LOGIN
ตอนที่ 1 CEO หนุ่ม
กู้เฟิงหมิงนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังในห้องทำงานส่วนตัวของเขาที่อยู่ชั้นบนสุดของตึกระฟ้าใจกลางเมือง ภายในห้องตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหราราคาแพง ผนังประดับด้วยภาพศิลปะที่มีมูลค่าหลายล้าน ครึ่งชั่วโมก่อนเขาเพิ่งปิดดีลการประมูลโครงการก่อสร้างมูลค่าหลายพันล้านได้สำเร็จ "คุณกู้ครับ รถเตรียมพร้อมแล้วครับ" เลขาหนุ่มแจ้งผ่านอินเตอร์คอม กู้เฟิงหมิงลุกขึ้นจากเก้าอี้ สวมเสื้อสูทราคาแพงที่ตัดเย็บมาเฉพาะสำหรับเขา เขาเดินออกจากห้องทำงานลงไปยังลานจอดรถชั้นใต้ดิน ทุกย่างก้าวของกู้เฟิงหมิงเต็มไปด้วยความมั่นใจ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องในโถงทางเดิน พนักงานทุกคนที่เดินสวนต่างก้มศีรษะให้ความเคารพ บ้างก็ยิ้มประจบ แต่ไม่มีใครกล้าสบตากับเขาตรงๆ กู้เฟิงหมิงคือเจ้าของบริษัทก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุดในประเทศจีน ชื่อของเขาปรากฏอยู่ในรายชื่อมหาเศรษฐีระดับโลก “วันนี้มีอะไรในตารางงานอีกบ้าง?” กู้เฟิงหมิงถามเลขาหนุ่มที่เดินตามมาติดๆ “มีประชุมกับทีมบริหารตอนบ่ายสองครับ และตอนหกโมงเย็นมีงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของโครงการที่โรงแรม” เลขาฯ ตอบพลางเปิดประตูลิฟต์ให้ ลิฟต์เคลื่อนตัวลงอย่างช้าๆ กู้เฟิงหมิงมองภาพสะท้อนของตัวเองบนผนังลิฟต์กระจก ชายวัย 35 ปี ใบหน้าคมเข้ม ผมดำสนิทตัดเรียบร้อย ดวงตาคมกริบมองโลกด้วยความเย็นชา เขาปรับเนคไทสีน้ำเงินเข้มให้เข้าที่ “มีข่าวอะไรจากฝั่งคู่แข่งบ้าง?” กู้เฟิงหมิงถามต่อ “บริษัทของคุณเหลียงกำลังเตรียมยื่นประมูลโครงการรถไฟความเร็วสูงครับ แต่ผมได้ข่าวว่าพวกเขามีปัญหาเรื่องเงินทุน” กู้เฟิงหมิงยิ้มบางๆ “งั้นเราก็ต้องเร่งมือหน่อย ติดต่อทีมกฎหมายให้เตรียมเอกสารไว้ ฉันจะเข้าร่วมประมูลโครงการนี้ด้วย” ลิฟต์เปิดออกที่ชั้นใต้ดิน ลานจอดรถส่วนตัวของผู้บริหารระดับสูง รถยนต์เบนท์ลีย์สีดำเงาวับจอดรออยู่ คนขับรถในชุดสูทสีดำยืนรออยู่ข้างรถ พร้อมเปิดประตูให้ทันทีที่เห็นกู้เฟิงหมิงเดินมา กู้เฟิงหมิงพยักหน้ารับเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเข้าไปนั่งในรถ “ผมจะส่งรายละเอียดการประชุมไปให้ทางอีเมลนะครับ” กู้เฟิงหมิงพยักหน้า รถเบนท์ลีย์เคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถ ผ่านประตูรักษาความปลอดภัยที่มีการ์ดยืนเฝ้าอยู่ ออกสู่ถนนใหญ่ใจกลางเมือง กู้เฟิงหมิงเปิดแล็ปท็อปขึ้นมาตรวจสอบอีเมล พรุ่งนี้เขามีนัดรับประทานอาหารกลางวันกับคนสำคัญที่ร้านอาหารหรูย่านธุรกิจ การพบปะครั้งนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อโครงการใหม่ที่กำลังจะเปิดประมูล “วันนี้รถติดเป็นพิเศษ ผมขอใช้เส้นทางลัดแทนนะครับนาย” คนขับรถพูด กู้เฟิงหมิงไม่ได้ตอบอะไร เขาจมอยู่กับงานบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ รถเลี้ยวเข้าซอยเล็กๆ ที่มีตึกสูงสองข้างทาง ถนนค่อนข้างแคบ และมีรถสัญจรน้อย ขณะที่รถกำลังแล่นผ่านจุดที่มีตึกร้างอยู่ฝั่งหนึ่ง จู่ๆ ก็มีรถจักรยานยนต์สองคันพุ่งออกมาจากซอยข้าง ขวางหน้ารถเบนท์ลีย์ คนขับรถเบรกกะทันหัน "อะไรน่ะ?" กู้เฟิงหมิงเงยหน้าขึ้นจากแล็ปท็อป ก่อนที่คนขับรถจะทันได้ตอบ เสียงปืนก็ดังขึ้น กระจกด้านข้างรถแตกกระจาย คนขับรถล้มพับไปทันที เลือดไหลนองบนพวงมาลัย กู้เฟิงหมิงตกใจสุดขีด เขาพยายามหาที่หลบ ชายสองคนในชุดดำเดินเข้ามาที่รถ หนึ่งในนั้นยิงกระจกด้านหน้าแตก เสียงปืนดังขึ้นอีกหลายนัดติดต่อกัน เลขาหนุ่มร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ร่างของเขากระตุกเฮือกๆ เมื่อกระสุนหลายนัดเจาะทะลุร่างอย่างไร้ความปราณี เลือดสีแดงสดกระเซ็นเปรอะเบาะหนังสีครีม มือปืนคนแรกเปิดประตูรถและเล็งปืนมาที่กู้เฟิงหมิงโดยตรง ดวงตาเย็นชาที่มองผ่านช่องหมวกกันน็อคไม่แสดงความรู้สึกใดๆ นิ้วของเขาเหนี่ยวไกปืน กระสุนพุ่งออกจากลำกล้องตรงเข้าหาหน้าอกของกู้เฟิงหมิงทันที ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วร่าง กู้เฟิงหมิงรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่หน้าอก ก่อนที่ความเย็นเฉียบจะแทนที่ เขาพยายามหายใจ แต่ปอดของเขากลับไม่ทำงาน เลือดไหลออกจากปากและจมูก โลกรอบตัวเริ่มมืดลง มือสังหารทั้งสองคนหยิบกระเป๋าเอกสารของกู้เฟิงหมิงออกไป พร้อมกับแล็ปท็อปและโทรศัพท์มือถือ ก่อนจะขึ้นรถจักรยานยนต์หลบหนีไปอย่างรวดเร็ว ข่าวการเสียชีวิตของกู้เฟิงหมิง แพร่สะพัดไปทั่วประเทศภายในไม่กี่ชั่วโมง หัวข้อข่าวใหญ่ปรากฏบนหน้าหนังสือพิมพ์และเว็บไซต์ข่าวทุกแห่ง “กู้เฟิงหมิง ถูกลอบสังหารกลางวันแสกๆ” “มหาเศรษฐีอันดับต้นของประเทศถูกยิงเสียชีวิต” “ตำรวจเร่งล่าตัวคนร้าย” ที่สถานีตำรวจใจกลางเมือง สารวัตรหลี่ เจ้าของคดี นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ดูภาพจากกล้องวงจรปิดที่จับภาพเหตุการณ์ได้เพียงบางส่วน ภาพมืดและไม่ชัดเจน แต่พอจะเห็นรถจักรยานยนต์สองคันและคนร้ายในชุดดำ “มีอะไรคืบหน้าบ้างไหม?” รองผู้กำกับเดินเข้ามาถาม “ยังครับ” สารวัตรหลี่ตอบ “คนร้ายเตรียมการมาอย่างดี ไม่มีลายนิ้วมือ ไม่มีหลักฐานทิ้งไว้ที่ที่เกิดเหตุ กล้องวงจรปิดก็จับภาพได้ไม่ชัดเจน” “นี่ไม่ใช่การปล้นทรัพย์ธรรมดาแน่ๆ” รองผู้กำกับกล่าว “เพราะนาฬิกาหรูและแหวนเพชรที่กู้เฟิงหมิงสวมอยู่ยังอยู่บนตัวเขา” “ผมคิดว่าเป็นการสังหารที่มีการวางแผนมาอย่างดีครับ” สารวัตรหลี่กล่าว “คนขับรถเปลี่ยนเส้นทางโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า แสดงว่าคนร้ายต้องติดตามรถมาตลอดทาง” “ตรวจสอบประวัติคนขับรถหรือยัง?” “ตรวจแล้วครับ เขาทำงานกับกู้เฟิงหมิงมาห้าปีแล้ว ไม่มีประวัติน่าสงสัย ครอบครัวของเขาก็ให้การว่าเขาไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับใคร” “แล้วศัตรูของกู้เฟิงหมิงล่ะ? คนระดับนั้นต้องมีศัตรูมากมาย” สารวัตรหลี่พยักหน้า “ผมกำลังรวบรวมรายชื่ออยู่ครับ ทั้งคู่แข่งทางธุรกิจ คนที่เคยมีปัญหากับเขา แต่รายชื่อค่อนข้างยาว” “เร่งมือหน่อยนะ” รองผู้กำกับกล่าว “คดีนี้สังคมให้ความสนใจมาก ผู้บัญชาการต้องการความคืบหน้าเร็วๆ” สารวัตรหลี่พยักหน้า เขากลับมาจดจ่อกับภาพในจอคอมพิวเตอร์ พยายามหาจุดที่อาจจะมองข้ามไปตอนที่ 48 ความสุขที่แท้จริง (ตอนจบ)รถม้าแล่นผ่านทิวทัศน์ที่คุ้นเคย เมื่อรถม้าเข้าสู่หมู่บ้านเฉิงหลิน ไฉ่เฟิงก็สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างแปลกไป ชาวบ้านที่กำลังทำงานในทุ่งนาหรือเดินอยู่ตามถนน ต่างหยุดกิจกรรมของตนและหันมามองรถม้าของพวกเขาด้วยความสนใจ บางคนถึงกับชี้นิ้วและกระซิบกระซาบกัน“ท่านพ่อ ทำไมทุกคนถึงมองพวกเรากันขอรับ?” เสี่ยวหลินถามด้วยความสงสัยเว่ยอู่เซี่ยนมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้าและขมวดคิ้ว “ข่าวคงแพร่ไปเร็วกว่าที่คิด”“ข่าวอะไรหรือขอรับ?” ไฉ่เฟิงถาม“ข่าวที่เจ้าได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้” ลู่ชิงหว่านตอบแทนสามี “ในหมู่บ้านเล็กๆ อย่างของเรา การที่มีคนได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้ถือเป็นเรื่องใหญ่มาก”พอรถม้าเคลื่อนเข้าสู่ถนนที่นำไปสู่บ้านของพวกเขา ไฉ่เฟิงสังเกตเห็นว่ามีผู้คนจำนวนมากยืนรออยู่หน้าบ้าน บ้างก็ถือของขวัญ บ้างก็ถือตะกร้าผลไม้และอาหารเมื่อรถม้าหยุดลงหน้าบ้าน ชาวบ้านต่างพากันส่งเสียงดีใจและเบียดเสียดกันเข้ามาใกล้ เว่ยอู่เซี่ยนลงจากรถม้าก่อน ตามด้วยลู่ชิงหว่าน และสุดท้ายคือไฉ่เฟิงทันทีที่ไฉ่เฟิงปรากฏตัว เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นในหมู่ชาวบ้านผู้ใหญ่บ้านเบียดฝูงชนเข้ามาหาครอบครัวของไฉ่เฟิง “ท่าน
ตอนที่ 47 กลับหมู่บ้านเฉิงหลินห้าวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไฉ่เฟิงใช้เวลาส่วนใหญ่ในวังหลวงไปกับการเรียนและหลบหลีกองค์หญิงเจาอี้ที่มักจะปรากฏตัวในเวลาที่เขาคาดไม่ถึงเสมอ แม้ว่าอาจารย์หวังเหลียนจะบอกว่าองค์หญิงน้อยคงลืมเรื่องการแต่งงานไปแล้ว แต่ดูเหมือนว่าองค์หญิงเจาอี้จะไม่มีทีท่าว่าจะลืมเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อยในเช้าวันที่ห้า ขณะที่ไฉ่เฟิงกำลังกล่าวลาอาจารย์ ก็มีนางกำนัลมาแจ้งว่าบิดาของเขากับน้องสาวมาถึงวังหลวงแล้ว พวกเขากำลังรออยู่ที่ห้องรับรองด้านนอก“ไฉ่เฟิง” อาจารย์หวังเหลียนเอ่ยขึ้น “เจ้าเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์มาก ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ละทิ้งการฝึกฝนนะ”“ขอบคุณท่านอาจารย์ที่สั่งสอนขอรับ” ไฉ่เฟิงโค้งคำนับอย่างนอบน้อม “ศิษย์จะจดจำคำสอนของท่านไว้ตลอดไป”อาจารย์หวังเหลียนยิ้มอย่างพึงพอใจ “ไปเถอะ ครอบครัวของเจ้ากำลังรออยู่”ไฉ่เฟิงเดินตามคนรับใช้ไปยังห้องรับรอง ที่นั่นเขาพบกับครอบครัวของเขานั่งรออยู่“พี่ใหญ่!” เว่ยเสี่ยวหลิงวิ่งเข้ามากอดพี่ชายของนาง “ข้าคิดถึงท่านมากเลย!”ไฉ่เฟิงยิ้มและลูบศีรษะน้องสาว “พี่ก็คิดถึงเจ้าเช่นกัน”ลู่ชิงหว่านมองบุตรชายด้วยความภาคภูมิใจ ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอย
ตอนที่ 46 องค์หญิงน้อยเช้าวันต่อมาขณะที่ไฉ่เฟิงกำลังฝึกวาดภาพกับอาจารย์ในสวนหลังตำหนัก เสียงกิ่งไม้แห้งหักดังขึ้นเบาๆ จากพุ่มไม้ใกล้ๆ ทำให้ทั้งสองหันไปมอง“ใคร?...” อาจารย์หวังเหลียนเอ่ยถาม น้ำเสียงเรียบแต่เต็มไปด้วยความระมัดระวังไม่มีเสียงตอบกลับ แต่พุ่มไม้กลับสั่นไหวเล็กน้อยไฉ่เฟิงวางพู่กันลง ลุกขึ้นเดินไปที่พุ่มไม้อย่างช้าๆ เมื่อเขาเข้าไปใกล้ จู่ๆ ก็มีร่างเล็กๆ กระโดดออกมาจากพุ่มไม้ ทำให้เขาผงะถอยหลังด้วยความตกใจตรงหน้าของไฉ่เฟิงคือเด็กหญิงอายุราวๆ ห้าหกขวบ สวมชุดไหมปักลายดอกไม้สีชมพูอ่อนอย่างประณีต ผมดำขลับรวบเป็นจุกสองข้างประดับด้วยปิ่นทองคำและหยก ใบหน้ากลมแป้นขาวผ่องดูน่ารัก ดวงตากลมโตเป็นประกายแวววาวด้วยความซุกซนอาจารย์หวังเหลียนรีบลุกขึ้นคุกเข่าคำนับทันที “องค์หญิงเจาอี้!”ไฉ่เฟิงตกใจ เขาไม่คิดว่าเด็กหญิงตรงหน้าจะเป็นถึงองค์หญิง เขาจึงรีบคุกเข่าคำนับตาม “ถวายบังคมองค์หญิงเจาอี้พ่ะย่ะค่ะ”องค์หญิงเจาอี้ยิ้มกว้าง เดินเข้ามาหาไฉ่เฟิงอย่างไม่เกรงกลัว “เจ้าคือไฉ่เฟิงใช่หรือไม่? จิตรกรน้อยที่ทุกคนในวังกำลังพูดถึง”“พ่ะย่ะค่ะ” ไฉ่เฟิงตอบอย่างสุภาพ ยังคงก้มหน้าไม่กล้าสบตา“ลุกข
ตอนที่ 45 เมืองหลวงหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ขบวนของขุนนางจ้งซูก็มาถึงเมืองหลวง ลู่ชิงหว่านมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้าด้วยความตื่นเต้น นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นเมืองหลวง ถนนกว้างปูด้วยหิน ผู้คนมากมายเดินขวักไขว่ อาคารสูงใหญ่ตั้งตระหง่าน และที่สุดท้ายคือพระราชวังหลวงอันยิ่งใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางเมือง มันเหมือนกับในภาพวาดของไฉ่เฟิงเลยขบวนรถม้าหยุดลงที่หน้าประตูพระราชวัง ขุนนางจ้งซูพาพวกเขาเข้าไปข้างใน ผ่านลานกว้างและสวนที่ร่มรื่น จนมาถึงตำหนักด้านใน“รออยู่ที่นี่” ขุนนางจ้งซูกล่าว “ข้าจะไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ก่อน”ลู่ชิงหว่านและไฉ่เฟิงนั่งรออยู่ในห้องรับรอง ไฉ่เฟิงมองไปรอบๆ ด้วยความสนใจ ทุกอย่างในพระราชวังดูหรูหราและงดงามไม่นานนัก ขุนนางจ้งซูก็กลับมาพร้อมกับรอยยิ้ม “ฮ่องเต้ทรงอนุญาตให้เข้าเฝ้า พวกท่านตามข้ามา”ลู่ชิงหว่านจับมือบุตรชายแน่น นางรู้สึกประหม่าและตื่นเต้น ไฉ่เฟิงกลับดูสงบนิ่ง ราวกับว่าเขาคุ้นเคยกับสถานการณ์เช่นนี้มาก่อนพวกเขาเดินตามขุนนางจ้งซูไปยังท้องพระโรง ที่นั่นฮ่องเต้ประทับอยู่บนบัลลังก์ ล้อมรอบด้วยขุนนางหลายคน ลู่ชิงหว่านและไฉ่เฟิงคุกเข่าลงคำนับ“เงยหน้าขึ้น” ฮ่องเต้ตรัส พระสุรเสีย
ตอนที่ 44 เด็กอัจฉริยะท้องฟ้าสดใสในวันฤดูใบไม้ผลิ แสงแดดอ่อนๆ ทอประกายลงมาบนหมู่บ้านเฉิงหลินที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา สามปีผ่านไปอย่างรวดเร็วนับตั้งแต่พิธีแต่งงานของลู่ชิงหว่านและเว่ยอู่เซี่ยน ชีวิตของพวกเขาเปลี่ยนแปลงไปมากจากบ้านไม้สองชั้นขนาดกลาง กลายเป็นบ้านไม้สองชั้นขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบด้วยสวนดอกไม้และต้นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงา ลานบ้านกว้างขวางปูด้วยหินอ่อน มีบ่อน้ำขนาดเล็กที่มีปลาหลากสีว่ายวนอยู่ภายในเสียงหัวเราะใสๆ ของเด็กน้อยดังมาจากสวนด้านหลังบ้าน เด็กหญิงตัวน้อยวัยสองขวบกำลังวิ่งไล่ผีเสื้อตัวหนึ่งที่บินวนอยู่เหนือดอกไม้ นางมีใบหน้ากลมแป้น ดวงตากลมโตเหมือนมารดา และจมูกโด่งเหมือนบิดา ผมดำขลับของนางถูกมัดเป็นจุกน่ารักสองข้าง เว่ยเสี่ยวหลิง ลูกสาวสุดที่รักของเว่ยอู่เซี่ยน“เสี่ยวหลิงอย่าวิ่งเร็วนัก เดี๋ยวก็ล้มหรอก” ลู่ชิงหว่านเอ่ยเตือนลูกสาวขณะที่นางนั่งปักผ้าอยู่ใต้ร่มไม้เสี่ยวหลิงหันมายิ้มให้มารดา ก่อนจะวิ่งกลับมาหา “ท่านแม่ ดูสิ สวยจัง!”ลู่ชิงหว่านยิ้มอย่างอ่อนโยน วางงานปักผ้าลงและอุ้มลูกสาวขึ้นมานั่งบนตัก “ใช่จ้ะ สวยมากเลย เหมือนลูกสาวของแม่เลย”เสี่ยวหลิงหัวเราะคิกคัก แก้มแดงระเ
ตอนที่ 43 แต่งงานหนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ลู่ชิงหว่านตอบรับคำขอแต่งงานของเว่ยอู่เซี่ยน ทั้งสองได้เตรียมการสำหรับพิธีแต่งงานอย่างเรียบง่ายแต่อบอุ่นยามเช้าของวันสำคัญ บ้านของลู่ชิงหว่านถูกตกแต่งด้วยผ้าแดงและโคมไฟสีแดงสดใส สัญลักษณ์แห่งความโชคดีและความสุข ชาวบ้านในหมู่บ้านเฉิงหลินต่างพากันมาช่วยเตรียมงาน บ้างก็จัดโต๊ะ บ้างก็ทำอาหาร บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุขและเสียงหัวเราะลู่ชิงหว่านนั่งอยู่ในห้องนอนของตน สวมชุดแต่งงานสีแดงที่เว่ยอู่เซี่ยนสั่งตัดให้โดยเฉพาะ ป้าหลางหลิงกำลังช่วยแต่งหน้าทำผมให้นาง ปิ่นทองคำประดับหยกสีเขียวอ่อนรูปดอกเหมยที่เว่ยอู่เซี่ยนมอบให้ในวันที่ขอแต่งงาน ถูกปักอย่างสวยงามบนมวยผมของนาง“ชิงหว่าน เจ้าสวยเหลือเกิน” ป้าหลางหลิงกล่าวพลางมองหน้าลู่ชิงหว่านในกระจก “เว่ยอู่เซี่ยนโชคดีจริงๆ ที่ได้เจ้าเป็นภรรยา”ลู่ชิงหว่านยิ้มอย่างเขินอาย แก้มของนางแดงระเรื่อ “ขอบคุณป้าหลางหลิงที่ช่วยเหลือข้ามาตลอด”ป้าหลางหลิงตบมือลู่ชิงหว่านเบาๆ “ข้าดีใจที่เห็นเจ้ามีความสุข”ขณะนั้น ประตูห้องถูกเปิดออก ไฉ่เฟิงในชุดไหมสีแดงวิ่งเข้ามา ใบหน้าเล็กๆ ของเขาเปื้อนยิ้มกว้าง“ท่านแม่!







