ตอนที่3

ช่วงเย็นของวัน

“ทำไมวันนี้แต่งตัวเต็มยศเลยละครับคุณคราม” ขุนพลเอ่ยหยอกเพื่อนชายทันทีที่มาถึง เห็นครามอยู่ในชุดสูทภูมิฐานก็ดูไม่ค่อยจะชินตาเท่าไหร่

“ไปช่วยต้อนรับเพื่อนคุณไกรภพมาน่ะ ขืนแต่งตัวซอมซ่อไปก็โดนบ่นอีก นายก็รู้นี่ว่าพ่อฉันเรื่องมากขนาดไหน”

“จะเรียกพ่อหรือคุณไกรภพก็เอาสักอย่างสิ นายทำฉันสับสนนะ”

“จะคุณไกรภพหรือพ่อ ก็คนคนเดียวกันมั้ย” ชายหนุ่มเน้นเสียง

“งั้นก็แล้วแต่เรื่องพ่อของนายแล้วกัน” เพื่อนชายโต้กลับก่อนจะพากันหลุดขำออกมา

ครามชายหนุ่มวัย27ปี เป็นลูกชายคนรองของไกรภพ ความสัมพันธ์ของพ่อลูกนั้นไม่ค่อยจะลงรอยกัน ดูเหมือนว่าจะมีหลายเรื่องราวที่ทำให้ชายหนุ่มไม่ค่อยพอใจในตัวผู้เป็นพ่อเท่าไหร่นัก

ครามใช้เวลาอยู่กับขุนพลสักพักก็ขอตัวกลับ ชายหนุ่มออกจากคอนโดก็เห็นหญิงสาวคนคุ้นเคยยืนยิ้มให้จึงไม่รีรอที่จะเข้าไปทักทาย

“กลับมาแล้วเหรอมัท ทำไมไม่โทรบอกล่ะครามจะได้ไปรับ แล้วนี่มาหาขุนเหรอ”

“มัทมาหาครามต่างหาก มัทรู้ไงว่าครามต้องอยู่กับขุน แล้วนี่ครามจะกลับแล้วเหรอ”

“อืม แล้วมัทจะกลับเลยมั้ยเดี๋ยวครามไปส่ง หรือว่าจะเข้าไปหาขุนก่อน”

“กลับเลยดีกว่า แต่ก่อนกลับครามต้องเลี้ยงข้าวมัทนะ ตอนนี้มัดหิวมากๆ เลย”

“ได้สิ รถครามจอดอยู่ตรงนั้นน่ะ” ชายหนุ่มยิ้มรับก่อนจะเดินนำไปยังรถที่จอดเอาไว้

มัทนาเป็นเพื่อนสาวคนสนิทของครามตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย นอกจากนั้นเธอยังตกหลุมรักชายหนุ่มอีกด้วยและครามก็รู้มาตลอดว่าหญิงสาวนั้นรู้สึกกับเขามากกว่าเพื่อน มัทนาเคยสารภาพรักกับเขามาแล้วหลายครั้งแต่ก็ถูกปฏิเสธทุกครั้งเช่นกัน ถึงจะเป็นอย่างนั้นแต่หญิงสาวก็ไม่เคยท้อใจ เธอหวังแค่ว่าวันหนึ่งใจที่เย็นชาของครามจะเปิดรับเธอในสักวัน และอีกอย่างตอนนี้ได้อยู่ในสถานะเพื่อน ได้ใกล้ชิดกับชายหนุ่มแบบนี้เธอก็พอใจมากแล้ว

ช่วงค่ำของวัน

มินตากลับมาถึงห้องก็เห็นดาหวันนอนอยู่ที่โซฟา ใบหน้าเพื่อนสาวของเธอเต็มไปด้วยครีมพอกหน้า พอเห็นแบบนี้ก็อดขำออกมาไม่ได้

“ฉันรู้นะที่เธอลุกขึ้นมาดูแลตัวเองแบบนี้เพราะอยากให้คุณคริสประทับใจใช่มั้ยล่ะ เธอก็คงเหมือนสาวๆ ในบริษัทที่หลงใหลความหล่อของเขาสินะ”

“ไม่ใช่สักหน่อย ฉันแค่อยากดูแลตัวเองบ้างไม่ได้หรือไง” ดาหวันรีบปฏิเสธ ที่จริงที่เธอเริ่มมีความคิดอยากดูแลตัวเองเป็นเพราะคำพูดของครามที่เคยว่าเธอไม่มีเสน่ห์ของความเป็นผู้หญิง และไหนจะคำพูดของคริสที่บอกว่าเธอสวยน้อยกว่าคนที่มาสัมภาษณ์งานวันนี้อีกด้วย พอถูกทักเรื่องหน้าตาติดต่อกันแบบนี้ก็เลยอยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดูดีขึ้นมาก็เท่านั้น

“ก็ไม่ได้ว่าอะไร เธอน่ะลุกขึ้นมาแต่งหน้าแต่งตัวบ้างก็ดี เวลาไปเป็นพี่เลี้ยงคุณครีมจะได้ไม่โดนดูถูก ยิ่งบ้านนั้นเขาเป็นผู้ดีเก่าด้วย ถ้าจะให้พูดกันตามตรงก็เป็นคุณหญิงคุณชายของบ้านนั่นแหละ ฉันเหมือนเคยได้ยินคนขับรถเรียกคุณคริสว่าคุณชายใหญ่ด้วยนะ แต่ก็นานมาแล้วล่ะ สมัยฉันเข้ามาทำงานแรกๆ น่ะ”

“ผู้ดีเก่าเลยเหรอ ฉันชักจะเกร็งๆ แล้วสิ”

“ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก ถึงคุณคริสจะดูเนี้ยบไปบ้างแต่ใจดีมากเลยนะ”

“ใช่เขาใจดีมากจริงๆ” หญิงสาวยิ้มกว้างเห็นด้วย

“แนะ! ทำไมต้องยิ้มเวลาพูดถึงคุณคริสด้วย นี่อย่าบอกนะว่าเธอ…”

“เพ้อเจ้อน่า ฉันก็แค่เห็นด้วยว่าเขาใจดีอย่างที่เธอพูดจริงๆ”

“แต่ถ้าเธอจะจีบเขาฉันก็สนับสนุนนะ ถ้าวันหนึ่งเธอได้ดีเพื่อนคนนี้จะได้พึ่งใบบุญเธอได้ไง”

“เธอนี่ชักจะบ้าแล้วจริงๆ ฉันไปเป็นพี่เลี้ยงให้หลานเขาที่บ้านนะไม่ใช่ที่บริษัท กว่าเขาจะกลับถึงบ้านฉันก็เลิกงานแล้วมั้ย เรื่องจริงคือฉันกับเขาแทบจะไม่ได้เจอกันด้วยซ้ำ”

“เออใช่ ฉันลืมคิดไปเลย ว่าแต่ของของเธอมีแค่นี้เองเหรอ” มินตาเห็นแค่กระเป๋าเดินทางใบเดียวที่ตั้งอยู่ข้างโซฟาเลยถามด้วยความสงสัย วันนี้เพื่อนสาวของเธอบอกจะย้ายของมาไว้ที่ห้องเธอแต่ทำไมกลับเห็นแค่กระเป๋าใบเดียว แล้วของอื่นๆ ทำไมถึงไม่มี

“ก็มีแค่นี้แหละ ส่วนของอื่นๆ ที่พอมีค่าฉันก็ให้เจ๊ก้อยเอาไปขายหมดแล้ว ก็เป็นค่าห้องที่ค้างจ่ายนั่นแหละ ฉันค้างค่าห้องตั้ง6เดือนเจ๊ก้อยไม่แจ้งความจับฉันก็บุญแล้ว”

“งั้นเธอก็อยู่ที่นี่กับฉันเลยสิไม่ต้องหาห้องใหม่หรอก”

“ไม่เอาเดี๋ยวกวนเธอเปล่าๆ บางวันเธอต้องเอางานออกแบบกลับมาทำต่อที่ห้องไม่ใช่เหรอ ขืนฉันอยู่ด้วยเธอคงไม่มีสมาธิทำงานแน่ ไม่ต้องห่วงหรอกน่าฉันอยู่คนเดียวได้ ฉันเห็นตึกตรงข้ามเธอมีห้องว่างอยู่ว่าจะลองไปดูสักหน่อย ไว้เก็บเงินได้สักก้อนค่อยซื้อคอนโดห้องใกล้ๆ เธอดีมั้ย”

“จ้า แล้วแต่คุณเพื่อนเลย เธอรีบไปล้างหน้าเถอะจะได้ออกไปหาอะไรกินกันฉันหิวแล้ว” มินตาผลักเพื่อนสาวเบาๆ ให้ลุกไปล้างหน้าล้างตา เธอมองแผ่นหลังเพื่อนสาวที่เดินออกไปด้วยความเอ็นดู แม้ว่าดาหวันจะมีฐานะทางการเงินสู้เธอไม่ได้ แต่ที่ผ่านมาดาหวันก็ไม่เคยรบกวนขอความช่วยเหลือจากเธอเลยสักครั้ง ถือว่าหายากมากที่เธอจะเจอเพื่อนที่จริงใจเช่นนี้

ณ บ้านอิชญา

“คราม ขอคุยด้วยหน่อยสิ” คริสเอ่ยทักผู้เป็นน้องชายที่พึ่งกลับมาถึงบ้าน ชายหนุ่มเองก็มีเรื่องที่ต้องแจ้งให้ผู้เป็นน้องชายทราบด้วย

“มีอะไร”

“จันทร์หน้าจะมีพี่เลี้ยงครีมมาอยู่กับเรา ฉันแค่อยากบอกนายเอาไว้ ถ้านายเห็นเธอนายจะได้ไม่สงสัย”

“นายไม่ต้องบอกฉันก็ได้ ยังไงเรื่องในบ้านของนายก็ไม่เกี่ยวกับฉันอยู่แล้ว นายแค่บอกพี่เลี้ยงคนนั้นว่าอย่าเข้าไปยุ่งในพื้นที่ของฉันก็พอ”

“จะบ้านนี้หรือบ้านไหนก็บ้านของนายเหมือนกันนั่นแหละ ที่ฉันบอกเพราะฉันอยากให้นายมาเล่นกับครีมบ้าง ครีมคิดถึงนายมากเลยนะ”

“อืมเข้าใจแล้ว มีอะไรอีกมั้ย”

“เมื่อตอนบ่ายฉันเจอขุนมา ขุนบอกว่ากระเป๋าตังค์นายถูกขโมยเหรอ งั้นเดี๋ยวฉัน…”

“นายไม่ต้องยุ่ง เรื่องของฉันเดี๋ยวฉันจัดการเองได้ หรือคิดว่าฉันไม่มีเงินใช้ถึงขั้นต้องแบมือขอนายหรือไง”

“ทำไมต้องพูดขนาดนี้ด้วย ฉันเป็นพี่นายนะ”

“ก็ไม่ได้บอกว่าไม่ใช่สักหน่อย ไม่มีอะไรแล้วใช่มั้ยฉันจะได้กลับบ้าน หมายถึงบ้านที่เป็นบ้านของฉันจริงๆ” ชายหนุ่มเสียงเข้มเอ่ยบอกต่อผู้เป็นพี่ชายก่อนจะเดินจากไป ท่าทีของครามยังคงทำให้คริสไม่สบอารมณ์เหมือนทุกครั้ง

คริสชายหนุ่มวัย28ปี เป็นลูกคนกลางของบ้านอิชญา มีพี่สาวอีกคนคือคีรนาที่ปักหลักทำธุรกิจอยู่ต่างประเทศกับผู้เป็นสามี ครีมก็คือลูกสาวของคีรนาที่จะย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านอิญชาในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้

หลายวันต่อมา

“ถึงแล้วครับ”

คนขับแท็กซี่แจ้งต่อดาหวันที่นั่งอยู่เบาะหลังให้ทราบเมื่อเดินทางมาถึงบ้านอิชญา หญิงสาวลงจากรถมองดูบ้านหลังใหญ่โตด้วยความรู้สึกประหม่า ที่มินตาเคยบอกว่าเป็นผู้ดีเก่านั้นไม่ผิดไปจากที่พูดเลย ดาหวันยืนมองบ้านหลังใหญ่โตอยู่สักครู่ก็มีแม่บ้านเดินมาต้อนรับพร้อมกับพาเธอเข้าไปนั่งรออยู่ข้างในบ้าน ตามคำขอของคริสผู้เป็นเจ้านายที่แจ้งไว้ก่อนหน้านี้

“คุณดาหวันนั่งรอก่อนนะคะคุณคริสกำลังไปรับคุณหนูครีมมา” หญิงแม่บ้านบอกต่อดาหวันพร้อมกับยกน้ำมาเสิร์ฟให้

“งั้นระหว่างรอฉันขอออกไปเดินเล่นสูดอากาศข้างนอกได้มั้ยคะ”

“ได้ค่ะ” หญิงแม่บ้านยิ้มพยักหน้ารับก่อนจะเดินกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ

ดาหวันเมื่อได้รับอนุญาตก็เดินออกมารับบรรยากาศข้างนอกบ้าน หญิงสาวดูจะเพลิดเพลินเป็นอย่างมาก เมื่อเดินลึกเข้าไปในส่วนท้ายบ้านก็ต้องแปลกใจที่เห็นว่ายังมีบ้านอีกหลังตั้งอยู่ บ้านที่เธอเห็นนั้นเป็นบ้านไม้สีขาวชั้นเดียวปกคลุมไปด้วยต้นไม้และดอกไม้หลากหลายชนิด ซึ่งให้ความรู้สึกแตกต่างจากบ้านหลังใหญ่หรูหราที่เธอพึ่งเดินออกมาเป็นอย่างมาก

“สงบดีจัง ไม่คิดว่าจะมีที่แบบนี้ด้วย”

ดาหวันเดินเข้าไปใกล้ตัวบ้านให้มากขึ้น หญิงสาวตรงไปยังกระถางดอกไม้เล็กๆ ออกดอกสีม่วงอยู่แค่ดอกเดียวที่ตั้งอยู่ริมทางเดิน เธอหยิบกระถางนั้นขึ้นมาด้วยความระมัดระวังเพื่อเชยชมก่อนจะปล่อยกระถางนั้นหลุดจากมือเมื่อได้ยินเสียงตะโกน"ทำอะไร!"ดังมาจากด้านหลัง ด้วยความตกใจทำให้กระถางดอกไม้ที่ถืออยู่ก่อนหน้าตกแตกในทันที

“คุณคราม!”

“นี่เธออีกแล้วเหรอ ครั้งนั้นก็กระเป๋าตังค์ฉันถูกขโมย ครั้งนี้ก็ยังมาทำลายดอกไม้ฉันอีก ฉันพึ่งจะเอาลงกระถางเมื่อกี๊เอง” ชายหนุ่มตวาดไปที่ดาหวันอย่างไม่สบอารมณ์ ดูท่าการได้เจอหญิงสาวต้องมีเรื่องราวทุกครั้งไป

“คุณเป็นคนงานอยู่ที่นี่เหรอ” ดาหวันเอ่ยถามเมื่อสำรวจการแต่งกายของชายหนุ่ม วันนี้ทั้งชุดทั้งหมวกสานที่เขาสวมใส่ไหนจะเนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสี ถ้าจะให้เดาคงเป็นคนงานที่บ้านอิชญาอย่างแน่นอน

“ตาถั่วชะมัด” ชายหนุ่มตวาดไปที่หญิงสาวอีกครั้ง

“ก็แค่ดอกไม้ต้นเดียวเองเดี๋ยวฉันใช้คืนให้ก็ได้ อีกอย่างฉันไม่ได้ตั้งใจสักหน่อยเป็นเพราะคุณนั่นแหละที่เสียงดังฉันเลยตกใจ เจอคุณก็ดีแล้ว ทั้งเรื่องครั้งก่อนรวมกับเรื่องวันนี้เดี๋ยวเงินเดือนฉันออกฉันจะชดใช้ให้ก็แล้วกัน ตอนนี้ฉันได้งานเป็นพี่เลี้ยงเด็กที่นี่ ต่อไปก็มีเงินคืนเงินให้คุณแล้ว”

“เธอเองเหรอที่จะมาเป็นพี่เลี้ยง หน้าตาก็ตรงตามที่พี่คีย์บอกอยู่”

“คุณหมายความว่าไง หน้าตาฉันเกี่ยวอะไรกับการเป็นพี่เลี้ยงด้วย”

“ก็เธอไม่สวยไง เพราะถ้าสวยเธอก็คงไม่ได้งานนี้หรอก ออกไปได้แล้วต่อไปอย่ามาที่นี่อีก ไม่งั้นเธอได้ตกงานแน่ ไปสิ!”

“ก็กำลังจะออกไปแล้วเนี่ย งดน้ำตาลหรือไงถึงได้ดุขนาดนี้” หญิงสาวโต้กลับก่อนจะหันหลังกลับแล้วรีบเดินจากไป

ชายหนุ่มเองหลังจากดาหวันเดินออกไปก็หลุดขำออกมา เห็นหญิงสาวตื่นกลัวเขาแบบนี้ก็ดูจะพอใจเป็นอย่างมาก

“ยับบ๊องเอ๊ย!”