบกับแม่ทัพหลิงอี้ แต่เพราะความวู่วามไม่ยอมฟังห้ามปรามของผู้ใดทำให้เขาถูกซุ่มยิงระหว่างเดินลาดตระเวน พอจางเฉวียนรู้เข้าก็ไม่พอใจคิดว่าแม่ทัพหลิงจงใจปล่อยให้น้องชายตัวเองไปตาย เขาถึงได้โกรธแค้นตระกูลหลิง”

          “สมองนิ่มจริง ๆ”

          “ช่วงนี้เจ้าได้ออกไปนอกจวนบ้างหรือไม่”

          “ไม่เจ้าค่ะ ตั้งแต่ท่านแม่ทัพกลับมาลูกมัววุ่นอยู่กับเรื่องดูแลจวนจนไม่ได้ออกไปไหน”

          “เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว”

          “ทำไมหรือเจ้าคะ”

          “ข้างนอกมีแต่เรื่องใส่สีตีไข่เรื่องสามีเจ้า คนพวกนั้นเอาแต่พูดกันให้สนุกปากโดยไม่คำนึงถึงความจริง เจ้าอย่าได้นำมาใส่ใจเหมือนแม่ของเจ้า มิเช่นนั้นอาจล้มป่วยเหมือนนาง”

          “ลูกจะทำตามที่ท่านพ่อบอก”

          “ท่านแม่ ท่านก็อย่าได้นำเรื่องพวกนั้นมาใส่ใจนักเลย ลูกอยู่สุขสบายดี ไม่ได้ทุกข์ใจหรือตกที่นั่งลำบากอันใดสักนิด”

          “เรียนนายท่าน ท่านกั๋วกงมาเจ้าค่ะ” สาวใช้รายงานยังไม่ทันจบบุรุษวัยชราก็ก้าวเท้าเข้ามาด้านในเหมือนทุกครั้ง

          “ข้าได้ยินว่าอวี้เหม่ยกลับมาเยี่ยมมารดา”

          “ท่านตา” หญิงสาวร้องเรียกด้วยความดีใจที่ได้เจอเจิ้งกั๋วกงในรอบสามปี

          “หลานตา เจ้าสบายดีใช่หรือไม่” ถามพลางเดินเข้าไปลูบหัวหลานสาวที่ตนรักใคร่ แม้เขาจะมีหลานหลายคน       แต่คนที่เขาหวงแหนและใกล้ชิดที่สุดก็คือนาง

          “ข้าสบายดีเจ้าค่ะ”

          สองวันมานี้อวี้เหม่ยคอยอยู่ปรนนิบัติดูแลมารดาเป็นอย่างดี เฉกเช่นเดียวกับเจิ้งกั๋วกงที่มาพักอาศัยอยู่ที่นี่ชั่วคราวจนกว่าหลานสาวจะกลับไป

          “วันนี้ข้าให้พ่อครัวทำอาหารที่เจ้าชอบหลายอย่าง เจ้าก็กินเยอะ ๆ เข้าใจหรือไม่” หลิงต้าเสวี่ยบอกลูกสาวคนเล็ก

          “เจ้าค่ะ”

          “อันที่จริงตามีเรื่องอยากถามเจ้าหลายเรื่อง ทว่าพอเห็นมารดาเจ้าป่วยแบบนั้นถึงไม่สามารถพูดต่อหน้านางได้ อาการของนางดีขึ้นรึยัง”

          “ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ ท่านหมอบอกว่าไม่เกินสองวันคงหายดี”