ความลับที่ปิดไม่มิด

          “ฮูหยิน ไปกันเถิดเจ้าค่ะ ใช่ว่าย้ายออกครั้งนี้จะไม่ได้กลับมาที่นี่อีกเสียหน่อย” จื่อถงที่นอนจับไข้ถึงกับฝืนสังขารตัวเองออกมารับใช้เจ้านาย ด้วยเกรงว่านางอาจโกรธเคืองจนเก็บความรู้สึกเอาไว้ไม่อยู่ หากเป็นเช่นนั้นมีหวังแผนการที่วางเอาไว้ได้พังลงตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มแน่

          “ข้าจะรอดูว่านางจะอยู่ที่เรือนหลังนี้ได้นานสักเท่าใด”

          ทางด้านของหลิวอวี้เหม่ยที่ได้ยินว่าเถียนไฉ่หงย้ายออกจากเรือนหลักไปอยู่ที่เรือนอี้อวิ่นที่ตั้งอยู่ด้านขวาของสวนดอกไม้ได้ยกยิ้มพอใจ โชคดีที่นางยังฉลาดอยู่บ้างที่เป็นคนย้ายออกไปเอง เพราะหากมิเช่นนั้นแล้วข้าวของของนางได้ถูกขนออกจากจวนสกุลหลิงแน่

          “ฮูหยิน คนที่เรือนหลักยอมย้ายออกไปง่ายดายแบบนี้นางคงไม่ได้วางแผนอันใดอยู่ใช่รึไม่”

          “แน่นอนว่านางย่อมต้องวางแผนเอาคืนข้าอยู่แล้ว และข้าเองจะไม่อยู่เฉยแน่ เรื่องอะไรข้าจะยอมถูกนางเอาคืนอยู่ฝ่ายเดียว เรื่องในอดีตข้ายังไม่ทันได้แก้แค้นเลยนี่”

          “ถ้าอย่างนั้นพวกเราต้องป้องกันเอาไว้ก่อน”

          “เรื่องนั้นข้าได้คิดเอาไว้แล้ว ข้าอยากรู้นักว่านางจะมาไม้ไหน” ว่าพร้อมจิบชาอย่างสบายอารมณ์

          ระหว่างที่อดีตนายหญิงของจวนกำลังเดินลัดเลาะเที่ยวชมดอกไม้ที่สวนอยู่นั้น นางได้ยินเสียงคนอาเจียนจึงได้แอบดูก็พบว่าเป็นลี่ถิง สตรีแซ่ลี่ที่ลูกเลี้ยงของนางพากลับจวนมาด้วย

          ครั้นเห็นอาการของนางเถียนไฉ่หงเหยียดยิ้มร้ายออกมา อาการที่หญิงสาวเผชิญอยู่ตอนนี้มีหรือคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนจะไม่รู้...อาการของคนกำลังตั้งครรภ์ หากแม่นางลี่ถิงผู้นี้ท้องจริงคงเป็นเรื่องยินดีเสียยิ่งกว่าได้ทองพันชั่งเสียอีก

          “จื่อถง”

          “บ่าวอยู่นี่”

          “ไปสืบดูเงียบ ๆ ว่าลี่ถิงผู้นี้ตั้งท้องหรือไม่”

          “เจ้าค่ะ”

          สาวใช้วัยชราใช้เวลาในการตามสืบและสอดส่องที่เรือนรับรองเพียงไม่กี่วันก็รู้แน่ชัดว่าสิ่งที่นายหญิงของตนคาดการณ์เอาไว้เป็นเรื่องจริง สตรีผู้นั้นตั้งท้องลูกของท่านแม่ทัพหลิงเหยียนไม่ผิดแน่! นางจึงรีบกลับไปที่เรือนอี้อวิ่นเพื่อรายงานเรื่องนี้

          ทันทีที่ไฉ่หงได้ฟังคำพูดของสาวใช้คนสนิทนางถึงกับหลุดหัวเราะออกมาด้วยความบ้าคลั่ง ยามคิดว่าเวลาที่จะได้แก้แค้นมาถึงเร็วกว่าที่คิด

          “นายหญิง ท่านหัวเราะทำไมหรือเจ้าคะ”

          “ไปเชิญแม่นางลี่มาที่นี่ ข้าอยากจิบชากับนางสักหน่อย” ไม่เพียงไม่ตอบคำถาม นางกลับหันไปสั่งแทน

          “เจ้าค่ะ”

          ขณะเดินตามหลังสาวใช้วัยชรามาที่เรือนอี้อวิ่น สมองของนางคิดไปต่าง ๆ นานาถึงความเป็นไปได้ว่ามารดาของท่านแม่ทัพจะรู้เรื่องที่นางตั้งท้องเข้า หากเป็นเช่นนั้นจริงมิใช่ว่านางต้องได้ครึ่งเสียครึ่งหรอกหรือ

          “เชิญเข้าไปข้างใน ฮูหยินกำลังรอท่านอยู่”

          “ฮูหยิน เรียกข้ามาพบไม่ทราบว่ามีเรื่องใดอยากพูดคุยกับข้าหรือเจ้าคะ” เอ่ยด้วยความนอบน้อม

          ท่าทางของนางทำให้เถียนไฉ่หงพึงใจไม่น้อยที่คนตรงหน้ายังรู้จักให้ความเคารพนาง แม้ว่านางจะไม่ใช่แม่แท้ ๆ ของหลิงเหยียนก็ตามที

          “นั่งก่อนสิ”

          “เจ้าค่ะ” ว่าแล้วนั่งลงที่ฝั่งตรงข้าม

          “เห็นทีวันนี้พวกเราคงมีเรื่องให้พูดคุยกันอีกยาว เจ้าไม่คิดแบบนั้นหรือ” บอกด้วยรอยยิ้มเย็นจนคนที่ได้เห็นถึงกับขนลุกชัน

เถียนไฉ่หงยกยิ้มพอใจ หลังสตรีตรงหน้ารินน้ำชาให้ตัวลี่ถิงที่มองหน้าอยู่ก่อนแล้วได้ส่งยิ้มกลับคืนให้เช่นกัน

          “เจ้าไม่ชอบดื่มชารึ” ถามขึ้น เมื่อเห็นว่านางได้ยกชาขึ้นดื่ม การกระทำนี้ย่อมแสดงให้เห็นชัดเจนว่าแม่นางผู้นี้ตั้งท้องจริง ๆ

          “ไม่ใช่เช่นนั้นหรอกเจ้าค่ะ ข้าแค่...”

          “กี่เดือนแล้วล่ะ”

          หญิงสาวทำหน้าตกใจเมื่อได้ยินคำถามของคนอาวุโสกว่า มิหนำซ้ำท่าทีของนางยังเรียบเฉยราวกับเห็นเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องธรรมดา ถ้าหากเป็นผู้อื่นคงร้อนรนไม่อยากได้สตรีบ้านนอกมาเป็นสะใภ้อีกคนแน่

          “ท่านรู้ว่าข้าท้องได้ยังไงกัน ข้าไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครนอกจากท่านแม่ทัพ”

          ยิ่งเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนของนางยิ่งทำให้เถียนไฉ่หงยิ้มกริ่ม

          “หลายวันก่อนข้าบังเอิญเห็นเจ้าอาเจียนอยู่ที่สวนดอกไม้เข้าเลยคิดว่าเจ้าอาจตั้งครรภ์ก็เป็นได้”

          “อย่างนั้นเองหรือ”

          “เรื่องน่ายินดีแบบนี้ เจ้าจะปิดบังทำไมกัน หากข้าเดาไม่ผิดเด็กในท้องของเจ้าคงเป็นลูกของหลิงเหยียนกระมัง”

          “ท่านรู้ได้อย่างไร”