บทที่ 1

ตอนเย็น หลิวเหวินหลางหิ้วนมผงกับผ้าอ้อมถุงใหญ่ เปิดประตูเข้ามา

"ที่รัก ผมได้ยินว่าตอนเช้าคุณออกไปเก็บทารกที่ถูกนำมาทิ้งมา"

“เด็กคนนี้ได้มาเจอกับเราก็ถือว่าเป็นวาสนา เรารับเขามาเลี้ยงเถอะ”

ฉันลอกแผ่นมาสก์บนใบหน้าออก แล้วแสร้งทำเป็นมองเขาด้วยความแปลกใจ

“ที่รัก คุณพูดอะไร ฉันไปเก็บเด็กมาตอนไหน?”

สีหน้าของหลิวเหวินหลางฉายแววกังวลวูบหนึ่ง “ก็ตอนเช้าคุณออกไป แล้วเก็บเด็กที่อยู่ตรงแถบพื้นที่สีเขียวข้างหมู่บ้านมาน่ะ”

“ที่รัก ผมรู้ว่าคุณใจดี ถ้าเห็นเด็กถูกทิ้ง คุณไม่มีทางปล่อยไว้เฉย ๆ แน่”

ฉันยิ้ม “แน่นอนสิ ปกติเห็นหมาแมวจรจัด ฉันยังช่วยเลย นับประสาอะไรกับเด็ก”

พอได้ยินฉันพูดแบบนั้น หลิวเหวินหลางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด

“งั้นรีบอุ้มเด็กออกมาสิ เด็กคงหิวแล้ว ผมซื้อนมผงมา เดี๋ยวจะชงนมให้เขากิน”

ฉันทำหน้าซื่อแล้วพูดว่า “แต่ปัญหาคือ ฉันไม่ได้เก็บเด็กมา”

ร่างทั้งร่างของหลิวเหวินหลางแข็งทื่อไปทันที

“ที่รัก อย่าล้อผมเล่นเลย คุณกำลังจะเซอร์ไพรส์ผมใช่ไหม?”

ฉันตอบด้วยสีหน้าจริงจัง “นี่มันชีวิตคนทั้งคน ฉันจะเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นได้ยังไง ถ้าฉันเก็บเด็กได้จริง อย่างแรกที่ต้องทำก็คือแจ้งตำรวจ จะอุ้มกลับบ้านมาเองได้ยังไง”

หลิวเหวินหลางหลุดปากพูดออกมา “แต่เธอบอกว่าเห็นคุณอุ้มเด็กกลับบ้านกับตา...”

ฉันเลิกคิ้วมองหลิวเหวินหลางแล้วถาม “เธอคือใคร?”

หลิวเหวินหลางรู้ตัวว่าพูดหลุด รีบแก้ตัวทันที “คือ...รปภ. ใช่ รปภ.ของหมู่บ้านเรา เขาบอกว่าเห็นคุณอุ้มเด็กขึ้นมากับตาตัวเอง”

ฉันยิ้มพลางพูดว่า “งั้นก็คงเป็นรปภ.ตาฝาดล่ะมั้ง พวกรปภ.อายุก็ไม่น้อยแล้ว ตาพร่าก็เป็นเรื่องปกติ”

“ไม่ เธอไม่มีทางมองผิดเด็ดขาด”

หลิวเหวินหลางเชื่อสนิทว่าฉันต้องอุ้มทารกกลับบ้านมาแน่ จึงรีบพลิกค้นทุกห้องในบ้านอย่างรวดเร็ว แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของทารก

เขาลนลานขึ้นมาทันที

“เป็นไปได้ยังไงว่าจะไม่มี แล้วเด็กล่ะ?”

ฉันเดินเข้าไปปลอบเขา “ที่รัก ถ้าคุณอยากมีลูก เราไปนัดผ่าตัดแก้หมันกันเถอะ ถึงตอนนั้นเราก็จะมีลูกของตัวเอง”

หลังแต่งงานได้ไม่นาน หลิวเหวินหลางก็บอกฉันว่า การคลอดลูกก็เหมือนผู้หญิงเอาเท้าข้างหนึ่งก้าวเข้าไปในประตูนรก เขาไม่อยากให้ฉันต้องเสี่ยงแม้แต่นิดเดียว จึงอาสาไปทำหมันเอง

ตอนนั้นฉันซาบซึ้งกับการกระทำของเขามาก คิดว่าตัวเองได้เจอผู้ชายที่รักและห่วงใยฉันจากใจจริง

แต่พอนึกถึงการมีอยู่ของลูกนอกสมรสคนนั้น ฉันก็รู้สึกว่ามันน่าขันเสียเหลือเกิน

ฉันจับแขนเขาแล้วพาเดินไปทางห้องนอน

“คุณเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว รีบไปพักเถอะ”

หลิวเหวินหลางสะบัดมือฉันออก แล้วพูดอย่างร้อนรน “ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าที่บริษัทยังมีเรื่องต้องจัดการอีกนิด ขอตัวไปจัดการให้เสร็จก่อน”

มองแผ่นหลังของเขาที่รีบร้อนจากไป มุมปากฉันก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา

ฉันรู้ว่าเขาไปตามหาเด็ก แต่ตอนนี้ นอกจากฉันแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าเด็กอยู่ที่ไหน!