4 ลูกใครร้องแถวนี้ ️

“เรื่องมันยาว ไม่เชิงรู้จักหรอก อันที่จริงฉันไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ ไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อ”

“โธ่หมูหวาน ไม่รู้จักแล้วไปนอนกับเขาจนท้องป่องได้ยังไง โง่จริง ๆ เลยเพื่อนฉัน ฉันละอยากจะบ้า”

“ฉันใจง่ายฉันรู้”

หมูหวานอธิบายเพิ่มเติมในส่วนความรู้สึกของเธอ

“จุดเริ่มต้นอาจจะฉาบฉวย ทีแรกฉันแอบคิดว่าอนาคตเราอาจจะเป็นคนรักกันได้ แต่ฉันคิดผิด”

ตาย… ตาย… อกอีแป้นจะแตก เมษาจ้องหน้าเพื่อนรัก ตะลึงในสิ่งที่ได้ยิน คำพูดนั้นได้ผ่านเซลล์สมองมาหรือเปล่า

“นี่แกไปตกหลุมรักเขาเหรอ ? ฟังนะ TRUE LOVE กับ SEX มันคนละส่วนกันนะ! ใช้สมองแยกแยะบ้าง แกกินข้าวหรือกินหญ้า”

เมษายอมรับว่าหมูหวานหน้าตาดี เรียกได้ว่าสวย วัย 24 ปี สวยสะพรั่งแม้จะมีลูกแล้วก็เถอะ ถ้าไม่บอกไม่มีใครดูออกว่าลูกสอง ที่ทำงานมีหนุ่ม ๆ ขายขนมจีบไม่ขาด แต่ก็ไม่เห็นจะคบกับใคร สุดท้ายท้องไม่มีพ่อ มันน่าด่านักไม่รู้จักป้องกันดูแลตัวเอง สะเพร่าไม่เข้าเรื่อง

บรรยากาศภายในบ้านเงียบเชียบชวนอึดอัด เมษายังอารมณ์เดือดดาลไม่หาย ขึ้นเสียงด่ากราดเพื่อนรักชุดใหญ่

“ฉันคิดว่าแกฉลาดมาตลอดนะ จนกระทั่งเรื่องนี้ ไม่คิดไตร่ตรองบ้างเหรอ เด็กที่เกิดมาไม่มีพ่อมันจะเป็นยังไง ไม่สงสารลูกเหรอ ?? มันป้อนหญ้าให้แกกินเหรอฮะ ถึงได้ไปหลงมัน”

เว้นช่วงหายใจ ก่อนจะสวดธรรมะสั่งสอน

“ไอ้บ้านั่นมันหลอกฟันแกฟรี มันไม่รับผิดชอบหรอก ดูสิ! ไปหามันมาสองวันแล้ว แล้วมันมาเจอแกเหรอฮะ”

“มันทิ้งให้แกแบกท้องป่องคนเดียวมากี่เดือน แล้วดูตอนนี้ ลูกเกิดมาจะครบแปดเดือนแล้ว ยังไม่เคยเห็นหน้าพ่อเลย”

ประดุจหอกนับพันปักทิ่มกลางอก หัวใจที่บอบบางเป็นทุนเดิม หมูหวานได้ฟังคำตำหนิติเตียนน้ำตาร่วงในทันที ความผิดหวังที่เธอได้รับมา ทุกอย่างมันแย่ไปหมด จะให้เก็บกดต่อไปก็เกินจะทน เสียงสะอื้นปลดปล่อยอีกด้านของความรู้สึก ตามมาด้วยหยดน้ำเปียกสองแก้ม มือเรียวยกป้องปิดปากพยายามกลั้นให้เบาที่สุด กลัวลูกจะตื่นมาได้ยิน

“ฉันรู้ ตอนนั้นฉันก็แค่โง่ อย่าด่าฉันซ้ำได้ไหม ฉันรู้แล้ว”

“แล้วทีนี้จะทำยังไง แกจะเลี้ยงต่อคนเดียวก็ไม่ไหวด้วยสิ คนเดียวยังพอว่านี่ตั้งสองคน พ่อมันก็ไม่เอา ฉันว่ามันจงใจไม่มาเจอเรามากกว่า”

“ฉันไม่ได้ดูถูกแกนะ แกก็เพื่อนฉัน แต่คนระดับอย่างมันจะลดตัวมาเอาแกเหรอ มันแค่ไข่ทิ้งเรี่ยราด แล้วแกก็ไปอุ้มท้องไข่มัน ฉันด่าเพราะอยากให้แกเจ็บแล้วจำ แกจะโกรธฉันก็ได้”

เมษาเค้นถามอีกเรื่องหนึ่งที่สงสัย

“แล้วแกตั้งใจปล่อยท้องหวังจับมันหรือเปล่า ตอบตามความจริง ?”

หมูหวานยังคงมีน้ำตา เธอตอบเสียงเบา

“บังเอิญ ไม่คิดเหมือนกันว่าจะได้น้องมา แค่ครั้งเดียวจริง ๆ นะ ใครจะไปรู้ ฉันไม่เคยนอนกับใครนี่”

“ไม่เป็นไร คนเราโง่กันได้ ไหน ๆ หลานฉันก็ออกมาดูโลกแล้ว พ่อมันต้องรู้เรื่องนี้!”

 

เช้าวันจันทร์หมูหวานกับเมษาลางานพร้อมกัน กลับมายังที่เดิมพร้อมกับหยองหยองแฮมแฮมในรถเข็น วันนี้เมษามาพร้อมกับแผนการสุดร้ายกาจที่พึ่งคิดได้เมื่อคืน

หมูหวานอยากจะยกเลิกแผนการนี้ หากแต่เมษาท้วงติง วิธีนี้แหละ เอาให้คนรู้กันทั้งตึกไปเลย ตีข่าวออกหน้าหนังสือพิมพ์ยิ่งดี พ่อมันต้องรับผิดชอบ พ่อมันไม่ได้ตายสักหน่อย แถมรวยด้วย ลูกสองคนมันเลี้ยงได้สบาย หลานป้าต้องได้เป็นคุณหนู

“จะเอางี้จริงเหรอ” หมูหวานถามย้ำ

“อืม”

“จะดีเหรอ”

“อืม อยู่เฉย ๆ ฉันจัดการเอง”

ในตัวอาคารสถานที่แปลกตา อุณหภูมิค่อนข้างหนาว หยองหยอง แฮมแฮม ลืมตาตื่นไม่เจอแม่ แม่อยู่ไหน ?

“เสียงเด็กที่ไหนร้องไห้ ?”

พนักงานหนึ่งในนั้นพูดขึ้น แห่แหนมาดูตามต้นตอของเสียงร้อง ปรากฏเป็นทารกคู่แฝดนอนร่ำไห้ในรถเข็นน้ำตาเปียกแก้มน่าเอ็นดู

“แล้วแม่ล่ะไปไหน ?”

หันซ้ายขวาไม่มีคนที่คาดว่าเป็นบุพการี เหลือทิ้งไว้เพียงกระดาษโน้ตในรถเข็น

เสียงทารกร่ำไห้ก้องทั่วบริเวณ ดึงดูดความสนใจของทุกคนที่ผ่านไปผ่านมา

สองพี่น้องฟรินน์เฟลิกซ์ ลงลิฟต์มายังชั้นล่างพร้อมกับผู้ช่วยมือขวาที่ประกบเดินตามหลัง สิ่งแรกที่ได้ยินคือเสียงเด็กร้อง

“ลูกใครมาร้องแถวนี้พี่ ?” ฟรินน์สะกิดข้อศอกพี่ชายเบา ๆ

“ไม่รู้สิ” เฟลิกซ์ตอบเฉยชา เขาไม่ได้สนใจ วันนี้ยุ่ง เตรียมจะออกไปข้างนอกมีนัดคุยงาน

ฟรินน์ หนุ่มหล่อหน้านิ่งมหาลัยฯ วัย 22 ปี น้องชายร่วมเลือดของเฟลิกซ์ ทั้งคู่มีบิดาคนเดียวกัน หากแต่คนละแม่ อาชีพปัจจุบันเป็นนักศึกษา อยู่ในช่วงฝึกงานตามหลักสูตรของมหาวิทยาลัย ฝึกงานที่บริษัทพ่อตัวเอง

เฟลิกซ์ หนุ่มลูกครึ่งอิตาลี วัย 29 ปี ลูกชายคนโตของตระกูล เขาเป็นความภาคภูมิใจของบิดา ประดุจถ้วยเกียรติยศ ลูกชายที่เพอร์เฟ็กต์สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ พ่อคาดหวังในตัวเขาสูงเสียดฟ้า

จังหวะที่เดินผ่าน สายตาของฟรินน์สอดส่องไปยังจุดรวมพล เหมือนจะมีเรื่องเกิดขึ้น กลุ่มพนักงานสาวรวมตัวห้อมล้อมมุงดูบางสิ่ง

ผู้จัดการแผนกเหลือบเห็นรองประธานกับน้องชายลงมาพอดี ปรี่ตรงมาหาทั้งคู่รวดเร็ว หน้าตาตื่น

“เอ่อ… มีเรื่องนิดหน่อยครับ รบกวนเวลารองประธานไปดูหน่อยครับ”

“ฟรินน์ไปดูสิ” เฟลิกซ์สั่งน้องชาย เขามีสายโทรศัพท์เข้าพอดี

ระหว่างที่เดินฟรินน์เอ่ยถามหนุ่มตี๋หัวหน้าแผนก

“ลูกใครมาร้อง”

“เอ่อ… คุณฟรินน์มาพิจารณาเองเถอะครับ ว่าใช่หรือเปล่า ผมไม่กล้าแจ้งตำรวจกลัวจะเป็นเรื่องใหญ่โต”