เข้าสู่ระบบ“แม่งมากับผัวนี่หว่า” ไคโรค่อยๆ สวมแว่นตาดำกลับคืน สวยหน่อยไม่ได้พากันมีผัวหมด ไคโรนั่งหน้าเซ็งเพราะเขาเจอสาวสวยที่สะดุดตาเขาตั้งแต่แรกเห็น นั่งเหม่อตรงป้ายรถเมล์
ไม่นานก็มีชายหนุ่มขับรถมารับ เมืองนี้คงจะหารักแท้ไม่ได้ ชายหนุ่มนั่งกอดอกมองทางไปเรื่อยๆ และรถมาหยุดหน้าบ้านเขาพอดี
“วันหลังถ้ามึงปวดขี้อีกกูจะทิ้งมึงไว้ข้างถนน” ไคโรคาดโทษลูกน้องตัวเอง ทำให้เขาต้องเสียเวลานอนอีก กว่าจะออกมาจากผับได้ก็เช้าแล้ว เขาไม่ได้ตื่นเช้าเรียกว่าไม่ได้นอนเลยมากกว่า
“ครับๆ นาย”
“ไปพักผ่อนได้แล้ว” ไคโรหมุนตัวเข้าบ้านเขาเข้ามาอาบน้ำแต่งตัว เพื่อเตรียมตัวจะนอน ฝักบัวถูกเปิดสายน้ำเย็นๆ ไหลชุ่มฉ่ำทั่วร่างกาย ผิวขาวเนียนกล้ามเป็นมัดๆ ของเขาดูน่าหลงใหล ผมสีดำสนิทรับกับจมูกโด่ง กรามแข็งแรง
เขาถูกโหวตในโลกโชเชียลว่าเป็นหนุ่มที่น่ากอดที่สุดแห่งปี ระดับคนอย่างไคโรกอดอย่างเดียวไม่พอหรอก ต้องมากกว่านั้น สาวๆ แห่กันต่อคิวอย่างขึ้นเตียงพวกเธอรักเงินมากกว่าสิ่งใด หากไม่มีนามสกุลต่อท้ายอย่าหวังเลยว่าใครจะมอง
ไคโร เซนต์มอร์ หยาง วัย 31 ปีลูกชายคนเล็กของมังกรกับแอลลี่ หลังจากเรียนจบปริญญาโทเขาจึงเข้ามาทำงานดูแลกิจกรรมที่ภาคตะวันออกแทนพี่ชาย เขาไม่ชอบอยู่ในเมืองที่วุ่นวาย แต่พอมาสัมผัสที่พัทยาแล้ว ไม่ต่างกันเท่าไร
3 วันต่อมา
ไคโรเดินทางเข้ามาที่โรงแรมเพราะมีปัญหาเกิดขึ้น เขามีโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดและดูแลท่าเรือส่งของสินค้า บางครั้งมีเจ้าถิ่นที่ต้องการจะกำจัดเขาทิ้งเพราะขัดผลประโยคกัน แต่คนระดับเขาแล้วไม่เก่งจริงอยู่ไม่ได้จนถึงทุกวันนี้
เขากำลังจะเดินผ่านทางเชื่อมที่มีเฉพาะพนักงานผ่าน แต่หูกลับได้ยินเสียงพนักงานต่อว่ากันเอง ไม่รู้ว่าอะไรดลใจถึงทำให้เขาหยุดฟัง
“ทำงานอย่ามัวแต่อ่อยผู้ชาย เห็นหน้าเงียบๆ เดี๋ยวจะโดนเมียเขาตามตบเอา”
“แต่ครีมไม่ได้ทำอะไรนะคะ”
“ไม่ได้ทำก็เหมือนทำนั่นแหละ ขึ้นไปทำความสะอาดห้องเจ้านาย ให้ไปทำความสะอาดนะไม่ใช่ทำอย่างอื่น”
ไคโรได้ยินแบบนั้นเขาจึงเดินผ่านไป และขึ้นลิฟต์ผู้บริหารไปชั้นบนสุดที่เป็นห้องทำงานของเขา
“ลิสาคิดถึงคุณจังเลยค่ะ” ลิสาเดินเข้ามากอดไคโรถึงแม้เขาจะถอยออกห่างแต่เธอไม่ได้สนใจ
“ใครใช้ให้คุณเข้ามา” เขาไม่ชอบผู้หญิงที่พูดไม่รู้เรื่อง และตามราวีเขาในที่ทำงาน หน้าที่เขาต้องทำให้ลูกน้องเชื่อถือ ไม่ควรเอาเรื่องส่วนตัวมาเกี่ยว
“ได้ข่าวว่าคุณเครียดๆ ลิสาช่วยคุณได้นะคะ”
“แน่ใจนะว่าจะรับไหว” เขาเป็นพวกกินจุและดิบเถื่อนเวลาอยู่บนเตียง ไม่ชอบเด็กไร้เดียงสา ขี้เกียจสอนงาน
“สำหรับคุณเซบลิสายอมได้หมดค่ะ”
“หึ หันหลังสิ” หญิงสาวยอมทำตามอย่างว่าง่าย ไคโรปลดเข็มขัดและตะขอกางเกงออก ก่อนจะควักท่อนเอ็นที่มีเส้นเลือดล้อรอบออกมา
“อื้อ เข้ามาเลยค่ะ” ลิสาถกกระโปรงตัวสั้นขึ้นมากองที่สะโพก เธอจัดการถอดกางเกงชั้นในรอเขาเรียบร้อย ชอบที่สุดคือยามที่เขาเปล่งเสียงร้องออกมา
“อื้อ อ๊ะ คุณเซบ” ไม่คิดว่าเขาจะดิบเถื่อนแบบนี้ ไม่เล้าโลมสักนิด ถึงแม้จะผ่านศึกมาหลายสนามแต่พอไม่มีน้ำหล่อลื่นเธอก็เจ็บเหมือนกัน
“หุบปาก! อย่าพูดมาก” เขาสวมเครื่องป้องกันเสร็จและดันเข้ามาทันที
ตับ! ตับ! ตับ!
“อื้อ...อ๊ะ...อ๊า”
ลิสานอนคว่ำหน้าแนบไปกับโต๊ะทำงานของเขา ส่วนศีรษะถูกเขาจิกอย่างแรง แต่เธอกลับชอบในสิ่งที่เขาทำมันดิบเถื่อนถึงใจดี
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
คณิสราเปิดประตูเข้าไปทันทีเพราะหัวหน้าแม่บ้านบอกว่า วันนี้เจ้านายไม่เข้า แต่ภาพที่เธอเห็นคือเขาทั้งสองคนกำลังทำเรื่องอย่าว่ากันอยู่
“ว้ายยยย”
“หล่อนเข้ามาทำไม” ลิสาเองที่ตะคอกพนักงานออกไป คนกำลังได้อารมณ์กับมีคนเข้ามาขัดจังหวะ แต่ไคโรไม่ยอมหยุดเขายังคงกระแทกสะโพกเข้าออก จนได้ยินเสียงเนื้อกระทบกัน
ปัง!
“ฮือ สงสารลูกตาจะเป็นตากุ้งยิงหรือเปล่า” หญิงเปิดประตูและรีบวิ่งออกมาจากห้องทำงานของเจ้านาย โดยไม่ได้หยิบอุปกรณ์กลับมาด้วย ใครมันจะเก็บทันเอากันกลางวันแสกๆ
“อ๊ะ ไม่ต่อเหรอคะ” แปลกที่วันนี้เขาเสร็จแล้วเหมือนจะบังคับตัวเองให้เสร็จให้มากกว่า เธอยังพูดไม่จบเขาถอดเครื่องป้องกันและโยนทิ้งถังขยะไป พร้อมกับจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
“ออกไป”
“คุณเซบคะ...ไปก็ได้ค่ะ” ลิสายอมเดินออกไปอย่างง่ายดาย คนสวยอารมณ์เสียเธอยังไม่เสร็จแต่เขาทิ้งเธอไว้กลางทางเสียอย่างนั้น
“ตามแม่บ้านขึ้นมาทำความสะอาดห้องผมหน่อย เอาคนเมื่อกี้นะ”
เขาวางสายทันทีพร้อมกับยิ้มร้าย ทำไมจะไม่รู้ว่าจะต้องมีคนขึ้นมาทำความสะอาดห้องของเขา เมื้อสักครู่เขาสบตากับคนตัวเล็กและจำได้ดีเขาไม่ลืม
รอไม่ถึง 5 นาทีแม่บ้านคนนั้นก็กลับมาใหม่ แต่ไม่ใช่คนที่เขาคิด หรือว่าตกใจหนีกลับบ้านไปแล้ว เรื่องแค่นี้ทำเป็นใจเสาะ
“คุณท่านจะให้อิฉันเก็บตรงไหนคะ”
“อยากเก็บตรงไหนก็เก็บ” ไคโรถอนหายใจออกมา เขาเดินไปที่ห้องควบคุมอาคารทั้งหมด กล้องนับร้อยตัวกำลังทำงาน
“เจ้านายต้องการอะไรครับ”
“ตอนบ่าย 2 ตรงมีแม่บ้านคนไหนที่เข้าไปทำความสะอาดห้องของผม”
“มีอะไรครับหรือว่าของหาย”
“เปล่า เปิดให้ผมดูหน่อย” เขาอยากจะมั่นใจว่าเป็นคนเดียวกันจริงๆ ไม่ถึง 10 นาทีภาพคนตรงหน้าก็ปรากฏขึ้นมา เขาไม่ลืมที่จะยกสมาร์ตโฟนขึ้นมาเก็บภาพไว้
“มีอะไรให้ผมรับ...อ้าวไปตอนไหน” พนักงานงุนงงคิดจะไปก็ไปคิดจะมาก็มา
“นายมีอะไรให้ผมทำครับ” โปรดปรานคนสนิทเดินเข้ามาเมื่อถูกตามตัวจากเจ้านาย ทำหน้าแบบนี้คงหาเรื่องให้เขาทำชัวร์ๆ
“ไปหามา”
“หา?”
ไคโรยื่นภาพในสมาร์ตโฟนให้โปรดปรานดูว่าเขาต้องการอะไร แค่ลูกน้องเห็นรูปก็เข้าใจในสิ่งที่ไคโรต้องการ โปรดปรานแอบยิ้ม
“เอาวันไหนครับ”
“วันนี้ ตอนนี้”
“ครับ น่ารักดีนะครับขนาดใส่ชุดแม่บ้าน” โปรดปรานมองดูภาพหญิงสาวผู้โชคร้ายคนนั้นที่เป็นเป้าหมายต่อไปของไคโร
“...”
“ผมไปแล้วครับ” เขารีบเดินออกจากห้องไปก่อนจะได้กินลูกตะกั่วแทน ถูกใจใครไม่ถูกใจกลับมาถูกใจพนักงานตัวเอง แถมยังเป็นแม่บ้านอีก
“มีอะไรพี่”
“ไอ้ปลื้มมึงดูเจ้านายสิใช้ให้กูไปสืบประวัติสาว”
“นายกินยาลืมเขย่าขวดป่าว” สองคนที่มีใบหน้าเหมือนกันพูดคุยกันอย่างออกรส และพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าสงสารน้องผู้หญิงคนนั้น ที่จะเป็นเหยื่อของราชสีห์
“หึ ทำหน้าระรื่นเวลาอยู่กับอื่น” ไคโรนั่งมองคณิสราหญิงสาวไม่รู้ตัวว่ามีคนแอบมอง จนลูกน้องพากันนั่งตัวลีบไปหมดเพราะรู้ว่าพายุทอร์นาโดกำลังก่อตัว “แม่งเอ๊ย ยังจะส่งยิ้มให้มันอีก” เขากำแก้วไว้แน่นนามที่เห็นเธอส่งยิ้มหวานให้ผู้ชายคนอื่น แก้วแทบจะแหลกคามือเขา “ไอ้เหี้*” “นาย!!!” ลูกน้องพากันวิ่งตามเจ้านาย เห็นเขานั่งอยู่กับผู้ชายหน่อยไม่ได้ “...” เขาโมโหและโกรธมากยามที่คณิสราส่งยิ้มให้คนอื่น สิ่งที่ทำให้เขาทนไม่ไหวคือ เธอปล่อยให้ผู้ชายคนอื่นแตะเนื้อต้องตัว “ว้ายยย คุณ” “มานี่ มึงอย่าเสือก!” เตชิตกำลังจะลุกขึ้นไปตามคณิสราแต่เขารู้ดีว่าคนตรงหน้าเป็นใคร ทั้งสองไปรู้จักกันตอนไหนทำไมไคโรถึงโกรธขนาดนั้น คณิสราเดินตามแรงลากดึงของเขา จนมาหยุดที่มุมไม่มีคนเดินผ่าน เพราะลูกน้องเขากันคนออกไปหมดแล้ว “แรดมากหรือไงถึงได้ไปนั่งกับผู้ชาย” “พูดอะไรของคุณหนูจะไปกับใครมันเกี่ยวอะไรด้วย” “อ๋อ อยากให้เกี่ยวใช่มั้ย?” มาประชดเขาต่อจากนี้อย่าหวังว่าจะได้พูดคำนี้ ของที่เขาอยากได้มันต้องเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น
“ทะเบียนสมรสพร้อมกับเงินร้อยล้านค่ะ” คำนี้ยังหลอนอยู่ในหูของไคโร หลังจากที่หญิงสาวพูดคำนี้เขาผลักเธอออกทันที และออกจากร้านไปคิดว่าไม่มีพิษมีภัยที่ไหนได้เขาคาดไม่ถึงเลย คนอื่นไม่เห็นจะอยากได้หรือไม่กล้าพูด แต่คนตัวเล็กกลับพูดออกมา เพื่อไม่อยากให้เขาไปวุ่นวาย“หาคนใหม่ก็ได้”เขาไม่ได้แคร์สักหน่อย ยังมีอีกเยอะที่อยากขึ้นเตียงกับเขา ไคโรสูบบุหรี่อัดเข้าปอดและพ้นควันออกมา เครียดไม่มีที่ลง“ให้ผมตามคนมาให้ไหมครับ”“เออ!”แบบนี้คืออารมณ์ไม่ดี ผู้หญิงที่เข้ามาแสดงว่าดวงตกเพราะสภาพออกจากห้องไปแต่ละคน เหมือนโดนซ้อมมา สงสัยสาวคนเมื้อกี้ไม่เล่นด้วย“แสดงว่าน้องเขาไม่เล่นด้วยแน่”“กูก็ว่างั้นแหละ ไปตามผู้หญิงมา”“น้องเขายังมีอนาคตอีกยาวไกล อย่ามาเป็นคนของนายเลย” ปลาบปลื้มส่ายหน้า ปล่อยน้องเขาไปมีอนาคตเถอะเจ้านาย“อย่าพูดมาก” คนที่จะซวยคือพวกเขามากกว่า เขาทำงานกับเจ้านายมานาน เวลาอารมณ์ไม่ดีคนที่จะซวยคือพวกเขา ใครก็เข้าหน้าไม่ติดก๊อก ก๊อก ก๊อก“ทำไมนั่งกินเหล้าคนเดียว” ชัญญ่าเพื่อนสาวของไคโร เดินเข้ามาในห้องของเขา เธออาศัยคำว่าเพื่อนเดินเข้าออกบ้านของเขาเป็นประจำ“เปล่าเธอมาทำอะไร”“เครียดเหรอเรา
“อะไรกันมาทำงานได้ไม่กี่วันจะลาออกแล้ว?” เด็กสมัยนี้มันยังไงทำไมงานแค่นี้ถึงไม่ทนกัน เห็นว่ามีคนรู้จักฝากมาเลยรับไว้ “ป้าแจ๋วแต่ครีมว่า...” “แม่งเอ๊ย ยัยล่ามวันนี้ลางานก็ไม่บอกกัน จะหาล่ามภาษาจีนจากไหนวะ” เตชิตบ่นไปวันนี้มีทัวร์จีนจะเข้าพักที่โรงแรม “ใครไปไหนเหรอจ๊ะหัวหน้าเต” “ล่ามนะสิหายหัวใครจะแปลภาษาได้วะ” เตชิตหนุ่มหัวหน้าแผนกท่องเที่ยวดูแลนักท่องเที่ยวต่างชาติ ที่จะเข้ามาพักที่นี้ “แบบนี้คอขาดแน่พี่” แจ๋วที่เคยได้ยินกิตติกรรมศักดิ์ของเจ้าของโรงแรม ยิ่งไม่อยากทำงานผิดพลาด “ครีมไปได้ไหมคะ ครีมพูดภาษาจีนได้” คณิสราอาสาเธอไม่ได้จบภาษามา แต่ที่ได้ภาษาเพราะฝึกพูดและพยายามหาความรู้แถมตอนเรียนยังหาเงินด้วยการเป็นไกด์ให้นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ “...” เตชิตมองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า บอกได้คำเดียวว่าสวยมากทำไมเขาถึงไม่เคยเห็นหน้า มาใส่ชุดแม่บ้านแบบนี้เสียของหมด “ไปเปลี่ยนชุด” “ได้ค่ะ” คณิสรารีบไปเปลี่ยนชุดทันที ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงนักท่องเที่ยวก็มาถึง ซึ่งหญิงสาวทำหน้าที่ตรงนี้ได้ดี แต่พยายามออกห่างจากนักท่
“แม่งมากับผัวนี่หว่า” ไคโรค่อยๆ สวมแว่นตาดำกลับคืน สวยหน่อยไม่ได้พากันมีผัวหมด ไคโรนั่งหน้าเซ็งเพราะเขาเจอสาวสวยที่สะดุดตาเขาตั้งแต่แรกเห็น นั่งเหม่อตรงป้ายรถเมล์ ไม่นานก็มีชายหนุ่มขับรถมารับ เมืองนี้คงจะหารักแท้ไม่ได้ ชายหนุ่มนั่งกอดอกมองทางไปเรื่อยๆ และรถมาหยุดหน้าบ้านเขาพอดี “วันหลังถ้ามึงปวดขี้อีกกูจะทิ้งมึงไว้ข้างถนน” ไคโรคาดโทษลูกน้องตัวเอง ทำให้เขาต้องเสียเวลานอนอีก กว่าจะออกมาจากผับได้ก็เช้าแล้ว เขาไม่ได้ตื่นเช้าเรียกว่าไม่ได้นอนเลยมากกว่า “ครับๆ นาย” “ไปพักผ่อนได้แล้ว” ไคโรหมุนตัวเข้าบ้านเขาเข้ามาอาบน้ำแต่งตัว เพื่อเตรียมตัวจะนอน ฝักบัวถูกเปิดสายน้ำเย็นๆ ไหลชุ่มฉ่ำทั่วร่างกาย ผิวขาวเนียนกล้ามเป็นมัดๆ ของเขาดูน่าหลงใหล ผมสีดำสนิทรับกับจมูกโด่ง กรามแข็งแรง เขาถูกโหวตในโลกโชเชียลว่าเป็นหนุ่มที่น่ากอดที่สุดแห่งปี ระดับคนอย่างไคโรกอดอย่างเดียวไม่พอหรอก ต้องมากกว่านั้น สาวๆ แห่กันต่อคิวอย่างขึ้นเตียงพวกเธอรักเงินมากกว่าสิ่งใด หากไม่มีนามสกุลต่อท้ายอย่าหวังเลยว่าใครจะมอง ไคโร เซนต์มอร์ หยาง วัย 31 ปีลูกชายคนเล็กของมังกรกับแอล
“อีครีม! กับข้าวกูเสร็จหรือยัง” อ้อยใจเรียกคนตรงหน้าเสียงดัง เห็นหน้ามันแล้วหมดอารมณ์จะกินข้าว ไปอยู่กรุงเทพตั้งนาน ซมซานกลับมาทำไมก็ไม่รู้ “จ้ะแม่” “มึงอยู่ไม่รอดหรือไงถึงได้ซมซานกลับมา กูจะบอกมึงให้นะ ว่ากูไม่เลี้ยงมึงนะ” คณิสรามองใบหน้ามารดาผู้ให้กำเนิด พ่อกับแม่เลิกกันตั้งแต่เธอแบเบาะ พ่อหอบเธอหนีเข้ากรุงเทพและส่งเรียน จนเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว พ่อได้เสียชีวิตลงเธอเพิ่งจบการศึกษา เลยไม่รู้จะหันหน้าไปเพิ่งใคร ส่วนมารดาแต่งงานใหม่ตั้งแต่เลิกกับพ่อ เธอมีพี่สาวต่างแม่หนึ่งคนและน้องชาย ที่อายุห่างกันไม่มากหนึ่งคน คณิสราเป็นลูกชังเพราะพ่อของเธอเลี้ยงดูแม่ไม่ไหวแถมแม่ยังชอบพูดว่าเธอไม่ใช่ลูกเขา “แม่” “มึงจะเรียนจบสูงทำไมสุดท้ายก็หางานทำไม่ได้ ไม่ไปขายตัวเหมือนพี่สาวมึงละ” อ้อยใจหน้าตาดีไม่น้อย ลูกสาวทั้งสองคนสวยไม่แพ้เธอเลย “อีเคียงมันได้ผัวฝรั่งใช้ชีวิตอยู่สบาย มึงไม่เอามันเป็นแบบอย่าง หน้าตาก็ดีมึงเห็นเด็กแถวบ้านป่ะ ที่มันไปทำงานที่พัทยานะ” สวยแต่โง่มาเอาดีเรื่องเรียน จบไปมันทำให้กินอิ่มนอนหลับเหรอวะ ดูอย่างเคียงฟ้าส
“เป็นบ้าอะไรของเธอวะ” ไคโรหัวเสียเมื่อคืนยังเอากันอยู่ดีๆ ตื่นขึ้นมาแม่งขอหย่ากับกูเฉย หรือเขาทำไม่ถูกใจตรงไหนแทนที่จะบอกเขาจะได้ปรับปรุงตัว แต่มาขอหย่าแบบไม่มีเหตุผลอะไร“น้องครีมอยากกลับไปอยู่บ้านแล้วค่ะ” คณิสราหลบสายตาคมดั่งพญาเหยี่ยว เธอกำลังโกหกเขาความสัมพันธ์ของทั้งสองเริ่มต้นเพราะความถูกใจเท่านั้น“อยากกลับบ้าน? อยากกลับบ้านแล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่เธอขอหย่ากับฉัน!” สรรพนามเริ่มเปลี่ยนไปบ่งบอกว่าไคโรกำลังโกรธจัด อยากได้ทะเบียนสมรสเขาก็ยอม พอวันหนึ่งมาถีบหัวส่งเขา“น้องครีมว่าเราไม่เหมาะสมกันค่ะ”“เหมาะหรือมาเหมาะมันเป็นเรื่องของฉัน”“ถะ ถอยไปค่ะน้องครีมจะออกไปข้างนอก” เธอเห็นเขาก้าวเข้ามาใกล้จึงถอยหลังจนชนกับผนังห้อง ไคโรเข้ามากักตัวเธอไว้ ความสูงแค่หน้าอกของเขาเธอจะไปสู้อะไรได้“หรือว่าเธอมีใคร?”“อ๊ะ น้องครีมไม่ได้มีใครค่ะ”“เธอลืมไปแล้วหรือไงว่ามีทุกวันนี้ได้เพราะใคร”“น้องครีมทราบค่ะ ขอบคุณที่คุณเซบเอ็นดู”เธอเป็นแค่เด็กต่างจังหวัดที่เข้ามาเรียนต่อในเมือง แต่สถานะทางการเงินไม่อำนวยจึงลาออกมาทำงานแทน และได้เจอกับเขา ไคโร เซนต์มอร์ หยาง เธอเป็นแค่เด็กเอ็นตัวเล็กๆ คนหนึ่ง“คณิสร







