ตอนที่2

“ดาหวัน เธอไปรบกับใครมาทำไมผมกระเซอะกระเซิงแบบนี้” มินตาเอ่ยทักเมื่อเห็นผมเผ้าของเพื่อนสาวที่ดูยุ่งเหยิงผิดปกติไป

“ก็ตื่นสายนะสิ อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็รีบออกมาเลยไม่มีเวลาจะส่องกระจกด้วยซ้ำ”

“ก็ยังดีที่อาบน้ำ รีบจัดการตัวเองเดี๋ยวนี้ ขืนไปเจอเจ้านายฉันในสภาพนี้มีหวังเธอโดนไล่กลับแน่ ยิ่งเจ้านายฉันเป็นคนเนี้ยบอยู่ด้วย แล้วนี่คราบอะไร” มินตาสังเกตเห็นว่าบนเสื้อของเพื่อนสาวมีคราบจุดเป็นวงๆ อยู่

“น่าจะเป็นคราบกาแฟน่ะ ไม่เป็นไรนิดเดียวเองล้างก็ออกแล้ว”

“เธอเนี่ยนะ ก็ฉันบอกแล้วไงว่าเจ้านายฉันน่ะ….”

“เข้าใจแล้วค่ะคุณมินตา มัวแต่พูดเดี๋ยวฉันก็ไปสัมภาษณ์ไม่ทันพอดี” ดาหวันเอ่ยขัดเพื่อนสาวที่เอาแต่จุกจิกกับเธอ

หลังจากจัดการดูแลตัวเองแล้วดาหวันก็มานั่งรอที่โซฟาที่จัดเตรียมไว้ให้ผู้ที่มาสัมภาษณ์งาน หญิงสาวรู้สึกโล่งใจที่ยังมาได้ทันเวลา เธอมองไปรอบๆ สังเกตเห็นว่าคนที่มาสัมภาษณ์งานนั้นล้วนแต่เป็นสาวสวยกันทั้งนั้น แต่ละคนแต่งตัวแต่งหน้าจัดเต็มแบบไม่มีใครยอมใคร ก็คงมีแค่เธอนี่แหละที่แตกต่างออกไป หญิงสาวไม่เข้าใจว่าการจะเป็นพี่เลี้ยงเด็กทำไมต้องแต่งตัวจัดเต็มขนาดนี้กันด้วย

ระหว่างนั้นเองหญิงสาวก็เหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งที่เธอคุ้นหน้าเป็นอย่างดี ชายหนุ่มคือครามคนที่เธอมีปัญหาด้วยเมื่อคืน แต่วันนี้กลับดูแปลกตาไปนักเมื่อเห็นเขาอยู่ในชุดสูทภูมิฐาน ซึ่งต่างจากเมื่อคืนที่สวมใส่ชุดออกจะเรียบง่ายไปมาก หญิงสาวครุ่นคิดอยู่สักครู่ก็เบิกตาโตเมื่อคิดอะไรบางอย่างออก

“อย่าบอกนะว่าเขาคือประธานบริษัท ไม่ใช่หรอกน่า เพราะถ้าเป็นแบบนั้นก็แปลว่าเขาเป็นเจ้านายของมินตา งั้น…เขาก็คือคนที่จะสัมภาษณ์งานเหรอ แย่แล้วดาหวัน วันนี้เธอไม่ได้งานแน่” หญิงสาวฟุ้งซ่านคิดไปไกล หวังแค่ว่าสิ่งที่เธอคิดไว้จะไม่เป็นเรื่องบังเอิญเช่นนั้น ดาหวันย้อนคิดถึงคำพูดเพื่อนสาวที่เคยบอกไว้ว่าเจ้านายของเธอนั้นหน้าตาหล่อเหลาแถมยังเนี้ยบอีกด้วย ถ้าดูโดยรวมแล้วชายหนุ่มที่ชื่อครามบุคลิกก็ตรงตามที่เพื่อนสาวของเธอบอกทุกอย่าง

“เป็นอะไรหวัน ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ” มินตาแวะมาดูเพื่อนสาวเห็นนั่งใจลอยอยู่เลยทักถามด้วยความสงสัย

“แย่แล้วล่ะเพื่อน ฉันคงไม่ได้งานนี้แน่”

“ทำไมล่ะ ยังไม่ได้สัมภาษณ์ก็ยอมแพ้ซะแล้ว มีอะไรหรือเปล่า”

“ช่างเถอะ ไหนๆ ก็มาแล้วงั้นฉันจะทำให้ดีที่สุดแล้วกัน ว่าแต่…เจ้านายเธอใส่สูทราคาแพง ใส่นาฬิกาแบรนด์หรูและเป็นคนตัวสูงหน้าตาหล่อๆ ใช่มั้ย”

“ใช่ เธอเจอเขาแล้วเหรอ แปลว่าเธอรสนิยมดีนะมองออกด้วยว่าเขาเป็นเจ้านายฉัน เขาหล่อมากใช่มั้ย ในบริษัทเราไม่มีใครหล่อสู้เขาได้แล้วล่ะ สาวๆ นี่กรี๊ดกันมากเลย”

“อืม ก็คงอย่างที่เธอว่านั่นแหละ” ดาหวันพยักหน้ายอมรับว่าเพื่อนสาวของเธอนั้นพูดถูกต้องทุกอย่าง

ดาหวันนั่งรออยู่สักพักก็ถึงคิวของเธอที่ต้องเข้าสัมภาษณ์ หญิงสาวลุกจากโซฟาสูดหายใจเข้าลึกๆ พร้อมรับทุกสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้น ไม่ว่าจะได้งานหรือไม่แต่สิ่งที่เธอควรทำคือต้องขอโทษชายหนุ่มด้วยความจริงใจที่ก่อเรื่องวุ่นวายเมื่อคืน ยังไงเธอก็ควรจะรับผิดชอบกับการกระทำของตัวเอง

ดาหวันเปิดประตูเข้ามายังห้องทำงานก็ต้องเบิกตาโตด้วยความประหลาดใจ ชายหนุ่มที่นั่งอยู่นั้นกลับไม่ใช่ครามอย่างที่เธอคิดเอาไว้ แต่เป็นชายหนุ่มอีกคนที่เธอพึ่งเดินชนก่อนหน้านี้ พอเห็นแบบนี้หญิงสาวก็ยิ้มกว้างด้วยความโล่งใจ

“นั่นสิลืมไปได้ไงว่ายังมีชายหนุ่มสุดหล่ออยู่อีกคน” หญิงสาวพึมพำออกมา ขอแค่ไม่ใช่ครามเธอก็สบายใจแล้ว

“เจอกันอีกแล้วนะ นั่งก่อนสิ” ชายหนุ่มที่นั่งรออยู่ยิ้มและทักทายเมื่อเห็นหญิงสาวเอาแต่ยืนจ้องมองมาที่เขา

“อ่อค่ะ ที่แท้ก็เป็นคุณนี่เองฉันตกใจหมดนึกว่าเป็นอีกคน”

“หมายความว่าไง”

“ไม่มีอะไรค่ะ งั้นฉันขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการนะคะ ฉันดาหวันค่ะ ฉันเคยทำงานเป็นพี่เลี้ยงเด็ก…”

“ผมเลือกคุณ”

“คะ คุณบอกว่าเลือกฉัน หมายความว่าฉันได้งานนี้แล้วเหรอคะ”

“ใช่ หรือว่าคุณไม่พร้อม”

“พร้อมสิคะ พร้อมแบบสุดๆ ไปเลย ฉันแค่ตกใจค่ะที่อยู่ๆ ก็ส้มหล่นใส่ซะงั้น คุณจะไม่ลองให้ฉันพรีเซนต์ตัวเองก่อนเหรอคะ”

“ผมเชื่อในความสามารถคุณ คุณเป็นเพื่อนของมินตาใช่มั้ย มินตาเล่าคร่าวๆ ถึงคุณให้ผมฟังแล้วล่ะ คุณมีประสบการณ์เคยเป็นพี่เลี้ยงเด็กมาผมก็เลยรับคุณ อีกอย่างคุณดูแตกต่างจากคนอื่นๆ ที่มาสัมภาษณ์งานวันนี้ด้วย”

“ใช่มั้ยคะ คุณคงจะคิดเหมือนฉันว่าพวกนั้นแต่งตัวจัดจ้านไปหน่อยทั้งที่ตัวเองมาสมัครเป็นพี่เลี้ยงเด็ก ไม่เห็นต้องทำตัวหรูหราเลย”

“เรื่องแต่งตัวผมไม่ติดหรอก มันเป็นเรื่องรสนิยมน่ะแล้วแต่คนชอบ หนึ่งในเหตุผลที่ผมเลือกคุณเพราะคุณสวยน้อยกว่าคนพวกนั้นต่างหาก”

“คะ แบบนี้นี่เอง” หญิงสาวหน้าเจื่อนเล็กน้อย

“แต่คุณน่ารักนะ อีกอย่างผมคิดว่าถ้าคุณได้แต่งตัวดีๆ คุณก็คงสวยไม่แพ้คนพวกนั้น แต่ผมชอบสไตล์แบบที่คุณเป็นตอนนี้มากกว่า ดูไม่ปรุงแต่งดี ถ้าผมให้คุณเริ่มงานจันทร์หน้าเลย คุณโอเคมั้ย”

“ได้ค่ะ คุณ…”

“เพื่อนคุณไม่บอกเลยเหรอว่าผมชื่ออะไร”

“คงเคยบอกค่ะแต่ฉันน่าจะลืม”

“ลืมหรือว่าไม่ใส่ใจ"

“ขอโทษค่ะ ฉันเองก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้มาทำงานให้คุณ อีกอย่างก็นานแล้วที่มินตาพูดถึงคุณให้ฟัง”

"เหตุผลก็ฟังขึ้นอยู่ งั้นต่อไปคุณเรียกผมว่าคริสก็แล้วกัน”

“ค่ะคุณคริส ขอบคุณมากนะคะที่รับฉันทำงาน ฉันสัญญาค่ะจะทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงเด็กให้ดีที่สุด”

“โอเค เอามือถือคุณมาสิเดี๋ยวผมบันทึกเบอร์ผมให้ คุณบอกจะขอเบอร์ผมไม่ใช่เหรอ”

“อ๋อค่ะ เรื่องสูทไว้คุณหักจากเงินเดือนฉันได้มั้ยคะ ถ้าให้ฉันชดใช้ตอนนี้ฉันคงไม่มีปัญญาแน่ สูทของคุณน่าจะแพงกว่าเงินเดือนฉันมาก” หญิงสาวรีบยื่นมือถือตัวเองให้กับชายหนุ่ม เธอเองก็ไม่ลืมเรื่องที่ทำสูทของเขาเปรอะเปื้อนด้วย

“ไม่เป็นไรเรื่องนั้นเล็กน้อย ตอนนี้เรียบร้อยแล้วคุณกลับไปได้” ชายหนุ่มยื่นมือถือกลับ

“ค่ะ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวรับมือถือกลับพร้อมพยักหน้ายิ้มรับ ไม่ทันจะได้ก้าวผ่านประตูก็ถูกชายหนุ่มเอ่ยรั้งไว้

“ดาหวัน ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะ” ชายหนุ่มยิ้มหวานมองไปยังหญิงสาวด้วยสายตาที่อบอุ่น ความอ่อนโยนของเขานั้นทำดาหวันรู้สึกพอใจนัก เธอจ้องไปที่ชายหนุ่มอย่างเคลิบเคลิ้มก่อนจะละสายตาสลัดความเพ้อฝันนั้นออก

“ยินดีที่ได้ร่วมงานกับคุณคริสเหมือนกันค่ะ” หญิงสาวพยักหน้ารับก่อนจะหันหลังกลับแล้วเดินออกจากห้องไป

ดาหวันพอพ้นผ่านประตูห้องก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจที่เธอได้งานพี่เลี้ยงเด็ก เรื่องดีๆ แบบนี้เธอไม่รีรอที่จะไปบอกเพื่อนสาวคนสนิท มินตาคงดีใจมากเหมือนกับเธอแน่นอน

เวลาผ่านไปสักครู่ดาหวันก็ขอตัวจากเพื่อนสาวเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนการทำงาน เธอเดินออกมาก็เห็นครามนั่งอยู่ที่คาเฟ่ข้างๆ บริษัทเลยเข้าไปทักด้วยความตั้งใจ เธอต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ได้ทำพลาดไป

“คุณ!”

“เธออีกแล้วเหรอ? มีอะไร”

“ทำไมต้องดุด้วย คุณจะให้ฉันรับผิดชอบยังไงก็บอกมา ฉันรู้ว่าเมื่อคืนฉันผิดจริงๆ”

“ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น แค่เธออยู่ห่างๆ จากฉันก็พอ”

ชายหนุ่มไม่สนใจหญิงสาวเลยสักนิด เขารีบลุกจากเก้าอี้เพื่อเดินหนีจากไป ดาหวันเองเมื่อเห็นท่าทีเมินเฉยของครามก็ไม่ค่อยพอใจ หญิงสาวเข้าไปคว้าแขนชายหนุ่มไว้แต่ก็ถูกสะบัดออกอย่างแรงจนเธอเสียหลักเกือบจะหงายหลัง แต่โชคดีที่ชายหนุ่มคว้าตัวเธอเอาไว้ได้เสียก่อน

ครามดึงตัวดาหวันเข้ามาอยู่ในอ้อมแขน ใบหน้าทั้งคู่เกือบแนบชิดกันอย่างไม่ทันตั้งตัว หญิงสาวสบตาชายหนุ่มอย่างไม่ลดละก่อนจะรู้สึกตัวว่าตอนนี้ยังคงอยู่ในอ้อมแขนของเขาจึงรีบผละตัวห่างออกมา

“ขอบคุณค่ะที่ช่วย แต่ฉันยืนยันคำเดิมนะคะว่าจะรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้น ถ้าคุณไม่ให้ฉันชดใช้ฉันก็จะรู้สึกผิดไปตลอด คุณบอกฉันได้เลยค่ะว่าให้ฉันชดใช้ยังไง ถึงตอนนี้ฉันจะไม่ค่อยมีเงินแต่ฉันสัญญาว่าจะคืนให้คุณครบจำนวนที่คุณต้องการแน่นอน”

“ที่บอกว่าไม่ต้องเพราะเธอชดใช้ยังไงก็ไม่พอหรอก ถ้าเธอรู้สึกผิดจริงๆ ครั้งต่อไปจะเข้าไปยุ่งเรื่องของใครก็ควรให้ดูดีๆ หน่อย” ชายหนุ่มยังคงไม่สนใจ เมื่อพูดจบก็เดินจากไป

“คุณครามฉันจะชดใช้คืนให้คุณแน่นอน” หญิงสาวตะโกนตามหลัง

ดาหวันเห็นท่าทีของครามก็อดสงสัยไม่ได้ หรือที่ชายหนุ่มหงุดหงิดแบบนี้เพราะถูกปฏิเสธการสัมภาษณ์งานจากบริษัทอิชญาจิวเวลรี่มา บางทีสูทที่ดูหรูหราหรือนาฬิกาที่เขาสวมใส่อยู่อาจจะเป็นแค่ของปลอมก็เท่านั้น หญิงสาวเห็นใจชายหนุ่มนัก แม้วันนี้จะเป็นวันดีๆ สำหรับเธอแต่อีกทางก็เป็นวันแย่ๆ ของชายหนุ่มเหมือนกัน มิหนำซ้ำเธอยังก่อเรื่องให้เขาอีก บางทีเงินที่ถูกเด็กชายคนนั้นขโมยไปอาจจะเป็นเงินก้อนสุดท้ายของเขาก็ได้ พอคิดแบบนี้ก็ยิ่งรู้สึกผิด

“ดาหวันยังไงเธอก็ต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ คุณคราม…ฉันจะต้องตามตัวคุณให้เจอจนได้” หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง เธอไม่มีทางปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปอย่างแน่นอน