ตอนที่ 11 หย่งเล่อสั่งสอนบิดา

ตอนที่ 11 หย่งเล่อสั่งสอนบิดา

ถังม่านชิงถูกตอกหน้าจนนางหาทางออกให้ตนเองไม่ได้ สำหรับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น เป็นนางเองและบิดาของนางร่วมมือกัน หวังเพียงแค่อยากให้นางกลายเป็นฮูหยินของแม่ทัพจ้าว ใครจะไปคาดคิดเล่ากับแค่ฮูหยินของแม่ทัพให้กำเนิดเด็กแฝดทุกอย่างมันจะเปลี่ยนไป

“ท่านแม่ทัพ ข้าผิดไปแล้ว ให้โอกาสอีกครั้งได้หรือไม่เจ้าค่ะ” นางยังคงยืนกราน น้ำเสียงแผ่วลงมาจากเมื่อครู่ นางทรุดกายคุกเข่ากอดขาของเขาเอาไว้ สภาพช่างดูน่าเวทนานัก

จ้าวหย่งคังสะบัดเท้าออกจากการเกาะกุมของนางอย่างชิงชัง เขาเหลือบสายตามองนางด้วยความไม่พอใจ “มันสายไปแล้ว” ว่าแล้วเขาจึงได้เดินหนีนางไป

วันนี้เป็นวันชิวอิกใหม่แท้ ๆ ค่ำคืนในคืนนี้จะมีจุดพลุเฉลิมฉลอง เขายังนึกว่า หากจะดีไม่น้อยเขาจะเดินจับจูงมือลูก ๆ ไปเที่ยวในเทศกาลนี้ด้วยกัน แต่อนาถนัก ไหล่กว้างของเขาถูกญาติผู้น้องสะกิดเบา ๆ เขาจึงได้ปัดมืออีกฝ่ายออกราวกับว่าเป็นเศษฝุ่น

“พี่ชาย สตรีข้างจวน นะงดงามมากนะ ข้าว่าท่านน่าจะชอบนาง” หลิวมู่ฉวนไม่ได้บอกว่า ภรรยาของพี่ชายอยู่ข้างจวน

“เจ้ายังมีเวลามาพูดเรื่องบ้า ๆ อยู่ได้นะ” จ้าวหย่งคังอยากจะยกกำปั้นสักหมัดให้ญาติผู้น้องกินแทนโจ๊กเสียเหลือเกิน “ข้าไม่มีอารมณ์ไปเกี้ยวสตรีกับเจ้าหรอกนะ”

“แต่นางงดงามมาก ๆ นะ ข้าเคยเจอนางก็เมื่อนานมาแล้ว ตอนนั้นนางน่ารักสดใส” ยังคงจำได้ในวันแรกที่เจอนางเข้า และตอนนี้พี่สะใภ้ก็ยังคงงดงามอยู่มาก เกรงว่าถ้าปล่อยเวลาให้ห่างกันมาก ๆ ไม่แน่ว่าพี่สะใภ้อาจกลายเป็นของชายอื่นก็เป็นไปได้

เพียงแต่...หลิวมู่ฉวนไม่อยากบอกด้วยปากตนเองก็เท่านั้น

“เชิญเจ้าละเมอไปคนเดียวเถอะ” จ้าวหย่งคังเดินออกมาจากจวนอย่างหัวเสียนัก

ถังม่านชิงเดินคอตกกลับไปยังเรือนนอนของนาง เป็นเรือนรับรอง หากนางไม่อาจกุมหัวใจเขาได้อีกต่อไป ชีวิตของนางก็คงจะกลายเป็นเพียงแค่สตรีหน้าด้าน มือข้างหนึ่งยกขึ้นมากุมแก้มของตนเองไว้ แววตาวาวโรจน์เต็มไปด้วยความเคียดแค้น

นางเค้นเสียงรอดไรฟัน“ไป๋ฟางหรง ข้าจะอยู่เหนือเจ้าให้ได้”

ด้วยเพราะถังม่านชิงอยากได้อะไรก็ย่อมต้องได้ นางไม่มีวันปล่อยเขาหลุดมือ แต่...หากพบเจอชายใดที่มีอำนาจวาสนามากกว่าแม่ทัพจ้าว นางก็ยินดีจะปล่อยเรือลำนี้ทิ้งไปเสีย นางยินดีจะกระโดดขึ้นเรือลำอื่น ไม่อาลัยอาวรณ์อีกฝ่าย

ข้าง ๆ จวนตอนนี้กำลังดูอลหม่านกันน่าดู เมื่อคุณชายน้อยนั่นเห็นสมบัติที่ท่านย่ามอบให้ เขาแทบจะเป็นลมยกมือขึ้นอุทานเบา ๆ “ท่านแม่ นี่ท่านย่ากำลังจะสู่ขอท่านแม่อีกรอบหรือขอรับ” ไม่รู้ว่าไปเอาความคิดนี้มาจากไหน

แฝดน้องก็พยักหน้าหงึกหงัก “หากเป็นเช่นนั้นจริง ๆ คิดว่าพวกเราก็คงจะต้องเรียกให้มาก ๆ” สองพี่น้องช่างทำให้มารดาปวดหัวนัก

ฟางหรงนั่งคลึงขมับ จึงได้กล่าวขึ้นมาว่า “ยังจะคิดให้แม่กลับไปอยู่กับพ่อพวกเจ้าอีกรึ”

“แน่นอนสิขอรับ หากท่านแม่ลำบากใจเราอยู่เช่นนี้ก็สบาย แต่หากว่าท่านพ่อสลัดผู้หญิงคนนั้นออกไปได้แล้ว ข้าก็คงเห็นว่า ท่านแม่เหมาะสมกับท่านพ่อยิ่งนัก”

“โบราณบอกว่า สตรีแต่งงานออกเรือนก็ย่อมเชื่อฟังสามี หากมีลูกก็ย่อมเชื่อฟังลูก ดังนั้นลูกเห็นว่าท่านแม่ควรจะเพิ่ม...” ฟางหลินขมวดคิ้ว พูดเป็นการเป็นงงานราวกับผ่านโลกมาก่อนมารดา

ฟางหรงกำลังคิดว่าตอนท้องนางกินอะไรผิดสำแดงไปหรือไม่ เหตุใดลูก ๆ พวกนางถึงกลายเป็นเช่นนี้ ทำได้เพียงแค่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ “แม่ปวดหัวกับพวกเจ้าแล้ว” อากาศก็หนาวแต่ภายในอกร้อนระอุอยากจะจับคอลูก ๆ หักเสียจริง ๆ เชียว

“อ้อ ลูกนึกออกแล้วเพิ่มอะไร” ฟางหลินคิดได้กระโดงโหยงเหยงราวกับลูกกระต่ายน้อยน่ารัก

“เพิ่มความร้ายกาจเข้าไปไงเจ้าคะ” ฟางหลินฉีกยิ้มหวาน “ต่อไปนี้ท่านแม่ห้ามอ่อนหวานและอ่อนโยนอย่างเด็ดขาด อย่างท่านแม่ทัพจะต้องเหี้ยมโหดเท่านั้นจึงจะเหมาะสม”

“เหอะ ยังคิดได้อีกนะพวกเจ้าเนี่ย” มีลูกก็คล้ายกับว่ามีเพื่อน แต่ลูก ๆ ของนางตอนนี้กำลังทำตัวเป็นมารดาของนางอย่างไรอย่างนั้น ช่างรู้ดีนัก ตัวแค่นี้จะไม่ทำให้ฟางหรงรักลูก ๆ ทั้งสองมากกว่าตนเองได้อย่างไรกัน เพราะช่างเจรจานัก

“คุณหนูน้อยเจ้าคะ ลูกแมวตัวเมื่อวานหายไปเจ้าค่ะ” อาชุนหน้าซีดและดูร้อนรนนัก รีบกระวีกระวาดบอกคุณหนูน้อยทันใด

“เมื่อครู่ข้าก็เพิ่งพบว่ามันเล่นอยู่ในสวนหน้าบ้านนี่นา” ฟางหลินไม่เข้าใจนัก ใบหน้ากลมเกลี้ยงน่ารักช่างดูงดงาม ไม่แพ้มารดาสักนิด คิ้วสวยนั่นกำลังค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน

หย่งเล่อสะกิดน้องสาวเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าใช้ความคิดนานเกินไป “พี่ว่าเราออกไปตามหามันเถอะ หากเจอคนใจร้ายทำร้ายมันเข้าจะทำอย่างไร”

“ท่านน้าอาชุน แจ้งให้บ่าวชุดใหม่ตามหาแมวขนสีขาว มีกระดิ่งคอสีแดงให้ด้วยนะเจ้าคะ” สัตว์เลี้ยงตัวนี้เป็นของแม่สามีมอบให้ลูกสาวของนางมา ช่างน่าเสียดายนัก หากมันหายไป

ทั้งหมดออกตามหากันให้วุ่น แต่เจ้าแมวตัวก่อปัญหากำลังมุดเข้าไปในจวนติดกัน และทำให้แม่ทัพจ้าวจับมันเอาไว้ได้ เขายืนอยู่ประตูหลังจวนพอดี เห็นเจ้าตัวนี้กำลังตะกุยประตูที่มันอ้าเอาไว้เล็กน้อย

เขาคิดว่าน่าจะเป็นลูกแมวของจวนข้าง ๆ นี้เป็นแน่ เมื่อก่อนเป็นของคหบดีเฉา เขาจึงไม่กล้าเดินเข้าไปในเขตนั้นสุ่มสี่สุ่มห้า เดี๋ยวจะมีปัญหาตามมา จึงทำได้เพียงแค่อุ้มลูกแมวตัวนี้เอาไว้ รอให้เจ้าของออกตามหา

เจ้าลูกแมวตัวนี้ดูเหมือนกำลังอ้อนท่านแม่ทัพ จนทำให้เขาเห็นกระดิ่งสีแดงห้อยคอของมัน เป็นเชือกที่ดูแล้วว่าค่อนข้างจะมีราคาไม่น้อย เขายังยิ้มเยาะนัก “เจ้านี่นะ มีเจ้านายที่เอาใจใส่ถึงเพียงนี้เชียว” แม้อากาศจะหนาว หิมะยังร่วงหล่นปุยลงมาบางเบากว่าทุก ๆ วัน

ในวันชิวอิกนั้น ส่วนมากบรรดาญาติ ๆ จะมาที่จวนนี้ แต่วันนี้ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป หกปีแล้ว ที่เขาเพิ่งกลับมาอีกครั้ง และเพิ่งรู้เรื่องราวต่าง ๆ มากมาย เพิ่งรู้ว่าตนเองนั้นพลาดโอกาสสำคัญหลายครั้งไปเสียแล้ว พลาดโอกาสที่จะได้อยู่กับนาง และรักนาง

เจ้าแมวน้อยในอ้อมกอดกำลังขดตัวซุกอยู่ในวงแขน จนกระทั่งดรุณีน้อยนั่นมาเห็นเข้าให้ นางจึงได้รีบส่งเสียงด้วยความไม่พอใจ “ท่านแม่ทัพเอาลูกแมวคืนมานะ”

ฟางหลินทั้งตกใจและไม่พอใจนัก เหตุใดเจ้าไป๋น้อยจึงไปนอนอยู่ในอ้อมกอดนั้นเล่า และนั่นเป็นอ้อมกอดของบิดาอีกด้วยนะสิ

หย่งคังตกตะลึงจนตาค้าง นึกไม่ถึงว่าลูกสาวของตนจะโผล่มาจากจวนข้าง ๆได้อย่างไรกัน เขากำลังเหม่อลอยครุ่นคิดจึงได้ตื่นตกใจจากภวังค์นั่น  “หลินเอ๋อร์ แมวตัวนี้ของลูกรึ”

น้ำเสียงไพเราะกล่าวถาม เขาย่อตัวลงมาให้อยู่ในระดับเดียวกันกับนาง มองใบหน้าของลูกสาวให้ชัด ๆ น่ารักรักน่าทะนุถนอมยิ่งนัก

แม่สาวน้อยยืนเท้าเอว อากาศหนาว ๆ ทำให้แก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อ สวมชุดสีขาวสวมเสื้อคลุมเป็นขนจิ้งจอกแดง ทำให้นางดูน่ารักคล้ายดั่งนางพญาหงส์ตัวน้อย ๆ ยิ่งกระตุ้นให้บิดาหวงแหนนาง อยากโอบกอดนางให้ชื่นใจสักครั้ง

“เป็นของข้า เอามาคืน” นางกล่าวด้วยถ้อยคำที่ดุดัน ไม่มีคำเรียกว่าท่านพ่อสักนิดเสียด้วยซ้ำไป

“เช่นนั้น ให้พ่อเข้าไปในเรือนจะได้หรือไม่ พี่ใหญ่เจ้าอยู่ด้วยหรือเปล่า และท่านแม่เจ้าร้องไห้หรือไม่” อารามร้อนใจจึงกล่าวซักถามไปเป็นชุด

ฟางหลินยิ้มเหี้ยมกล่าวขึ้นมาว่า “ใครจะอยู่กับคนใจร้ายเล่า ท่านแม่ดีใจเบิกบานทั้งวัน ไม่มีน้ำตาให้ท่านแม่ทัพอีกแล้ว เอาลูกแมวคืนมาให้ข้านะ” ดรุณีน้อยไม่ยอมความ เห็นนางเป็นเด็กตัวเท่านี้ อย่าริอ่านมาข่มเหงรังแกกันให้มาก และอีกอย่างนางกำลังป่วนบิดาให้หัวร้อน

“หลินเอ๋อร์ พูดกับพ่อดี ๆ ได้หรือไม่” หย่งคังหน้าชาไปหลายส่วน นึกไม่ถึงว่าลูกสาวของตนจะพูดจาฉะฉานราวกับเด็กที่เติบโตถึงวัยปักปิ่นแล้ว นึกไม่ถึงว่าเด็กตัวเพียงเท่านี้ยอกย้อนเขาเจ็บแสบนัก

“เมื่อวานเป็นใครดุข้า วันก่อนเป็นใครตีพี่ชายข้า และเป็นใครทำร้ายน้ำใจท่านแม่ของข้า จนกลายเป็นเช่นนี้ มิใช่ท่านแม่ทัพหรอกรึเจ้าคะ ที่พูดจาไม่ดีใส่”

คราวนี้เขาเจอชุดใหญ่เข้าให้ คำพูดของนางเหมือนมีดกรีดกลางใจของผู้กระทำความผิดเช่นเขาไม่น้อย เมื่อลูกสาวไม่ยอมความ สายตาคู่นี้มองเขาไม่มีไมตรีสักนิด เขาทำให้ลูก ๆ และภรรยาชิงชังเข้าไส้ หากจะง้อให้พวกนางกลับมาดูเหมือนว่าจะยากเสียแล้ว

หย่งคังหน้าชาบื้อใบ้กินไปชั่วขณะ “พ่อขอโทษหลินเอ๋อร์ นี่ลูกแมวของลูกมันชื่ออะไร”

“มันชื่อเจ้าไป๋น้อย” ฟางหลินรับลูกแมวมากอดเอาไว้ จึงทำให้อารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง

“พ่ออยากให้มันมีเพื่อเล่น เช่นนั้นวันนี้เราไปดูลูกแมวเพิ่มอีกสักตัวดีหรือไม่” หย่งคังเจ้าเล่ห์นัก เขามองออกว่าลูกสาวก็ยังเป็นเด็ก

ฟางหลินมองลูกแมวอยู่ในอ้อมกอด ด้วยเพราะยังเป็นเด็กก็อยากจะเลี้ยงลูกแมวเพิ่ม จึงพยักหน้าและหลงกลบิดาเข้าให้ “จริงหรือเจ้าคะ ถ้าหากข้า อยากได้สักสิบตัวท่านแม่ทัพจะซื้อให้ข้าได้หรือไม่”

“แน่นอนว่าพ่อย่อมซื้อให้หลินเอ๋อร์” หย่งคังยิ้มออกมาทันที “แต่พอขอแค่อย่างเดียวเท่านั้น” เขายกยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง แววตาของเขามีแต่ความอ่อนโยน

“เรียกว่าท่านพ่อสักคำจะได้หรือไม่” หย่งคังรอลุ้น อยากได้ยินยิ่งนัก หัวใจของของเขาเต้นกระหน่ำตึกตักราวกับตีกลองออกรบ จะดีไม่น้อยหากลูกสาวเรียกเขาสักคำ มันจะทำให้เขาชุ่มชื่นใจเป็นไหน ๆ อยากรับรู้ความสุขนั่นเสียเหลือเกิน

“ท่าน....” ฟางหลินอ้าปากกำลังจะเรียก

“ท่านไม่มีสิทธิ์เป็นท่านพ่อของพวกข้า หลินเอ๋อร์ มานี่เร็ว ๆ เข้าอย่าได้ไปอยู่ใกล้ ๆ กับคนใจร้ายใจดำอำมหิต” หย่งเล่อเห็นแผ่นหลังน้องสาว เขารีบใช้วิชาตัวเบาทะยานมาทันที จึงได้ยินสิ่งที่บิดาเอ่ยปากนั่น เขาจึงรีบพูดสวนทันควันขึ้นมา

“เล่อเอ๋อร์ พ่อผิดไปแล้ว ให้อภัยพ่อสักครั้งได้หรือไม่” เมื่อได้ยินเสียงลูกชายกล่าวเช่นนี้ ภายในอกนั้นราวกับว่ามันกำลังกลัดหนอง ใบหน้าที่เมื่อครู่เบิกบาน หายวับไปกับตา เหลือเพียงแค่ใบหน้าที่ดูเสียใจหมองเศร้า

“กระทำผิดรู้เอ่ยขอโทษย่อมให้อภัย แต่เป็นท่านเลือกที่หมางเมินพวกเราก่อนเอง ดังนั้นขอให้ท่านใช้เวลาสำนึกผิดต่อไป

หกปีมานี้ท่านแม่ของข้าต้องทุกข์กายทุกข์ใจ ร่างกายไม่แข็งแรง กินน้อย นอนน้อย เมื่อท่านกลับมายังนำภรรยามาอีกคน

ข้าไม่เคยเห็นบิดาบ้านไหนจะเป็นเหมือนท่าน ทำร้ายใจภรรยา เหยียบย่ำใจท่านแม่ของข้า จะให้พวกข้าให้อภัยท่าน ผิดไปแล้ว ท่านเจ็บปวดแค่นี้ ยังสู้ท่านแม่ของข้าไม่ได้สักนิด!” หย่งเล่อยิ้มเหี้ยม เขาได้โอกาสแล้ว

“ตอนนี้ท่านแม่ข้าเป็นสตรีไม่มีพันธะแล้ว อีกไม่นานจะมีบรรดาชายหนุ่มตามเกี้ยวท่านแม่ของข้าเป็นแน่ ถึงเวลานั้น พวกข้าจะไม่ขัดขวางเสียด้วยซ้ำ พวกข้าจะส่งเสริมให้ท่านแม่แต่งงานใหม่ จริงหรือไม่น้องรอง”

ฟางหลินพยักหน้าหงึกหงักยังคงกอดลูกแมวเอาไว้ “จริงเจ้าค่ะ ถึงตอนนั้นเป็นพวกเราจะเลือกสามีให้ท่านแม่ อ้อจริงสิ ท่านอ๋องอู๋เมิ่งซาน ฝากความคิดถึงท่านแม่ด้วยล่ะ ข้าลืมบอกเสียสนิท”

หย่งคังหน้าชา ถูกลูกชายตีแสกหน้า ทั้งยังถูกลูกสาวหมางเมินใส่ แทบจะทำให้เขาตั้งสติไม่ได้ นึกไม่ถึงว่าหย่งเล่อจะมีวาจาที่ดุเดือดเผ็ดร้อนเช่นนี้ “ไม่ได้ อย่างไรก็ไม่ได้ ในเมื่อนางเป็นภรรยาของข้าอย่างไรข้าก็ไม่ปล่อยนางไป”

“ท่านแม่ทัพสำคัญตัวผิดไปแล้ว ตอนนี้ท่านแม่ข้าตัดใจ ยุติความรักที่มีต่อท่านแล้ว จะเรียกร้องโหยหาก็เปล่าประโยชน์ขอรับ เชิญกลับไปกอดกับแม่นางถังเน่า ๆ ของท่านเถอะ!”